Γιγάντιοι σκορπιοί μήκους έως και ενός μέτρου περιπλανιόνταν στις περιοχές που σήμερα αποτελούν την Αγγλία και την Ουαλία πριν από περίπου 415 εκατομμύρια χρόνια, σύμφωνα με νέα επιστημονική μελέτη.
Ερευνητές του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ ταυτοποίησαν ένα νέο είδος αρχαίου σκορπιού, το οποίο ονόμασαν «Praearcturus gigas» και θεωρείται το μεγαλύτερο του είδους του που έχει ανακαλυφθεί μέχρι σήμερα.
Το ζώο έζησε κατά την Πρώιμη Δεβόνια περίοδο, σε μια εποχή που η ζωή στη στεριά βρισκόταν ακόμη στα πρώτα της στάδια. Τα δέντρα δεν είχαν ακόμη εμφανιστεί και τα πρώτα μικρά φυτά και μύκητες μόλις άρχιζαν να εξαπλώνονται στην ξηρά.
Ένα απολίθωμα που μπέρδευε τους επιστήμονες για 150 χρόνια
Η ανακάλυψη βασίστηκε σε απολιθώματα που προέρχονται από τον γεωλογικό σχηματισμό St Maughan’s Sandstone στην Ουαλία.
Ένα από τα βασικά δείγματα βρισκόταν στη συλλογή του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου για περισσότερα από 150 χρόνια, χωρίς οι επιστήμονες να έχουν καταφέρει να καταλήξουν με βεβαιότητα σε τι ζώο ανήκε.
Για δεκαετίες θεωρούνταν ότι επρόκειτο για κάποιο γιγάντιο καρκινοειδές, παρόμοιο με τις σημερινές ονισκίδες ή άλλα αρθρόποδα, καθώς τα απολιθώματα ήταν ελλιπή και έλειπαν χαρακτηριστικά στοιχεία, όπως η ουρά.
Η εικόνα άλλαξε χάρη στην ανακάλυψη καλύτερα διατηρημένων απολιθωμάτων τα τελευταία χρόνια και στη χρήση σύγχρονων τεχνικών ανάλυσης και απεικόνισης.
«Η επιβεβαίωση ότι πρόκειται για σκορπιό αλλάζει ριζικά την κατανόησή μας για το πώς και πότε αυτά τα ζώα εξελίχθηκαν σε τόσο εντυπωσιακά μεγέθη», δήλωσε ο επικεφαλής της έρευνας Ρίτσαρντ Χάουαρντ.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, οι δαγκάνες του αρχαίου σκορπιού ξεπερνούσαν τα 16 εκατοστά σε μήκος, μέγεθος συγκρίσιμο με ολόκληρο το σώμα ορισμένων σύγχρονων σκορπιών.
Πώς έφτασε σε τόσο μεγάλο μέγεθος
Το εντυπωσιακό μέγεθος του «Praearcturus gigas» έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον των επιστημόνων, καθώς την εποχή που ζούσε τα περισσότερα χερσαία ζώα ήταν πολύ μικρότερα.
Οι ερευνητές εκτιμούν ότι ο γιγάντιος σκορπιός πιθανότατα περνούσε μέρος της ζωής του στο νερό, όπου οι οργανισμοί μπορούσαν να αναπτυχθούν σε μεγαλύτερα μεγέθη σε σχέση με τη στεριά.
Ένας ακόμη πιθανός λόγος είναι ότι τότε δεν υπήρχαν πολλοί μεγάλοι θηρευτές ή ανταγωνιστές στα χερσαία οικοσυστήματα, επιτρέποντας σε ορισμένα είδη να εξελιχθούν χωρίς ιδιαίτερους περιορισμούς.
Τα απολιθώματα αποκαλύπτουν επίσης ότι το ζώο διέθετε δομές στην κοιλιακή περιοχή που θυμίζουν εκείνες σύγχρονων καρκινοειδών, όπως οι αστακοί.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες, τα χαρακτηριστικά αυτά ίσως του επέτρεπαν να μετακινείται ανάμεσα στο υδάτινο και το χερσαίο περιβάλλον, σε μια εποχή κατά την οποία τα όρια ανάμεσα στη στεριά και τη θάλασσα δεν ήταν τόσο σαφή όσο σήμερα.
«Το Praearcturus μας προσφέρει μια συναρπαστική εικόνα για τον τρόπο με τον οποίο τα πρώτα ζώα προσαρμόζονταν στα διαρκώς μεταβαλλόμενα περιβάλλοντα της εποχής», δήλωσε ο Γκρεγκ Έτζκομπ από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου.
Οι ερευνητές τονίζουν ότι η ανακάλυψη αναδεικνύει και τη σημασία των ιστορικών συλλογών φυσικής ιστορίας, καθώς δείγματα που συλλέχθηκαν πριν από περισσότερο από έναν αιώνα εξακολουθούν να κρύβουν σημαντικά επιστημονικά μυστικά.
«Απολιθώματα που βρίσκονται σε μουσεία εδώ και δεκαετίες μπορούν ακόμη να προσφέρουν εντελώς νέες γνώσεις για την ιστορία της ζωής στη Γη», ανέφερε ο Χάουαρντ.
