Με ιδιαίτερα συγκινητικά λόγια, που δείχνουν όμως τον αιφνιδιασμό και τη θλίψη του, αποχαιρέτησε ο Φοίβος Δεληβοριάς τον αγαπημένο φίλο και συνεργάτη του, Γιώργο Μαζωνάκη, ο οποίος πέθανε την Τετάρτη (9/9).
Ο Φοίβος Δεληβοριάς, μέσα από το κείμενό του, μιλά για το ξεχωριστό ταλέντο του Γιώργου Μαζωνάκη που τον έκανε να ξεχωρίζει για δεκαετίες στον χώρο του αλλά και να απογειώνει κάθε τραγούδι που του δινόταν.
«Ο Γιώργος δεν είχε καμιά σχέση με το έδαφος κι αυτό ήταν η πηγή του τεράστιου χαρίσματός του, το στοιχείο που τον κράτησε ως το τέλος μακριά από τη βαρεμάρα, την ηχητική ομοιομορφία, τη στιχουργική ρομποτική που έχει αντικαταστήσει το λαϊκό τραγούδι – πολύ πριν το ΑΙ. Λίγο πριν μπει στο στούντιο έλεγε μια μικρή, ολόδική του, προσευχή. Και ακόμα κι αν ένας στιχουργός δεν είχε καταφέρει να του δώσει κάτι σημαντικό, εκείνος του έδινε φτερά, το ανέβαζε κατ’ευθείαν στο στερέωμα. Όποιος άνθρωπος είναι έτσι, βέβαια, είναι φυσικό να γεμίζει την πραγματικότητα με τρύπες, κάθε βήμα του να είναι δίπλα στο κενό, κάθε βόλτα του στο πάλκο να είναι ένα πιθανό γκρεμοτσάκισμα», γράφει ο Φοίβος Δεληβοριάς.
«Όχι μόνο θα μας έπαιρνε μαζί στην πτήση του, αλλά και θα την κερνούσε εξ ολοκλήρου ο ίδιος, αν ποτέ γινότανε πτώση. Δεν θα ανεχόταν λοιπόν ούτε μια μελούρα, ούτε ένα ψήγμα ηρωοποίησης, ούτε ένα εκ του ασφαλούς κατηγορώ για την «σκληρή και βρώμικη ζωή της νύχτας», προσθέτει ο ίδιος στο κείμενό του.
Ολόκληρη η ανάρτηση του Φοίβου Δεληβοριά:
«Μου έφυγε η γη κάτω απ’ τα πόδια. Την αισθάνθηκα κανονικά να φεύγει. Πέρασε αρκετή ώρα μέχρι να σκεφτώ πως όσες φορές δουλέψαμε ή βρεθήκαμε παρέα, δεν υπήρχε καθόλου γη από κάτω μας. Ο Γιώργος δεν είχε καμιά σχέση με το έδαφος κι αυτό ήταν η πηγή του τεράστιου χαρίσματός του, το στοιχείο που τον κράτησε ως το τέλος μακριά από τη βαρεμάρα, την ηχητική ομοιομορφία, τη στιχουργική ρομποτική που έχει αντικαταστήσει το λαϊκό τραγούδι – πολύ πριν το ΑΙ. Λίγο πριν μπει στο στούντιο έλεγε μια μικρή, ολόδική του, προσευχή. Και ακόμα κι αν ένας στιχουργός δεν είχε καταφέρει να του δώσει κάτι σημαντικό, εκείνος του έδινε φτερά, το ανέβαζε κατ’ευθείαν στο στερέωμα. Όποιος άνθρωπος είναι έτσι, βέβαια, είναι φυσικό να γεμίζει την πραγματικότητα με τρύπες, κάθε βήμα του να είναι δίπλα στο κενό, κάθε βόλτα του στο πάλκο να είναι ένα πιθανό γκρεμοτσάκισμα.
»Ο Γιώργος όμως την επιλογή του την είχε κάνει. Όχι μόνο θα μας έπαιρνε μαζί στην πτήση του , αλλά και θα την κερνούσε εξ ολοκλήρου ο ίδιος, αν ποτέ γινότανε πτώση. Δεν θα ανεχόταν λοιπόν ούτε μια μελούρα, ούτε ένα ψήγμα ηρωοποίησης, ούτε ένα εκ του ασφαλούς κατηγορώ για την «σκληρή και βρώμικη ζωή της νύχτας». Κάθε άνθρωπος τάζει τη ζωή του κάπου. Ο Γιώργος το τάμα του το έκανε στη νύχτα. Και το έκανε με τόση αγάπη και τόση βαθειά ανάγκη, που θα μείνει για πάντα αναμμένο κεράκι στον μεγάλο, σκοτεινό ουρανό».
Υπενθυμίζεται πως ο Γιώργος Μαζωνάκης και ο Φοίβος Δεληβοριάς είχαν συνεργαστεί στη μουσική κωμωδία «Τα Νούμερα», όπου ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε εμφανιστεί ως special guest.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν καλεσμένος στην παράσταση του Φοίβου Δεληβοριά «Η Ταράτσα του Φοίβου» την 1η Οκτωβρίου 2025, στο θέατρο Άλσος, όπου εμφανίστηκαν μαζί στη σκηνή. Ερμήνευσαν μεταξύ άλλων τα «Εκείνη» και «Η Μπόσα Νόβα του Ησαΐα».
