Η AB Χερνάντεζ δεν ξεκίνησε τον στίβο για να γίνει σύμβολο ενός εθνικού πολιτιστικού πολέμου. Ξεκίνησε, όπως τόσα παιδιά, για τις φιλίες, τη χαρά της ομάδας, το σώμα που κινείται, την αίσθηση ότι ανήκεις κάπου.
«Δεν αποφασίζεις πραγματικά να γίνεις τρανς αθλήτρια», είπε. «Απλώς βγαίνεις να παίξεις ένα άθλημα. Εγώ ήθελα να μπω στον στίβο εξαιτίας των φίλων μου. Για μένα ήταν οι σχέσεις και οι φιλίες».
Η Χερνάντεζ μίλησε σε πάνελ για την ένταξη των τρανς μαθητών και μαθητριών στον αθλητισμό, στο πλαίσιο του Human Rights Summit του San Francisco Pride. Στο πλευρό της βρίσκονταν η μητέρα της, Νερέιντα Χερνάντεζ, και ο Στιβ Σελ, αθλητικός διευθυντής λυκείου στην Καλιφόρνια και δημόσιος υποστηρικτής της συμμετοχής τρανς μαθητών στον σχολικό αθλητισμό.
Η AB, που αποφοίτησε πρόσφατα από το Jurupa Valley High School στην κομητεία Ρίβερσαϊντ της Καλιφόρνιας, αγωνίστηκε στο μήκος, το τριπλούν και το ύψος. Έκλεισε την αθλητική της πορεία στο λύκειο με επτά πολιτειακά μετάλλια, ανάμεσά τους δύο ακόμη τίτλους στην τελευταία της χρονιά.
Όμως η επιτυχία της δεν αντιμετωπίστηκε απλώς ως αθλητική διάκριση. Από τη στιγμή που έγινε δημόσια γνωστό ότι είναι τρανς, η παρουσία της στα πολιτειακά πρωταθλήματα μετατράπηκε σε αντικείμενο εθνικής στοχοποίησης. Μέσα ενημέρωσης, ακτιβιστές κατά της τρανς συμπερίληψης και πολιτικοί κύκλοι έκαναν το σώμα, τις επιδόσεις και την ταυτότητά της πεδίο αντιπαράθεσης.
Η ίδια παραδέχθηκε ότι στην αρχή της τελευταίας της χρονιάς φοβόταν πως θα ξαναμπεί μέσα σε μια καταιγίδα. Όμως στον πρώτο αγώνα της σεζόν συνάντησε ένα διαφορετικό κλίμα: συναθλήτριες ήθελαν να βγάλουν φωτογραφίες μαζί της, άλλες την άφηναν να περάσει μπροστά στο ζέσταμα, φίλοι, προπονητές και γονείς την κρατούσαν προστατευμένη από τον θόρυβο.
Η δημόσια συζήτηση για τις τρανς αθλήτριες συχνά εμφανίζει τα παιδιά αυτά σαν αφηρημένα «ζητήματα», σαν απειλές, σαν νομικά προβλήματα, σαν πεδία για τηλεοπτικό θυμό. Η Χερνάντεζ μίλησε για κάτι πολύ πιο απλό: για παρέα, στήριξη, καθημερινή αθλητική ζωή.
Η California Interscholastic Federation, η ομοσπονδία που ρυθμίζει τον σχολικό αθλητισμό στην Καλιφόρνια, εισήγαγε πολιτική που την υποχρέωνε να μοιράζεται το βάθρο σε περιπτώσεις όπου ξεπερνούσε σις αθλήτριες. Η Χερνάντεζ είπε ότι ήταν απογοητευτικό να ξεχωρίζεται με αυτόν τον τρόπο και να μην μπορεί να σταθεί μόνη της στο βάθρο.
Η μητέρα της ήταν ακόμη πιο άμεση. Η Νερέιντα Χερνάντεζ είπε ότι η κόρη της είχε δουλέψει, είχε προπονηθεί, είχε βάλει τις ώρες μετά το σχολείο και στο τέλος «μπήκε στην άκρη». Το περιέγραψε ως κάτι σπαρακτικό: η AB ήταν σωματικά εκεί, αλλά με έναν τρόπο γινόταν αόρατη.
