Ομάδα που αποτελούνταν από θαλάσσιους αρχαιολόγους αλλά και δημιουργούς ντοκιμαντέρ εντόπισε συνολικά έξι ναυάγια μέσα και γύρω από το Νασάου, την πρωτεύουσα των Μπαχαμών στο νησί Νιου Πρόβιντενς. Τρία από αυτά τα βυθισμένα πλοία χρονολογούνται στη θρυλική «Χρυσή Εποχή της Πειρατείας» μεταξύ της δεκαετίας του 1680 και της δεκαετίας του 1720 όταν οι πειρατές κυριαρχούσαν στις θάλασσες.
Σύμφωνα με τους ειδικούς τα πλοία εξακολουθούν να φέρουν ξεκάθαρα «τα σημάδια της πειρατικής δράσης». Το πρώτο ναυάγιο βρέθηκε μέσα στο λιμάνι του Νασάου και αποτελείται κυρίως από έρμα δηλαδή μεγάλες πέτρες που χρησιμοποιούνταν για τη σταθεροποίηση του πλοίου απέναντι στα κύματα. Οι πέτρες βρέθηκαν στοιβαγμένες πάνω στα απανθρακωμένα υπολείμματα του σκαριού, ένα κλασικό σημάδι πειρατικής δραστηριότητας.
Ο Δρ. Μάικλ Πάτεμαν διευθυντής του Ναυτικού Μουσείου των Μπαχαμών στο Γκραντ Μπαχάμα δήλωσε: «Αφού καταλάμβαναν ένα πλοίο και αφαιρούσαν το φορτίο, τα κανόνια και τον εξοπλισμό του, οι πειρατές έπρεπε να εξαφανίσουν κάθε ίχνος του εγκλήματός τους. Η καύση των πλοίων μέχρι τη γραμμή του νερού ήταν μια διαβόητη τακτική για να αποκρύπτουν τα εγκλήματά τους από τις Αρχές». Μαζί με τα καμένα συντρίμμια, οι ερευνητές εντόπισαν ξύλινα τμήματα και ξύλινους πείρους που χρησιμοποιούνταν για τη σύνδεση των ξύλινων μερών του πλοίου.
Η χρήση αυτού του τύπου πείρων υποδεικνύει ότι το πλοίο πιθανότατα κατασκευάστηκε στις αρχές του 18ου αιώνα λίγο πριν από την κορύφωση της πειρατείας στην Καραϊβική. Από τα τέλη του 17ου έως τις αρχές του 18ου αιώνα, η πειρατική δραστηριότητα αυξήθηκε σημαντικά στον Ατλαντικό αλλά και στον Ειρηνικό και τον Ινδικό Ωκεανό.
Η ανακάλυψη
Η επέκταση των εμπορικών διαδρομών, η συνεχής ροή πολύτιμων φορτίων και οι αδύναμες ή διεφθαρμένες αποικιακές κυβερνήσεις δημιούργησαν τις ιδανικές συνθήκες για την άνθηση της πειρατείας στην Καραϊβική. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου αναδείχθηκαν μερικοί από τους πιο διάσημους πειρατές της ιστορίας, πολλοί από τους οποίους είχαν ως βάση το Νασάου. Μεταξύ αυτών ήταν ο Κάλικο Τζακ Ράκαμ, ο Χένρι Έιβερι, ο Μπέντζαμιν Χόρνιγκολντ, η Αν Μπόνι και ο θρυλικός Έντουαρντ Τιτς, γνωστός ως Μαυρογένης (Blackbeard).
Ο Πάτεμαν δήλωσε: «Ίσως να ήταν μια σύντομη ζωή, αλλά για μια μικρή περίοδο χάους, οι ναυτικοί βρήκαν μια ελευθερία και έναν πλούτο που δεν υπήρχε πουθενά αλλού στη Γη. Αυτό ήταν το όνειρο των πειρατών». Περισσότεροι από 1.000 πειρατές ζούσαν στο Νασάου στις αρχές του 18ου αιώνα συμπεριλαμβανομένων του Μαυρογένη και του Κάλικο Τζακ Ράκαμ.
Στο αποκορύφωμα της Χρυσής Εποχής της Πειρατείας το 1718 ο κυβερνήτης του Νιου Πρόβιντενς, Γούντς Ρότζερς, κατέγραψε περίπου 40 πλοία που είχαν καεί ή βυθιστεί από πειρατές στα ανοιχτά του Νασάου. Ωστόσο, μέχρι σήμερα κανένα από αυτά τα ναυάγια δεν είχε εντοπιστεί.
