ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ αναγνωρίσιμα πρόσωπα της σόουμπιζ και, ταυτόχρονα, από τις πιο αναγνωρίσιμες ΛΟΑΤΚΙ+ περσόνες, καθότι «out» εδώ και δεκαετίες. Το «out» αυτό ωστόσο στην περίπτωσή του ποτέ δεν συνδέθηκε με το «proud», ποτέ δηλαδή δεν μετέτρεψε τον παραπάνω από εμφανή ερωτικό του προσανατολισμό σε πολιτική διεκδίκηση, παρότι η αναγνωρισιμότητά του, όντας από τους γνωστότερους Έλληνες σχεδιαστές και επιχειρηματίες στον χώρο της μόδας, σίγουρα θα βοηθούσε – όλες οι θαρραλέες φωνές ήταν ευπρόσδεκτες στην προσπάθεια να κατοχυρωθούν νομοθετικά το σύμφωνο συμβίωσης, ο ομόφυλος γάμος, η ταυτότητα και η έκφραση φύλου, να ελέγχονται επίσης πλέον ποινικά οι δράστες ομοτρανσφοβικών επιθέσεων.
Δεν είναι βέβαια καθένας υποχρεωμένος να βγει να υπερασπιστεί τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα και τα ανθρώπινα δικαιώματα γενικά, αν δεν το νιώθει – υπάρχουν τώρα κι εκείνοι που το νιώθουν αλλά δεν εμπιστεύονται τους θεσμούς, όμως αυτό είναι κάτι άλλο. Στη δική του κιόλας περίπτωση ο Λάκης μπορεί να επικαλεστεί το γεγονός ότι κατάφερε να επιβάλει μια κουίρ δημόσια εικόνα σε ευρύτερα κοινά «before it was cool». Το ζήτημα, ωστόσο, δεν είναι μόνο το φαίνεσθαι. Με την ίδια λογική, «θετική εικόνα» θα ήταν και ο Σταύρος Παράβας ή ο Τάκης Μηλιάδης στους «αδερφίστικους» ρόλους που υποδύθηκαν σε ταινίες της Φίνος Φιλμ – δεν ήταν, γιατί το camp διαφέρει από την ευκολία της καρικατούρας που απλώς καταφάσκει τα στερεότυπα. Παραφράζοντας το ανέκδοτο με τη γυναίκα του Καίσαρα, δεν αρκεί να φαίνεσαι τίμια, πρέπει και να είσαι, να διαθέτεις δηλαδή μια στοιχειώδη συνείδηση και αυτοσυνείδηση.
Από τους τόσους επώνυμους που μπορούσε να προσκαλέσει, ο κύριος Γαβαλάς διάλεξε μια «ηγερία» της εγχώριας alt-right, γνωστή για τις ρατσιστικές, ξενοφοβικές και τις ομοτρανσφοβικές της θέσεις, τις οποίες ποτέ δεν έκρυψε, καταψηφίζοντας κάθε θετική για τους ΛΟΑΤΚΙ+ ανθρώπους νομοθετική πρωτοβουλία.
Ο Λάκης Γαβαλάς δεν είναι αυτή η περίπτωση. Έχοντας γίνει διασημότητα τις δεκαετίες του ’90 και του ’00, εποχή που η Ελλάδα έμπαινε στον αστερισμό του ασυμμάζευτου καταναλωτισμού, της lifestyle γκλαμουριάς και του ξεσαλώματος δίχως αύριο, δεν τόλμησε ή δεν θέλησε ποτέ να πάει παραπέρα από αυτό, ακόμα και όταν η ζωή τού τα έφερε ανάποδα και χρεοκόπησε μαζί με το σύστημα του οποίου είχε γίνει μέρος – έφτασε μάλιστα να φυλακιστεί λόγω χρεών, ενώ ουδέποτε, ούτε μετά την «επιστροφή» στις σόουμπιζνες, αποζημίωσε τους απλήρωτους πρώην υπαλλήλους του, ωστόσο αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο. Σημασία έχει εδώ ότι ακόμα και στο αποκορύφωμα της καριέρας του, η έκφραση του ερωτικού του προσανατολισμού ουδέποτε ξέφυγε από το επιφανειακό, ανώδυνο, χαζοχαρούμενο για προνομιούχα ΛΟΑΤΚΙ+ και μη άτομα πλαίσιο που λάνσαρε η «σχολή Κωστόπουλου».
