Ένα απολίθωμα που βρισκόταν για περίπου έναν αιώνα στις συλλογές του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου αποδείχθηκε ότι ανήκει σε ένα άγνωστο μέχρι σήμερα είδος σαρκοφάγου δεινοσαύρου.
Το ζώο, που είχε μέγεθος μεγάλης τίγρης και εντυπωσιακά γαμψά νύχια, ζούσε πριν από περίπου 120 εκατομμύρια χρόνια στη σημερινή νήσο Γουάιτ, στην Αγγλία.
Οι ερευνητές το ονόμασαν Invictibellatrix amberina και παρουσίασαν την ανακάλυψή τους στο επιστημονικό περιοδικό Royal Society Open Science.
Πρόκειται για τον πρώτο δεινόσαυρο της ομάδας των μεγαραπτόρων που εντοπίζεται στην Ευρώπη. Οι μεγαράπτορες ήταν ευκίνητοι, δίποδοι θηρευτές, συγγενείς των τυραννοσαύρων, μεταξύ των οποίων και ο περίφημος Τυραννόσαυρος Ρεξ.
Σε αντίθεση όμως με τον Τ. rex, που βασιζόταν στα ισχυρά σαγόνια του για να εξοντώνει τη λεία του, οι μεγαράπτορες είχαν πιο λεπτό κρανίο και χρησιμοποιούσαν κυρίως τα μεγάλα μπροστινά άκρα τους και τα αιχμηρά, κυρτά νύχια τους.
Ένας θηρευτής με νύχια μήκους έως 20 εκατοστών
Σύμφωνα με τους επιστήμονες, ο Invictibellatrix amberina είχε μήκος τρία έως τέσσερα μέτρα και ύψος λίγο μεγαλύτερο από 1,5 μέτρο.
Πιθανότατα το σώμα του καλυπτόταν εν μέρει από φτερά, ενώ τα νύχια του εκτιμάται ότι έφταναν σε μήκος τα 10 έως 20 εκατοστά.
Τρεφόταν με μικρότερους δεινοσαύρους, σαύρες και θηλαστικά. Οι ερευνητές θεωρούν ότι κατείχε στην τροφική αλυσίδα θέση αντίστοιχη με εκείνη της ύαινας σήμερα.
Το νέο είδος συγκαταλέγεται στους μικρότερους και αρχαιότερους γνωστούς μεγαράπτορες. Η ανακάλυψή του έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς τα απολιθώματα αυτής της ομάδας είναι σπάνια και οι επιστήμονες εξακολουθούν να γνωρίζουν σχετικά λίγα για την εξέλιξή της.
Πώς ένα κομμάτι κρανίου έμεινε απαρατήρητο για έναν αιώνα
Το απολίθωμα είναι ένα τμήμα από το πίσω μέρος του κρανίου του δεινοσαύρου. Το είχε ανακαλύψει στους πρόποδες ενός γκρεμού, στη νοτιοδυτική ακτή της νήσου Γουάιτ, ο ερασιτέχνης παλαιοντολόγος Ρέτζιναλντ Γουόλτερ Τούλι.
Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας απέκτησε το εύρημα το 1924, μαζί με περισσότερα από 1.000 άλλα απολιθώματα που είχε συλλέξει ο Τούλι.
Παρότι παρέμεινε στη συλλογή του μουσείου για περισσότερο από έναν αιώνα, κανείς δεν είχε αναγνωρίσει ότι ανήκε σε ένα άγνωστο είδος δεινοσαύρου.
«Είναι πραγματικά μυστήριο πώς αυτό το απολίθωμα πέρασε απαρατήρητο για τόσο καιρό, παραμένοντας σε ένα συρτάρι για σχεδόν 100 χρόνια», δήλωσε ο επικεφαλής της μελέτης, δρ Κάσιους Μόρισον, από το University College London.
Για να το εξετάσουν, οι επιστήμονες πραγματοποίησαν αξονική τομογραφία και δημιούργησαν ένα τρισδιάστατο μοντέλο του τμήματος του κρανίου.
Στη συνέχεια το συνέκριναν με κρανία τυραννοσαύρων, σπινοσαύρων, ραπτόρων και άλλων σαρκοφάγων δεινοσαύρων που κινούνταν στα δύο πόδια.
Η ομάδα χρησιμοποίησε επίσης μαθηματικά μοντέλα για να μελετήσει πώς εξαπλώθηκαν οι μεγαράπτορες σε διαφορετικές περιοχές του πλανήτη, λαμβάνοντας υπόψη τα γνωστά απολιθώματα, τη γεωγραφία, το κλίμα και την εξέλιξη των δεινοσαύρων.
Παραμένει άγνωστο γιατί οι μεγαράπτορες φαίνεται ότι εξαφανίστηκαν από τις βόρειες περιοχές όπου ζούσαν. Μια πιθανή εξήγηση είναι οι αλλαγές στο κλίμα και στο περιβάλλον ή ο ανταγωνισμός με άλλους μεγάλους θηρευτές.
Η νήσος Γουάιτ εξακολουθεί να κρύβει απολιθώματα
Η νήσος Γουάιτ αποτελεί μία από τις σημαντικότερες περιοχές της Βρετανίας για την ανακάλυψη απολιθωμάτων δεινοσαύρων. Οι παράκτιοι γκρεμοί της έχουν προσφέρει στους παλαιοντολόγους πολύτιμα ευρήματα εδώ και περισσότερους από δύο αιώνες.
«Παρά τα περισσότερα από 200 χρόνια ανασκαφών και συλλογής απολιθωμάτων, η νήσος Γουάιτ συνεχίζει να μας εκπλήσσει με νέα είδη δεινοσαύρων», δήλωσε ο καθηγητής Πολ Μπάρετ, από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, ο οποίος συμμετείχε στη μελέτη.
Όπως τόνισε, η ανακάλυψη δείχνει πόσα σημαντικά ευρήματα μπορεί να κρύβονται ακόμη στις παλιές συλλογές των μουσείων, περιμένοντας να μελετηθούν με σύγχρονες μεθόδους.
«Στη νήσο Γουάιτ έχουν βρεθεί πάρα πολλά οστά. Ποιος ξέρει τι άλλο περιμένει να ανακαλυφθεί;», πρόσθεσε ο Μόρισον.
Με πληροφορίες από BBC