Ο Στιβ Σελ, που έχει υπερασπιστεί δημόσια την ένταξη των τρανς μαθητών στον αθλητισμό, είπε ότι αρχικά πίστευε αφελώς πως όλοι θα συμφωνούσαν τουλάχιστον σε κάτι βασικό: ότι δεν πρέπει να παρενοχλούνται παιδιά. Γρήγορα κατάλαβε ότι ακόμη και αυτή η φαινομενικά αυτονόητη θέση μπορούσε να γίνει πολιτικό πεδίο μάχης.
Η Χερνάντεζ είπε ότι μεγάλο μέρος της βίας έφτανε σε εκείνη φιλτραρισμένο από έναν κύκλο προστασίας. Έβλεπε διαδηλωτές στους αγώνες, αλλά ανάμεσα στα αγωνίσματα οι φίλοι της τη βοηθούσαν να μείνει ήρεμη και να μην πιστέψει όσα κυκλοφορούσαν στα social media. Στο σχολείο, μαθητές τη συνεχάρησαν, της έστελναν μηνύματα πριν από τους αγώνες, ακόμη και πρωτοετείς ζητούσαν να φωτογραφηθούν μαζί της.
Η ιστορία της δεν είναι μόνο ιστορία επίθεσης. Είναι και ιστορία αντίστασης. Όχι απαραίτητα με μεγάλα συνθήματα, αλλά με χειρονομίες καθημερινής προστασίας: μια φωτογραφία, ένα μήνυμα, μια θέση στο ζέσταμα, μια συναθλήτρια που λέει στη μητέρα της ότι σέβεται την κόρη της και αηδιάζει με όσους παρενοχλούν ένα έφηβο κορίτσι.
Η μητέρα της το είπε καθαρά: «Μην τα βάζετε με τα παιδιά μου». Για εκείνη, ο μεγαλύτερος φόβος ήταν η σωματική ασφάλεια της AB. Όταν κατάλαβε ότι το παιδί της προστατεύεται στους χώρους των αγώνων, η δική της δουλειά έγινε να της προσφέρει άνευ όρων και δημόσια στήριξη.
Η υπόθεση της Χερνάντεζ έχει γίνει σύμβολο επειδή δείχνει πόσο σκληρά μπορεί να πέσει ένας εθνικός πολιτικός μηχανισμός πάνω σε ένα παιδί. Κάθε φορά που μια τρανς μαθήτρια πετυχαίνει, κάθε φορά που κερδίζει, κάθε φορά που χαίρεται δημόσια το σώμα και την προσπάθειά της, μπορεί να μετατραπεί σε στόχο. Άλλα τρανς παιδιά βλέπουν τι συμβαίνει και μαθαίνουν να φοβούνται ότι αν διακριθούν, θα εκτεθούν.
Γι’ αυτό η φράση της Χερνάντεζ έχει τόσο βάρος. «Δεν αποφασίζεις να γίνεις τρανς αθλήτρια». Δεν είναι brand, δεν είναι πολιτικό σχέδιο, δεν είναι πρόκληση. Είναι μια έφηβη που ήθελε να κάνει στίβο με τις φίλες της και βρέθηκε να κουβαλά πάνω της μια μάχη που δεν διάλεξε.
Στο τέλος, η ίδια μίλησε για αυθεντικότητα. Είπε ότι είναι σπάνιο να βρίσκεις στο λύκειο κάποιον που είναι πραγματικά ο εαυτός του, και πως ίσως με τον τρόπο της άνοιξε δρόμο και για άλλα παιδιά στο σχολείο της. Όχι μόνο για τρανς παιδιά, αλλά για κάθε έφηβο που δυσκολεύεται με την ταυτότητα, την ορατότητα και το πού χωρά στον κόσμο.
Η AB Χερνάντεζ δεν ζητά από τη δημόσια συζήτηση να την κάνει σύμβολο. Ζητά κάτι πιο δύσκολο: να θυμηθεί ότι πριν από τις πολιτικές κραυγές, πριν από τα πάνελ, πριν από τις κάμερες και τα βάθρα, υπάρχει ένα παιδί που ήθελε να τρέξει, να πηδήξει, να ανήκει.
με στοιχεία από SF Chronicle
