Το σπίτι των Όουενς δεν υπήρχε πια. Το πιο αναγνωρίσιμο σπίτι μαγισσών των ’90s, εκεί όπου η Σάντρα Μπούλοκ και η Νικόλ Κίντμαν έφτιαχναν midnight margaritas, έκρυβαν οικογενειακά τραύματα και κινούνταν ανάμεσα στη ρομαντική κομεντί, το πένθος και τη μαγεία, είχε χτιστεί εξαρχής για τις ανάγκες του πρώτου «Practical Magic» και κατεδαφίστηκε αμέσως μετά τα γυρίσματα.
Είκοσι οκτώ χρόνια αργότερα, για να επιστρέψουν η Σάλι και η Τζίλιαν Όουενς στο «Practical Magic 2», έπρεπε πρώτα να επιστρέψει το σπίτι. Όχι ως ψηφιακό φόντο, όχι ως απλό νεύμα νοσταλγίας, αλλά ως πλήρες σκηνικό, χτισμένο από την αρχή στα Leavesden Studios, στο Χερτφορντσάιρ της Αγγλίας. Ο production designer Tom Burton ανέλαβε να ανασυστήσει ένα σπίτι που δεν ήταν ποτέ πραγματικό και όμως, για εκατομμύρια θεατές, είχε γίνει απολύτως υπαρκτό.
Το νέο ρεπορτάζ του Architectural Digest, μαζί με το set tour της ταινίας, δείχνει πόσο δύσκολη ήταν αυτή η επιστροφή. Ο Burton βρήκε τα αρχικά σχέδια, ξαναείδε την ταινία του 1998 ξανά και ξανά, σταμάτησε καρέ, συνέκρινε φωτογραφίες, εσωτερικούς χώρους και εξωτερικές όψεις.
Τότε διαπίστωσε κάτι σχεδόν ποιητικά κινηματογραφικό: η κάτοψη των εσωτερικών χώρων της πρώτης ταινίας δεν χωρούσε μέσα στο εξωτερικό του σπιτιού. Το σπίτι που όλοι θυμόντουσαν ως ενιαίο οικογενειακό καταφύγιο ήταν, στην πραγματικότητα, μια σύνθεση από εξωτερικό σκηνικό και εσωτερικά soundstages που δεν αντιστοιχούσαν πλήρως μεταξύ τους.
Για το σίκουελ, αυτό έπρεπε να λυθεί. Ο Burton σχεδίασε ξανά το σπίτι ώστε οι χώροι του να συνδέονται μεταξύ τους σε ένα ενιαίο ισόγειο, επιτρέποντας στη σκηνοθέτιδα Susanne Bier να ακολουθεί τους χαρακτήρες μέσα στο σπίτι σε 360 μοίρες. Η νέα κατοικία των Όουενς χτίστηκε σε 12 εβδομάδες, ντύθηκε σε άλλες τρεις και λειτουργεί σαν πραγματικό σπίτι: με εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους που επικοινωνούν, παράθυρα από τα οποία βλέπεις πραγματικό κήπο και φυτά που δεν υπάρχουν μόνο για την κάμερα.
Η αρχική κατοικία είχε σχεδιαστεί από τη Robin Standefer και τον Stephen Alesch, τους δημιουργούς του Roman and Williams, και χτίστηκε στο San Juan Island, στην πολιτεία της Ουάσινγκτον. Η αρχιτεκτονική της ήταν από την αρχή μια παράξενη, σχεδόν αδύνατη σύνθεση: late Victorian διάθεση, στοιχεία Queen Anne, στέγη με έντονες κλίσεις, μεγάλη βεράντα που αγκαλιάζει το σπίτι, widow’s walk, επιρροές από φάρους της ανατολικής ακτής και μια αίσθηση παλιού οικογενειακού σπιτιού που έχει μαζέψει αντικείμενα, ιστορίες, βότανα και φαντάσματα για πολλές γενιές.
