«ΠΗΔΑ, ΓΙΑΓΙΑ, θα σε πιάσω». «Σίγουρα θα με πιάσεις;» «Ναι, μην αγχώνεσαι». Και η ηλικιωμένη συμπολίτισσά μας, μην έχοντας κι άλλη επιλογή, πήδηξε από το μπαλκόνι του δεύτερου ορόφου του φλεγόμενου σπιτιού της στην Καλλιθέα μέσα στο προστατευτικό ανθρώπινο «δίχτυ» που είχαν στήσει από κάτω στον δρόμο γείτονες και περαστικοί, με προεξάρχοντα έναν πληθωρικό, μυώδη τυπά, στην αγκαλιά του οποίου εν τέλει «προσγειώθηκε» ασφαλής.
Ήταν οπωσδήποτε μια συγκινητική στιγμή αλλά και μια κατάφαση του εμπνευσμένου από τα συνθήματα της Πρώτης Διεθνούς ρητού «ο λαός σώζει τον λαό», δεδομένου ότι η «επιχείρηση» αυτή είχε αίσιο τέλος χάρη στην αυτοοργάνωση και τη σύμπνοια των παρευρισκόμενων πολιτών, προτού καν εμφανιστεί η Αστυνομία ή η Πυροσβεστική, που μάλλον δεν θα προλάβαιναν να σώσουν τη γιαγιά.
Ένα ρητό πολύ συγγενικό με ένα άλλο που έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές την περίοδο των αντιμνημονιακών κινητοποιήσεων και το οποίο «προειδοποιεί» και ταυτόχρονα επιβεβαιώνει ότι «έχουμε μόνο ο ένας τον άλλο», συχνά γραμμένο ή ειπωμένο και στα τρία γένη. Ρητά και συνθήματα σίγουρα ταιριαστά σε καταστάσεις όπου η πολιτεία ολιγωρεί απελπιστικά όταν δεν είναι εκκωφαντικά απούσα, είτε δίνει μεν το «παρών» αλλά μόνο όσον αφορά τους πιο προνομιούχους και τότε ναι, μόνο στην «αλληλεγγύη από τα κάτω» μπορεί κανείς από τους λιγότερο προνομιούχους να ελπίζει, ανεξάρτητα από τις πολιτικές του προτιμήσεις.
Ο λαός, οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας δηλαδή που συμμετείχαν σε αυτό το αυτοσχέδιο δίχτυ προστασίας, είναι τελικά αυτός που μπορεί να σώσει τον λαό, τον καθένα μας δηλαδή που θα βρεθεί σε δύσκολη θέση όταν το κράτος, η πολιτεία, είτε είναι άφαντη είτε ολιγωρεί.
Το περιστατικό, όμως, αυτό είχε δύο ακόμα ενδιαφέρουσες πτυχές. Η πρώτη αφορά το όνομα και την καταγωγή του αυτόκλητου διασώστη που σαφώς δεν είχε εύκολο έργο καθώς το βάρος του σώματος ακόμα και ενός μικροκαμωμένου ανθρώπου κάποιας ηλικίας αυξάνεται κατά πολύ όταν πέφτει στο κενό από 5 μέτρα ύψος και η παραμικρή αστοχία θα μπορούσε να τραυματίσει σοβαρά τόσο τη γυναίκα όσο και τον ίδιο: οι πρώτες πληροφορίες ή μάλλον φήμες έκαναν λόγο για κάποιον Πακιστανό ή Αφγανό ντελιβερά, πυροδοτώντας διθυραμβικές αναρτήσεις και σχόλια στα σόσιαλ από αριστερών, κυρίως, πεποιθήσεων συμπολίτες μας για τον αλτρουισμό και την αυταπάρνηση που διακρίνει τους μετανάστες και τους πρόσφυγες σε μια χώρα, οι αρμόδιες αρχές της οποίας αλλά και ένα πολύ υπολογίσιμο κομμάτι του πληθυσμού τούς αντιμετωπίζουν ως ανεπιθύμητους «λαθροεισβολείς», οι δε βάρκες τους θα πρέπει να βυθίζονται, όπως «πρότεινε» πρόσφατα χαριτολογώντας, δήθεν, στην ολομέλεια της Βουλής, λίγο πριν υπερψηφιστεί ένα ακόμα πιο ασφυκτικό σύμφωνο μετανάστευσης, ο πρώην υπουργός Επικρατείας.