Αυτό άλλαξε όταν η αποστολή New Providence Pirates Expedition και η ομάδα του Wreckwatch TV έγιναν οι πρώτοι που έλαβαν άδεια κατάδυσης στη ζώνη περιορισμένης πρόσβασης του λιμανιού του Νασάου. Παρά τις απαραίτητες άδειες, η αναζήτηση των ναυαγίων αποδείχθηκε εξαιρετικά δύσκολη. Ο εξερευνητής και δημιουργός της αποστολής Κρις Άτκινς δήλωσε: «Το λιμάνι του Νασάου είναι τεράστιο. Τα ρεύματα γίνονται επικίνδυνα δύο φορές την ημέρα λόγω των παλιρροιών. Επιπλέον υπάρχουν διαβόητες ομάδες καρχαριών. Ήταν μια επικίνδυνη αποστολή, με μεγάλες πιθανότητες να μη βρούμε τίποτα». Πέρα από το καμένο πλοίο στο λιμάνι, η ομάδα ανακάλυψε ακόμη ένα ιστιοφόρο του 18ου αιώνα περίπου 35 χιλιόμετρα ανατολικά του Νασάου.
Το πλοίο αυτό που διέθετε ένα κατάρτι, πιο γνωστό ως «σλούπα», περιείχε μεγάλη ποσότητα έρματος, ένα μεγάλο κανόνι καταστρώματος και ένα περιστρεφόμενο σιδερένιο πυροβόλο. Οι ερευνητές βρήκαν επίσης τρεις μπάλες κανονιού, 25 μολυβένιες σφαίρες για μουσκέτα και μια πέτρα λείανσης για ακόνισμα σπαθιών.
Τα περιστρεφόμενα πυροβόλα ήταν μικρά κανόνια τοποθετημένα σε περιστρεφόμενη βάση στα κιγκλιδώματα του καταστρώματος και αποτελούσαν το αγαπημένο όπλο κατά προσωπικού των πειρατών. Αν και το πλοίο θα μπορούσε να ήταν εμπορικό σκάφος με αμυντικό εξοπλισμό κατά των πειρατών, η απουσία φορτίου υποδηλώνει ότι πιθανότατα χρησιμοποιούνταν για πειρατικές επιδρομές.
Το τρίτο ναυάγιο της Χρυσής Εποχής εντοπίστηκε κάτω από την παλιά γέφυρα του Νασάου, «εκεί όπου ζει ένας πολύ κακόκεφος ταυροκαρχαρίας», σύμφωνα με την αναφορά που κατατέθηκε στις αρχές αρχαιοτήτων των Μπαχαμών. Στην περιοχή βρέθηκαν δύο κακοδιατηρημένα σκαριά, εκ των οποίων το ένα είχε διατρηθεί από σύγχρονους αγωγούς. Παρά τη φθορά, οι ερευνητές κατάφεραν να αναγνωρίσουν το φορτίο του πλοίου ηλικίας περίπου 300 ετών.
Ο θαλάσσιος αρχαιολόγος Δρ. Σον Κίνγκσλεϊ δήλωσε: «Αποφασίσαμε να ερευνήσουμε το σημείο και σοκαριστήκαμε όταν είδαμε ότι διατηρούνταν ακόμη σανίδες του σκαριού, εξαρτισμός, γυάλινα μπουκάλια και τούβλα από την κουζίνα του πλοίου». Ακόμη πιο αποκαλυπτική ήταν η ανακάλυψη δεκάδων πήλινων καπνοσυρίγγων που έφεραν το βασιλικό έμβλημα της Βρετανίας. Οι πίπες αυτές είχαν κατασκευαστεί στο Λονδίνο, πιθανότατα κατά τις δεκαετίες του 1740 ή 1750, γεγονός που δείχνει ότι τα πλοία ταξίδευαν από την Αγγλία προς το Νιου Πρόβιντενς μετά την υποχώρηση της πειρατικής απειλής.
Σύμφωνα με τους ερευνητές το πλοίο πιθανότατα προσάραξε σε υποθαλάσσια αμμοσύρτη και δεν έπεσε θύμα πειρατών. Ωστόσο το φορτίο του που περιλάμβανε ακριβά καπνικά είδη και κρασί σε γυάλινα μπουκάλια, προσφέρει σημαντικές πληροφορίες για το πώς η οικονομία του νησιού ανέκαμψε μετά το τέλος της εποχής της πειρατείας.
Naftemporiki.gr
Για να εμφανίζονται περισσότερα άρθρα της Ναυτεμπορικής στις αναζητήσεις σας εύκολα και γρήγορα, πρέπει να προσθέσετε το site στις προτιμώμενες πηγές σας. Μπορείτε να το κάνετε πηγαίνοντας εδώ.