Αυτή η αίσθηση ήταν που το έκανε να επιβιώσει. Το «Practical Magic», βασισμένο στο μυθιστόρημα της Alice Hoffman και σκηνοθετημένο από τον Griffin Dunne, δεν έγινε αμέσως το cult αντικείμενο που είναι σήμερα. Το 1998 έμοιαζε υπερβολικό, πολύ γυναικείο, πολύ μαγισένιο, πολύ ασταθές για να χωρέσει εύκολα σε μία κατηγορία.
Με τον χρόνο, όμως, η ταινία βρήκε το κοινό της. Και μαζί της, το σπίτι των Όουενς έγινε κάτι σαν οπτική μήτρα για μια ολόκληρη φαντασίωση: γοτθικός ρομαντισμός, βοτανική αφθονία, μεγάλα τραπέζια κουζίνας, παλιά βιβλία, φιαλίδια, ξύλο, λουλούδια, φως, αδελφική συγγένεια και μια μαγεία που μοιάζει περισσότερο με σπίτι παρά με εφέ.
Γι’ αυτό η επιστροφή του σπιτιού έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον από ένα απλό production-design trivia. Στο σίκουελ, η Σάντρα Μπούλοκ και η Νικόλ Κίντμαν επιστρέφουν ως Σάλι και Τζίλιαν Όουενς, ενώ μαζί τους εμφανίζονται ξανά οι θείες της οικογένειας, με τη Stockard Channing και τη Dianne Wiest. Η ιστορία ανοίγει προς τη νέα γενιά, με τις κόρες της Σάλι, την Κάιλι και την Αντόνια, που υποδύονται η Joey King και η Maisie Williams. Όμως, όσο κι αν το σύμπαν της ταινίας μετακινείται στην Αγγλία, σε βικτωριανά διαμερίσματα, παμπ, εξοχικά σπίτια και ερείπια κάστρων, το σπίτι των Όουενς παραμένει ο συναισθηματικός του άξονας.
Η κουζίνα ήταν από τα πιο απαιτητικά σημεία της ανακατασκευής. Στην πρώτη ταινία ήταν η καρδιά του σπιτιού: εκεί όπου γίνονταν οι midnight margaritas, εκεί όπου οι γυναίκες της οικογένειας συγκεντρώνονταν, εκεί όπου η μαγεία έμοιαζε με καθημερινή οικιακή πράξη και όχι με φαντασμαγορικό ξόρκι. Για τη νέα ταινία αναδημιουργήθηκαν το μεγάλο κεντρικό farmhouse τραπέζι, η βρετανικού τύπου κουζίνα μέσα στην εσοχή, τα ντουλάπια με τα γυριστά πόδια, η ταπετσαρία, ο φωτισμός και τα κρεμ πλακάκια. Ακόμη και το μίξερ της σκηνής με τις midnight margaritas επέστρεψε.
Μόνο που το σπίτι δεν μπορούσε να μείνει παγωμένο στο 1998. Τα νέα σκηνικά κρύβουν μηχανισμούς που επιτρέπουν στα συρτάρια και στα ντουλάπια να ανοίγουν απότομα σε σκηνές μαγείας, ενώ οι χώροι έχουν γίνει πιο φωτεινοί, με περισσότερα γαλάζια και γκρίζα, ώστε να φέρνουν μέσα στο σπίτι πιο έντονη την αίσθηση της παραθαλάσσιας Νέας Αγγλίας.
Το solarium, ο γυάλινος χώρος όπου γίνονται τα ξόρκια, ξαναχτίστηκε επίσης, με τα τζάμια να έχουν παλαιωθεί με ρητίνη για να μοιάζουν σαν να τα έχει σημαδέψει ο χρόνος και η θάλασσα.
