Στην πρώτη εικόνα δεν υπάρχει κανένας ενήλικας. Υπάρχουν μόνο αγόρια με στολές, διάδρομοι, τάξεις, μπάνια, μικρές εκρήξεις βίας και ο Yung Lean στο κέντρο, σαν να έχει επιστρέψει στο σχολείο όχι για να μάθει κάτι, αλλά για να το καταλάβει με το σώμα του.
Αυτό είναι το “STORM I & II”, το νέο επτάλεπτο μουσικό φιλμ που σκηνοθέτησε ο Ρομέν Γαβράς για τη συνεργασία του Yung Lean με το GENER8ION, το πρότζεκτ του Γάλλου παραγωγού Surkin. Το “STORM I & II” κυκλοφόρησε και στις πλατφόρμες ως διπλό single, σηματοδοτώντας την πρώτη νέα κυκλοφορία του Yung Lean μετά το περσινό “Jonatan”.
Το φιλμ τοποθετείται χρονικά στο 2034, σε ένα ακριβό σχολικό περιβάλλον που μοιάζει βρετανικό, πειθαρχημένο και απολύτως ανεξέλεγκτο. Οι στολές, οι γραμμές και τα σχολικά εμβλήματα υπόσχονται τάξη. Τα αγόρια, όμως, μοιάζουν έτοιμα να την ανατινάξουν. Ο Yung Lean δεν υποδύεται απλώς τον ταραξία. Στέκεται στο κέντρο σαν η πιο ψυχρή μορφή αυτής της αγορίστικης βίας: κοιτάζει, προκαλεί, δοκιμάζει τα όρια των άλλων.
Ο Γαβράς ως σκηνοθέτης ξέρει πολύ καλά αυτό το έδαφος. Από τα βίντεο για τους Justice, τη M.I.A. και τον Jamie xx μέχρι το “Athena”, η κάμερά του κινείται συχνά εκεί όπου η συλλογική ένταση γίνεται εικόνα πριν γίνει εξήγηση. Στο “STORM” δεν τον ενδιαφέρει να αφηγηθεί μια κλασική ιστορία με αρχή, μέση και τέλος. Τον ενδιαφέρει να καταγράψει μια κατάσταση.
Ένα σχολείο χωρίς δασκάλους. Μια τάξη χωρίς φροντίδα. Μια παρέα αγοριών που μοιάζει να έχει μεγαλώσει μόνο με κανόνες, ανταγωνισμό και θόρυβο.
Το αποτέλεσμα είναι από τα πιο δυνατά μουσικά φιλμ της χρονιάς μέχρι στιγμής. Δεν λειτουργεί σαν απλό βίντεο κλιπ που συνοδεύει δύο τραγούδια. Το “STORM I & II” μοιάζει περισσότερο με μια μικρή κινηματογραφική επίθεση, όπου η μουσική, η εικόνα και η χορογραφία δουλεύουν σαν ενιαίο σώμα.
Στο πρώτο μέρος, ο Yung Lean εμφανίζεται σκληρός, σχεδόν απειλητικός. Η παιδική του όψη, που κάποτε τον έκανε να μοιάζει με παράξενο παιδί του ίντερνετ, εδώ γίνεται κάτι άλλο: μια μορφή χαλασμένης αθωότητας. Είναι μεγαλύτερος από τους άλλους, πιο ξένος και την ίδια στιγμή πιο παρών. Καπνίζει, κοιτάζει, προκαλεί. Στέκεται ανάμεσα στα παιδιά σαν κάποιος που δεν ανήκει ακριβώς εκεί, αλλά έχει ήδη πάρει τον έλεγχο του χώρου.
Κάπου στη μέση, όμως, το φιλμ αλλάζει θερμοκρασία. Η βία δεν εξαφανίζεται, αλλά μετατρέπεται σε κίνηση. Τα αγόρια μπαίνουν σε σχηματισμό στα σκαλιά του σχολείου, σαν να ετοιμάζονται για επίσημη φωτογραφία, και ξαφνικά αρχίζουν να χορεύουν. Η χορογραφία του Νταμιέν Ζαλέ, γνωστού από τη “Suspiria” του Λούκα Γκουαντανίνο και το “Anima” του Πολ Τόμας Άντερσον, δεν μαλακώνει την εικόνα. Την κάνει πιο ανησυχητική. Τα σώματα κινούνται μαζί, αλλά δεν ησυχάζουν. Η πειθαρχία τους μοιάζει με έκρηξη που για λίγο βρήκε ρυθμό.
