Τέσσερις δεκαετίες μετά τη ρύθμιση που έθεσε ουσιαστικά εκτός νόμου τα gay bathhouses στη Νέα Υόρκη, δύο γκέι πολιτικοί που μιλούν ανοιχτά για την ταυτότητά τους επιχειρούν να ξανανοίξουν τη συζήτηση με όρους σύγχρονης δημόσιας υγείας.
Ο πολιτειακός γερουσιαστής Έρικ Μπότσερ και το μέλος της Πολιτειακής Συνέλευσης Τόνι Σιμόνε κατέθεσαν το Public Health Modernization Act, ένα νομοσχέδιο που θα καταργούσε την απαγόρευση των bathhouses και σάουνων για ενήλικες, η οποία θεσπίστηκε το 1985, στο αποκορύφωμα της κρίσης του AIDS. Στη θέση της, προτείνουν ένα νέο πλαίσιο αδειοδότησης και υγειονομικής εποπτείας από την υπηρεσία Υγείας της Πολιτείας της Νέας Υόρκης.
Η ισχύουσα ρύθμιση απαγορεύει τη διάθεση εγκαταστάσεων όπου πραγματοποιούνται σεξουαλικές δραστηριότητες, θεωρώντας τες απειλή για τη δημόσια υγεία. Για τους υποστηρικτές του νέου νομοσχεδίου, όμως, η λογική αυτή ανήκει σε μια άλλη εποχή: πριν από την PrEP, πριν από την ευρεία πρόσβαση σε HIV testing, πριν από τις σημερινές θεραπείες και τις σύγχρονες πολιτικές πρόληψης.
«Είμαστε στο 2026, όχι στο 1986», λέει ο Σιμόνε, υποστηρίζοντας ότι οι πρακτικές δημόσιας υγείας των τελευταίων δεκαετιών δείχνουν πως η απαγόρευση πρέπει να αντικατασταθεί από ρύθμιση. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι queer κάτοικοι της Νέας Υόρκης δεν εξαφανίστηκαν από αυτούς τους χώρους· απλώς ωθήθηκαν σε λιγότερο ορατά και λιγότερο ελεγχόμενα περιβάλλοντα.
Ο Μπότσερ κινείται στην ίδια γραμμή, λέγοντας ότι τα έκτακτα μέτρα μιας άλλης εποχής δεν πρέπει να μετατρέπονται σε μόνιμη δημόσια πολιτική. Το επιχείρημα του νομοσχεδίου δεν είναι ότι η ιστορία του AIDS ξεχνιέται, αλλά ότι η δημόσια υγεία δεν μπορεί να μένει καθηλωμένη στον φόβο και στα εργαλεία του 1985.
Την πρόταση στηρίζει και ο γιατρός Δημήτρης Δασκαλάκης, chief medical officer του LGBTQ+ παρόχου υγείας Callen-Lorde και πρώην ανώτερος αξιωματούχος δημόσιας υγείας. Σύμφωνα με τον ίδιο, τέτοιοι χώροι μπορούν να λειτουργήσουν και ως περιβάλλοντα πρόληψης, outreach και εμπιστοσύνης, αντί οι άνθρωποι να ωθούνται σε λιγότερο ορατές συνθήκες.
Το νομοσχέδιο ακολουθεί ανάλογες αλλαγές στη Μινεσότα, η οποία πρόσφατα κατήργησε τη δική της απαγόρευση για bathhouses. Αν εγκριθεί, η Νέα Υόρκη θα γίνει μία ακόμη πολιτεία που επιχειρεί να μετατρέψει ένα απαγορευτικό κατάλοιπο της κρίσης του AIDS σε ρυθμιζόμενο μοντέλο δημόσιας υγείας.
Το θέμα, όμως, ξεπερνά τη νομική τεχνικότητα. Τα gay bathhouses υπήρξαν για δεκαετίες κομμάτι της queer αστικής ζωής της Νέας Υόρκης: χώροι σεξ, κοινωνικότητας, επιθυμίας, κινδύνου, αλλά και κοινότητας. Η απαγόρευσή τους κουβαλά τη μνήμη μιας εποχής κατά την οποία η δημόσια υγεία, ο πανικός, η ομοφοβία και η πραγματική αγωνία για τον HIV μπλέχτηκαν με τρόπους που ακόμη επιστρέφουν στην queer ιστορία.
Γι’ αυτό και η συζήτηση δεν αφορά απλώς το αν θα ξανανοίξουν κάποια bathhouses. Αφορά το αν η Νέα Υόρκη μπορεί να κοιτάξει μια ρύθμιση γεννημένη μέσα στην κρίση του AIDS και να τη μεταφράσει στη σημερινή πραγματικότητα: μια πραγματικότητα όπου η πρόληψη, η θεραπεία και η ορατότητα δεν είναι πια οι ίδιες με πριν από τέσσερις δεκαετίες.
Με στοιχεία από Attitude, Gothamist και NYSenate.gov.
