Ένα απολίθωμα που παρέμενε επί δεκαετίες σε συλλογή μουσείου στο Όρεγκον και θεωρούνταν ότι ανήκε σε πρόγονο προβάτου ή χοίρου, αποδείχθηκε τελικά ότι αποτελεί τα πιο πλήρη μέχρι σήμερα λείψανα ενός προϊστορικού σκύλου ηλικίας άνω των 30 εκατομμυρίων ετών.
Παλαιοντολόγοι από το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν διαπίστωσαν ότι το απολίθωμα ανήκει σε ένα είδος που έλαβε την ονομασία Mesocyon coryphaeus, έναν προϊστορικό εκπρόσωπο της οικογένειας των κυνοειδών που έζησε πολύ πριν από την Εποχή των Παγετώνων.
Οι πρώτοι πρόγονοι των σκύλων εμφανίστηκαν στη Βόρεια Αμερική πριν από περίπου 40 εκατομμύρια χρόνια όταν η ήπειρος καλυπτόταν κυρίως από πυκνά δάση. Τα πρώτα αυτά κυνοειδή ανήκαν στην οικογένεια Hesperocyon η οποία, σύμφωνα με τους ερευνητές, είχε αρκετά καλές αναρριχητικές ικανότητες, σε αντίθεση με τους σύγχρονους σκύλους.
Το Mesocyon εμφανίστηκε περίπου 10 εκατομμύρια χρόνια αργότερα, σε μια περίοδο παγκόσμιας ψύξης του κλίματος όπως αναφέρεται στη μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Journal of Palaeontology».
Οι επιστήμονες θέλησαν να διαπιστώσουν αν το ζώο είχε αναπτύξει προσαρμογές παρόμοιες με εκείνες των σημερινών σκύλων. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι δεν ήταν κατασκευασμένο για γρήγορο τρέξιμο. «Η απάντηση είναι σχεδόν σίγουρα όχι. Το Mesocyon είχε γενικά πιο στιβαρά οστά. Ήταν πιο κοντόσωμο και πιο γεροδεμένο» δήλωσε η Δρ. Αν Κορτ μία από τις συγγραφείς της μελέτης από το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν.
Το εύρημα
Τη δεκαετία του 1990 ερευνητές αφαίρεσαν προσεκτικά το απολίθωμα μαζί με το πέτρωμα που το περιέβαλλε, το προστάτευσαν με γύψινο περίβλημα και αργότερα διαχώρισαν το κρανίο για έκθεση, καταλήγοντας ότι ανήκε σε κάποιο είδος αρχαίου σκύλου. Στη δεκαετία του 2010 αποκαλύφθηκε και το υπόλοιπο του σκελετού με τους επιστήμονες να συνειδητοποιούν πόσο εξαιρετικά πλήρες ήταν το εύρημα.
Έλειπαν μόνο η ουρά και τμήματα από τα άκρα των χεριών και των ποδιών. Με την πάροδο των χρόνων οι ερευνητές συνέκριναν τα χαρακτηριστικά του σκελετού με άλλα απολιθωμένα κυνοειδή εξετάζοντας μεταξύ άλλων το σχήμα των δοντιών και του κρανίου.
Διαπίστωσαν επίσης ότι έφερε μια κληρονομική οστική ανάπτυξη, γνωστή ως οστεοχόνδρωμα, η οποία απαντάται περίπου στο 60% των αρχαιότερων απολιθωμάτων σκύλων. «Ένα ακόμη ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι διατηρούνταν και το βάκλον δηλαδή το οστό του πέους. Αυτό μας επιτρέπει να γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι το ζώο ήταν αρσενικό», ανέφερε η Δρ. Κόρτ.
Περαιτέρω αναλύσεις έδειξαν ότι ο προϊστορικός αυτός σκύλος μπορούσε να περιστρέφει τους πήχεις του γεγονός που υποδηλώνει ότι είχε την ικανότητα να σκαρφαλώνει και να συγκρατεί αντικείμενα ή θηράματα. Τα απολιθώματα δείχνουν επίσης ότι το Mesocyon περπατούσε ορισμένες φορές πατώντας ολόκληρο το πέλμα του στο έδαφος, αντί να κινείται στις άκρες των δακτύλων, όπως κάνουν οι σύγχρονοι σκύλοι.
«Αυτό το απολίθωμα δεν είναι μακρινός πρόγονος των σημερινών σκύλων επειδή ολόκληρη αυτή η εξελικτική γραμμή εξαφανίστηκε πλήρως. Μαζί με την εξαφάνισή της χάθηκε και ένας ολόκληρος οικολογικός τύπος σκύλου τον οποίο δεν βλέπουμε πλέον στη φύση» αναφέρει η Δρ. Κόρτ.
Naftemporiki.gr
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