Το δωμάτιο της Σάλι είναι από τα σημεία που έμειναν σχεδόν ίδια. Το μινιμαλιστικό γραφείο, που η ίδια η Μπούλοκ είχε επιμείνει να προστεθεί στην πρώτη ταινία, επιστρέφει, όπως και το κρεβάτι κάτω από το οποίο είχαν κρυφτεί η Σάλι και η Τζίλιαν όταν ήταν παιδιά, μετά τον θάνατο των γονιών τους. Οι φωτογραφίες πάνω στο τζάκι είναι από τα λίγα σημάδια ότι πέρασαν δεκαετίες. Το σπίτι δεν έχει απλώς ξαναχτιστεί. Έχει γεράσει μέσα στην ιστορία.
Έξω από αυτό, η παραγωγή φύτεψε περισσότερα από 4.000 φυτά, περίπου 90% αληθινά, ανάμεσά τους και 52 πλήρως ανεπτυγμένα δέντρα. Καθώς ο κήπος μεγάλωνε, τα δέντρα άρχισαν να βγάζουν καρπούς, άνθρωποι του συνεργείου έτρωγαν μήλα και πουλιά έχτιζαν φωλιές. Είναι η λεπτομέρεια που κάνει το σκηνικό να μοιάζει λιγότερο με αντίγραφο και περισσότερο με επαναφορά ζωής: ένα σπίτι που κατασκευάστηκε για μια ταινία άρχισε, έστω προσωρινά, να συμπεριφέρεται σαν αληθινό.
Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι το «Practical Magic 2» επιστρέφει σε αυτό το σπίτι σε μια εποχή που η αισθητική της πρώτης ταινίας έχει ήδη ξαναδιαβαστεί από το ίντερνετ. Αυτό που κάποτε ήταν απλώς το σπίτι μιας ρομαντικής κομεντί με μάγισσες έχει γίνει μέρος της γλώσσας του whimsigoth: μια οικιακή φαντασίωση για γυναίκες που ζουν ανάμεσα σε βότανα, βιβλία, παλιές κουζίνες, κατάρες, οικογενειακές ιστορίες και ελαφρώς μακάβρια θαλπωρή. Δεν είναι τυχαίο ότι το σπίτι έχει μείνει σχεδόν όσο και οι χαρακτήρες. Για πολλούς θεατές, οι Όουενς δεν κατοικούν απλώς εκεί. Το σπίτι είναι η μνήμη τους.
Γι’ αυτό και η ανακατασκευή του έχει κάτι συγκινητικό. Δεν πρόκειται μόνο για την επιστροφή ενός σκηνικού, αλλά για την επιστροφή ενός χώρου που κουβαλά μια συγκεκριμένη γυναικεία ποπ μυθολογία: αδελφές, θείες, κουζίνες, κατάρες, έρωτες που τελειώνουν άσχημα, γυναίκες που θεωρούνται «too much» και τελικά δικαιώνονται από τον χρόνο. Το σπίτι των Όουενς δεν είναι διάσημο επειδή είναι αρχιτεκτονικά πιστευτό. Είναι διάσημο επειδή μοιάζει με τόπο όπου η γυναικεία υπερβολή, η απώλεια και η μαγεία μπορούν να μείνουν κάτω από την ίδια στέγη.
Στο τέλος, αυτό που ξαναχτίστηκε στα Leavesden Studios δεν ήταν απλώς ένα κινηματογραφικό σπίτι. Ήταν μια ανάμνηση που είχε γίνει εικόνα. Ένα σπίτι που δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά, αλλά πρόλαβε να μπει στη φαντασία μιας ολόκληρης γενιάς σαν να ήταν κάπου, σε μια ακτή, πίσω από έναν φράχτη, με φως στην κουζίνα και κάτι να βράζει πάνω στο τραπέζι. Για να επιστρέψει το «Practical Magic», έπρεπε πρώτα να επιστρέψει εκείνο. Το σπίτι που κατεδαφίστηκε, αλλά δεν έφυγε ποτέ.
Με στοιχεία από Architectural Digest
