Ενόψει των φετινών Πανελληνίων εξετάσεων, αξίζει να θυμηθούμε ξανά το γράμμα του «πατέρα Λίβυου» με το οποίο ευχαριστούσε δημόσια τον γιο του, που δεν κατάφερε να περάσει σε κάποια σχολή.
Η συζήτηση γύρω από την τεράστια πίεση που βιώνουν πολλοί μαθητές άνοιξε ξανά μετά την τραγωδία με τις δύο ανήλικες στην Ελλάδα, καθώς πληροφορίες αναφέρουν ότι εξετάζεται και ο φόβος της αποτυχίας στις Πανελλαδικές ως ένας από τους παράγοντες που μπορεί να σχετίζονται με την πράξη τους.
Το κείμενο του πατέρα Χαράλαμπου Παπαδόπουλου, γνωστού ως «πατέρα Λίβυου», το οποίο είχε δημοσιευθεί πριν μερικά χρόνια, είχε συγκινήσει, είχε αφυπνίσει μεγάλη μερίδα της κοινωνίας και παραμένει διαχρονικό.
Ο ιερέας είχε γράψει δημόσια για τον γιο του που δεν πέρασε σε κάποια σχολή, λέγοντάς του «μπράβο που απέτυχες» και εξηγώντας πως η αξία ενός ανθρώπου δεν μπορεί να κριθεί από μία εξέταση, έναν βαθμό ή μία στιγμή της ζωής του.
Το γράμμα του Χαράλαμπου Παπαδόπουλου στον γιο του
Προσπάθησε ξανά. Απότυχε ξανά. Απότυχε καλύτερα…
Σήμερα βγήκαν τα αποτελέσματα των Πανελληνίων εξετάσεων 2017. Συγχαρητήρια στον τρίτο γιό μου τον Αλέξανδρο!!! Δεν πέρασε Πουθενά!!! Μπράβο που “απέτυχε”. Μια χαρά. Κι αν πετύχαινε πάλι μπράβο θα του έλεγα γιατί ήθελε πολύ την σχολή της Πληροφορικής. Αλλά και τώρα που δεν τα κατάφερε, είναι όλα όμορφα. Και είμαι το ίδιο περήφανος γι αυτόν, και στην επιτυχία μα ιδιαιτέρως στην αποτυχία του.
Οι μεγάλες στιγμές στην ζωή μας συγγενεύουν με μεγάλες ατυχίες και αποτυχίες. Όταν μικρέ μια μέρα θα κοιτάξεις πίσω την ζωή σου, και πλέον θα έχεις ώριμα μάτια θα δεις ότι τα λάθη, οι ήττες και οι αποτυχίες, σε προχώρησαν μπροστά και σε ώθησαν για κάτι άλλο που ήξερε ο Θεός μα εσύ τότε ούτε καν φανταζόσουν. Ο Steve Jobs είχε πει σε αποφοίτους, «Δεν υπάρχει αυτό που αποκαλούμε αποτυχία – αποτυχία είναι απλά η ζωή που προσπαθεί να μας αλλάξει κατεύθυνση…». Εγώ θα πρόσθετα ο Θεός που ανοίγει άλλους παράδοξους δρόμους. Και η αγαπημένη πονεμένη και «αποτυχημένη» Σαρλότ Ράμπλινγκ, μας φωνάζει μέσα από την δοξασμένη και πληγωμένη της ζωή, «οτι είμαστε εδώ το οφείλουμε σ΄αυτές τις στιγμές που μας δυσκόλεψαν. Αυτές οι στιγμές είναι η προίκα της ζωή μας…»
Γι’ αυτό θέλω να σου πω ότι δεν είμαι περήφανος μόνο στις επιτυχίες σου μα και στις φαινομενικές ήττες σου, γιατί αγαπώ αυτό που είσαι και όχι εκείνο που ήθελε ο εγωισμός μου να είσαι. Και γιατί αγαπώ εσένα, με όλα τα σημάδια της διαδρομής σου, που πίστεψε με δεν κρίθηκε σήμερα, απλά σήμερα ξεκίνησε. Και να σου πω και κάτι; Ποτέ δεν θα σε χρησιμοποιούσα για να νιώσω εγώ “επιτυχημένος”. Δεκανίκι του δικό μου κενού δεν θα γινόσουν ποτέ. Σε αγαπώ γι΄ αυτό που είσαι!!!
Να θυμάσαι μικρέ, ότι στα λάθη μας μαθαίνουμε, και ότι για να φτάσεις στον παράδεισο θα χρειαστεί να περάσεις πολλές φορές από την κόλαση. Καλό ταξίδι ζωης…