Κα έχουν πράγματι υπάρξει αρκετές περιπτώσεις μεταναστών και προσφύγων που χωρίς να τους το ζητήσει κανείς και με κίνδυνο κάποιες φορές και της δικής τους ζωής έβγαλαν ανθρώπους από φλεγόμενα σπίτια, έσωσαν άλλους διά θαλάσσης από φονικές πυρκαγιές όπως στο Μάτι, βοήθησαν θύματα τροχαίων κ.λπ.· πέρσι το καλοκαίρι μάλιστα Πακιστανός μετανάστης πνίγηκε προσπαθώντας να σώσει ηλικιωμένο λουόμενο που κινδύνευε από την αγριεμένη θάλασσα στο Ζούμπερι. Περιπτώσεις σίγουρα αξιέπαινες που πάντως δεν συνεπάγονται μια de facto «αγιοποίηση» των προσφύγων και των μεταναστών, η οποία φαντάζει τελικά το ίδιο άτοπη με την de facto δαιμονοποίησή τους από την «απέναντι» πλευρά. Ούτε «de facto» ήρωες ούτε βέβαια «δαίμονες» αλλά άνθρωποι ακριβώς σαν κι εμάς, ικανοί για το καλύτερο ή καμιά φορά και για το χειρότερο, αυτό είναι νομίζω η πιο αβίαστη, η πιο ρεαλιστικά αλληλέγγυα στάση.
Ο διασώστης της Καλλιθέας, ωστόσο, όπως τελικά αποδείχτηκε, δεν ήταν μετανάστης, ούτε καν μουσουλμάνος της Θράκης, όπως τον ήθελε μια άλλη φήμη λόγω του τουρκογενούς επωνύμου του. Ο Δημήτρης Αγακεχαγιάς, για τον οποίο σήμερα όλοι μιλάνε, είναι Πόντιος την καταγωγή, μάλιστα η Πανελλήνια Ομοσπονδία Σωματείων Ελληνοποντίων Παλιννοστούντων έβγαλε σχετική ανακοίνωση στην οποία κιόλας αναφέρει ότι ο Αγακεχαγιάς, Καλλιθεάτης κι αυτός, δεν είναι καν ντελιβεράς αλλά οικοδόμος. Σε κάθε περίπτωση, άνθρωπος της εργατικής τάξης και ταυτόχρονα εκπρόσωπος μιας κοινότητας που επίσης έχει υποστεί ρατσισμό, κάποιες φορές ωστόσο κάποια μέλη της έχουν κι αυτά εκφράσει ρατσιστικά συναισθήματα εναντίον άλλων εθνοτήτων γιατί, είπαμε, οι ασπρόμαυροι, μανιχαϊστικοί διαχωρισμοί δεν αφορούν πραγματικούς ανθρώπους πραγματικών κοινωνιών.
Φωτιά στην Καλλιθέα: Σε καλή κατάσταση η υγεία του 80χρονου – Πήρε εξιτήριο η 75χρονη
Και κάπου εδώ, μαζί με το οφειλόμενο στον συμπολίτη μας «μπράβο», ερχόμαστε στη δεύτερη πτυχή που αφορά την κρεμασμένη στο μπαλκόνι της 75χρονης γυναίκας ελληνική σημαία – μια σημαία που παρέσυρε μαζί της πηδώντας, για να «προσγειωθεί» κι αυτή ανάμεσα στο ανθρώπινο «δίκτυ» αποκάτω. Δεν είμαι ο μόνος που διέκρινε τον υψηλό συμβολισμό αυτής της εικόνας, ο οποίος δεν σχετίζεται βέβαια με κάποιο προκάτ εθνοπατριωτικό συναίσθημα σαν αυτό των λογής Ελλαδεμπόρων αλλά επιβεβαιώνει ακριβώς ότι η αλληλεγγύη, η ανιδιοτέλεια, το ήθος και η ανθρωπιά είναι πάνω και πέρα από εθνικές ή άλλες ταυτότητες.
Και ότι ο λαός, οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας δηλαδή που συμμετείχαν σε αυτό το αυτοσχέδιο δίχτυ προστασίας, είναι τελικά αυτός που μπορεί να σώσει τον λαό, τον καθένα μας δηλαδή που θα βρεθεί σε δύσκολη θέση όταν το κράτος, η πολιτεία είτε είναι άφαντη είτε ολιγωρεί. Κι αυτό είναι το πλέον αισιόδοξο μήνυμα αυτής της ιστορίας, εδικά αν σκεφτεί κανείς πόσο έχει αγριέψει η καθημερινότητα γύρω μας, πόσο έτοιμοι είμαστε να φάμε κυριολεκτικά ο ένας τον άλλο ακόμα και για μια οδική προτεραιότητα, πόσο μας φταίει για όλα μας τα βάσανα και τα αδιέξοδα ο διπλανός μας αντί για τον αποπάνω.
