ΕΝΑ ΚΛΑΣΙΚΟ ΘΕΜΑ σχολικής έκθεσης ήταν κάποτε η λεγόμενη «αστυφιλία» (όπως ήταν και η αθάνατη «αποταμίευση»), δηλαδή η εγκατάλειψη της υπαίθρου και η εγκατάσταση – ο συνωστισμός – στα μεγάλα αστικά κέντρα. Ήταν οι εποχές που μπορούσες να δεις το σύνθημα «έξω οι βλάχοι» (όχι οι Βλάχοι, οι επαρχιώτες γενικά) σε διάφορα σημεία της Αθήνας. Οι εποχές άλλαξαν, οι συνθήκες επίσης, η τάση όμως παρέμεινε μη αναστρέψιμη. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι/ες που κάποια στιγμή στη ζωή τους αποφάσισαν να κάνουν την αντίστροφη διαδρομή και να ρίξουν μαύρη πέτρα στη μεγαλούπολη, συχνά όμως επέστρεφαν με την ουρά στα σκέλια, καθότι ως γνωστόν η επαρχία έχει τους δικούς της κανόνες οι οποίοι δεν είναι παίξε-γέλασε.
Δύο χρόνια άντεξε η μεγάλη απόφαση που πήρε μια πολύτεκνη οικογένεια από την Αθήνα, να εγκατασταθεί στη Φουρνά, ένα ορεινό χωριό της Ευρυτανίας, ανταποκρινόμενη στην τοπική πρωτοβουλία «Νέα Ζωή στο Χωριό». Η κίνησή τους είχε απασχολήσει τη δημοσιότητα και είχε λάβει έναν συμβολικό χαρακτήρα. Όμως στις αρχές του περασμένου μήνα το κοινό πληροφορήθηκε ότι η ιστορία είχε ένα μάλλον άδοξο τέλος. Η οικογένεια είχε αναγκαστεί να πάρει ξανά μια μεγάλη απόφαση: να φύγει από το χωριό και να κάνει (άλλη) μια νέα αρχή, αυτή τη φορά στη Νάξο.
Ίσως να είμαστε πλέον όλοι «συνταξιούχοι» (ανεξαρτήτως ηλικίας), ένα έμβασμα μακριά από το να κάνουμε το όνειρό μας πραγματικότητα και να ζήσουμε στην ύπαιθρο ως ψηφιακοί νομάδες.
Η περίπτωσή τους μου ήρθε στο μυαλό παρακολουθώντας (με ανοιχτό το στόμα) το βιντεάκι προώθησης του «Προγράμματος Δημογραφικής Ανάπτυξης» που προβλέπει οικονομική ενίσχυση 10.000 ευρώ για όσους επιλέξουν να μεταφέρουν μόνιμα την κατοικία τους σε κάποια ακριτική περιοχή της Βόρειας Ελλάδας από αυτές που περιλαμβάνονται στην πλατφόρμα. Δεν ξέρω αν έχει γίνει «viral» (για τους λάθους λόγους) το συγκεκριμένο σποτ, σίγουρα πάντως ανήκει στην περιοχή του «cult» ή του «cringe» και, παρότι σύντομο, προσφέρει πλούσιο και σπαρταριστό περιεχόμενο που απαιτεί πολλαπλές θεάσεις.
Πρωταγωνίστρια του βίντεο είναι η Υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας (ένα εξόχως οργουελικό όνομα υπουργείου) Δόμνα Μιχαηλίδου, την οποία παρακολουθούμε σε πολυσύχναστο, κεντρικό δρόμο της Αθήνας να προσκαλεί τον κόσμο να πάρει τα βουνά. Η περιγραφή αδικεί την εικόνα (πρέπει να το δει κανείς με τα μάτια του), το πιο αγαπημένο μου σημείο μου όμως είναι εκεί που λέει το «μυθικό» ποσό που θα λάβουν οι δικαιούχοι (10.000) και αμέσως μετά, χαμηλώνει πονηρά τη φωνή και συμπληρώνει, κλείνοντας το παράθυρο του αυτοκινήτου της, ότι τα μισά μόνο θα είναι «στο χέρι» (τα υπόλοιπα μετά τη συμπλήρωση ενός έτους αποδεδειγμένης μόνιμης παραμονής).
Πέντε χιλιάρικα για έναν χρόνο, χωρίς τίποτα εξασφαλισμένο (δουλειά, ενοίκιο, θέρμανση, καύσιμα κλπ) και με μοναδική αρωγή εκ μέρους φιλόστοργης πολιτείας που καίγεται για το δημογραφικό και την ερήμωση (ή την «αλλοίωση») της περιφέρειας, κάποιες άλλες πλατφόρμες «ενίσχυσης» όπως το «Σπίτι μου 3» ή το «Ανακαινίζω-Νοικιάζω». Παρ’ όλα αυτά, και παρά την έντονη δυσπιστία που καταθέτουν πολλοί τοπικοί φορείς για την αποτελεσματικότητα και για την «γενναιοδωρία» του μέτρου, η υπουργός δήλωσε περιχαρής ότι μέσα στα δύο πρώτα 24ωρα είχαν υποβληθεί 1.400 αιτήσεις. Ίσως να έχουμε φτάσει στο σημείο να μην απαιτείται σοβαρή ενίσχυση ή να μην χρειάζονται σημαντικά κίνητρα για να αποδράσει ένα νοικοκυριό από την πυκνή μπίχλα της πρωτεύουσας. Ίσως να μην υφίσταται πια ο όρος «δυσμενής μετάθεση». Ίσως να είμαστε πλέον όλοι «συνταξιούχοι» (ανεξαρτήτως ηλικίας), ένα έμβασμα μακριά από το να κάνουμε το όνειρό μας πραγματικότητα και να ζήσουμε στην ύπαιθρο ως ψηφιακοί νομάδες.