Εκεί βρίσκεται και η πιο ενδιαφέρουσα ένταση του φιλμ. Ο Γαβράς δεν παρουσιάζει τα αγόρια σαν τέρατα, ούτε τα αθωώνει. Τα δείχνει σαν σώματα που έχουν μάθει να μεταφράζουν σχεδόν τα πάντα σε δύναμη. Πλήξη, φόβο, ανάγκη, επιθυμία, μοναξιά. Όλα, μα όλα περνούν μέσα από την ίδια τοξική γλώσσα της σύγχρονης αρρενωπότητας: επίδειξη, σύγκρουση, κυριαρχία. Και όταν στο δεύτερο μέρος ακούγεται η φράση “We stay united through the storm”, αυτό το κάλεσμα δεν ακούγεται γλυκό. Ακούγεται σαν κάτι που πρέπει να κερδηθεί μέσα από την καταστροφή.
Για τον Yung Lean, αυτή η στιγμή έχει ιδιαίτερο βάρος. Όταν πρωτοεμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 2010 με το “Ginseng Strip 2002”, έμοιαζε με φιγούρα που ήρθε πολύ νωρίς από το μέλλον του ίντερνετ: κενή, μελαγχολική, αστεία, αποσυνδεδεμένη, γεμάτη από σύμβολα μιας κουλτούρας που κατανάλωνε εικόνες πιο γρήγορα από όσο μπορούσε να τις νιώσει. Με τα χρόνια, αυτό που κάποτε φαινόταν παράξενο στη μουσική του έγινε σχεδόν κοινή γλώσσα.
Η κούραση, η απάθεια, η ψηφιακή μελαγχολία, η αίσθηση ότι κάτι μέσα μας έχει ήδη σπάσει πριν καν αρχίσει.
Στο “STORM” αυτή η παλιά αίσθηση αποσύνδεσης αποκτά σώμα. Δεν είναι πια μόνο φωνή που πλέει μέσα σε beats. Είναι βλέμμα, στάση, παρουσία. Ο Yung Lean στέκεται στο κέντρο του φιλμ σαν κάποιος που μπορεί να γίνει ηθοποιός ακριβώς επειδή δεν προσπαθεί να δείξει υπερβολικά πολλά. Η ακινησία του δουλεύει. Η αμηχανία του δουλεύει. Ακόμη και η απουσία καθαρής συναισθηματικής έκφρασης γίνεται μέρος του ρόλου.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Γαβράς τον έχει συμπεριλάβει και στο επόμενο κινηματογραφικό του βήμα. Ο Yung Lean συμμετέχει στο “Sacrifice”, το αγγλόφωνο φιλμ του σκηνοθέτη με τους Κρις Έβανς, Άνια Τέιλορ-Τζόι, Βενσάν Κασέλ, Σάλμα Χάγιεκ, Τζον Μάλκοβιτς και Charli xcx. Η ταινία, που έχει γυριστεί και στην Ελλάδα και είναι συμπαραγωγός η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, κινείται και αυτή σε έναν κόσμο όπου η τελετουργία, η σάτιρα, η βία και η πίστη μπερδεύονται επικίνδυνα.
Με αυτή την έννοια, το “STORM” μοιάζει και με πρόβα. Όχι με την απλή έννοια ενός promo πριν από μια ταινία, αλλά σαν συμπύκνωση ενός κόσμου που ο Γαβράς συνεχίζει να χτίζει: κόσμος θεαματικός, συλλογικός, βίαιος, υπνωτικός, πάντα λίγο πριν ή λίγο μετά την έκρηξη.
Το ωραίο είναι ότι το φιλμ δεν χρειάζεται να πει πολλά για την αγορίστικη βία, την πειθαρχία, τα σχολεία ή το μέλλον των αγοριών. Τα βάζει όλα να φανούν σε μια αυλή, σε μια σκάλα, σε μια ομάδα σωμάτων που χορεύουν σαν να μην ξέρουν αν ζητούν σωτηρία ή πόλεμο. Στο τέλος, αφήνει τον Yung Lean να κοιτάξει την κάμερα κατάματα, όχι σαν ποπ σταρ που ζητά την προσοχή μας, αλλά σαν φιγούρα που μόλις βγήκε από μια καταιγίδα και δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θέλει να σωθεί.
Κι εκεί, κάπου ανάμεσα στην απειλή και την ομορφιά, ο Ρομέν Γαβράς φτιάχνει ξανά αυτό που ξέρει καλύτερα: ένα θέαμα που μοιάζει να χορεύει τη στιγμή ακριβώς πριν εκραγεί.