Δικαίωμά του, θα μπορούσε να αντιπαραθέσει κανείς. Καμία αντίρρηση, αρκεί να μη φτάνει να ζητήσει και τον λόγο από τους ΛΟΑΤΚΙ+ ανθρώπους που πήγαν παραπέρα αυτό το οποίο, όπως είπαμε, δεν τόλμησε ή δεν θέλησε ο ίδιος να κάνει. Έφτασε μάλιστα να ταχθεί παλιότερα κατά του ομόφυλου γάμου και της παιδοθεσίας με επιχειρήματα επαρχιώτη μπάρμπα εποχής – αργότερα αναθεώρησε, αλλά το εννοούσε από ελάχιστα έως καθόλου, όπως απέδειξε και η φαεινή του ιδέα να «φιλοξενήσει» την Αφροδίτη Λατινοπούλου σε εκπομπή που κάνει στο YouΤube. Ήταν αυτό που λέμε «το τερμάτισε!». Από τους τόσους επώνυμους που μπορούσε να προσκαλέσει, ο κύριος Γαβαλάς διάλεξε μια «ηγερία» της εγχώριας alt-right, γνωστή για τις ρατσιστικές, ξενοφοβικές και τις ομοτρανσφοβικές της θέσεις, τις οποίες ποτέ δεν έκρυψε ούτε εδώ –στις δημόσιες εμφανίσεις της, στα ΜΜΕ και τα κοινωνικά δίκτυα–, ούτε βέβαια και στην Ευρωβουλή όπου εκλέχθηκε ως μέλος του κόμματος «Πατριώτες για την Ευρώπη», καταψηφίζοντας έκτοτε κάθε θετική για τους ΛΟΑΤΚΙ+ ανθρώπους νομοθετική πρωτοβουλία. Στην ίδια εκπομπή είπε και το αμίμητο «είμαι ομοφυλόφιλος σεξουαλικά, αλλά αρσενικός στρέιτ σε όλα τα υπόλοιπα» – oh really?
«Είναι άλλης γενιάς», λέει ο φίλος. Διαφωνώ κάθετα. Δεν γίνεται σε αυτά που σε συμφέρει να το παίζεις «προχώ» και σε άλλα να παριστάνεις τη γηραιά κυρία. Και αν δεν μπορείς ή δεν θες να παρακολουθήσεις τις εξελίξεις, τουλάχιστον μη στέκεσαι απέναντι με περισσό θράσος. Γιατί ο Λάκης Γαβαλάς δεν είναι μια γραφική εξαίρεση, εκπροσωπεί μια κατηγορία ΛΟΑΤΚΙ+ ανθρώπων που απαντά σε πολλές χώρες και που για τους δικούς τους λόγους –επειδή οι ίδιοι είναι βολεμένοι ή και φοβισμένοι, επειδή είναι «ξινοί», επειδή η σεξουαλικότητά τους δεν τους έκανε λιγότερο συντηρητικούς, και άλλα πολλά– έχουν ταχθεί στο πλευρό της μαύρης αντίδρασης. Ψηφίζουν ακροδεξιά κόμματα, συναγωνίζονται σε σκοταδιστικές απόψεις και τους πιο μονόχνοτους στρέιτ, τους κακοφαίνονται οι «εξαλλότητες» στα Pride, οι ομόφυλες «παντρειές», οι rainbow οικογένειες, αποτάσσονται τη «woke ατζέντα», αντιπαθούν τα τρανς άτομα και ό,τι άλλο παρεκκλίνει από τις δικές τους νόρμες. Από ανθρώπους σαν τον Λάκη Γαβαλά δεν έλειψε ποτέ το θράσος, λείπει όμως σίγουρα η ντροπή.
