Annecy 2026: Το «Batman: Knightfall» εντυπωσιάζει με τη βία, αλλά δεν κρύβει την «τηλεοπτική» της κοπή

Κριτική του Αλέξανδρου Ρωμανού Λιζάρδου

Ανάμεσα στις πιο πολυσυζητημένες προβολές του φετινού Annecy International Animation Film Festival βρέθηκε το «Batman: Knightfall – Part One», η πρώτη δημιουργία μιας προγραμματισμένης τριλογίας που φιλοδοξεί να μεταφέρει στη μικρο-μεγάλη οθόνη ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα στην ιστορία των κόμικ της DC.

Η προβολή των εναρκτήριων επεισοδίων της τριλογίας πραγματοποιήθηκε παρουσία στελεχών της Warner Bros. Animation και απέσπασε θερμό χειροκρότημα από το κοινό του φεστιβάλ.

Το «Knightfall» βλέπετε, αποτελεί για πολλούς αναγνώστες της δεκαετίας του 1990 μία από τις πιο εμβληματικές ιστορίες του «Σκοτεινού Ιππότη», καθώς είναι το αφήγημα που καθιέρωσε τον Bane ως έναν από τους σημαντικότερους αντιπάλους του Batman και οδήγησε στην ιστορική στιγμή όπου ο ήρωας μεταμορφώνεται σε αντιήρωα, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Η νέα μεταφορά ακολουθεί αρκετά πιστά το πνεύμα του αρχικού υλικού. Ο Bane είναι μια απειλητική παρουσία: βίαιος, πανίσχυρος, αλλά ταυτόχρονα στρατηγικά ευφυής. Δεν θυμίζει ούτε την πιο θεατρική εκδοχή των live-action ταινιών ούτε τις χιουμοριστικές προσεγγίσεις που είδαμε τα τελευταία χρόνια σε τηλεοπτικές σειρές αλλά ένας αντίπαλος που είναι ικανός να διαλύσει τον Batman, όχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχολογικά.

Ιδιαίτερα θετική έκπληξη αποτελεί και ο Tim Drake, ίσως ο πιο παραγνωρισμένος Robin στις οπτικοακουστικές μεταφορές της DC. Εδώ αποκτά ουσιαστικό ρόλο, διαθέτει προσωπικότητα, χιούμορ και αποδεικνύεται πολλές φορές πιο ενδιαφέρων από τον ίδιο τον Batman (ιδιαίτερα με τις επιλογές του που σώζουν τον άνθρωπο νυχτερίδα όπως η Πένυ σώζει τον Αστυνόμο Σαϊνη). (Οι σκηνές του ήταν από τις λίγες που προκάλεσαν αυθόρμητες αντιδράσεις στο κοινό της αίθουσας.)

Από τα πρώτα λεπτά γίνεται σαφές ότι αυτό που θα δείτε απευθύνεται αποκλειστικά σε ενήλικο κοινό που μπορεί να παραγγείλει το ποτό του χωρίς καν να του ζητήσουν ταυτότητα, καθώς τσεκουριάζει με πολλούς κι δημιουργικούς τρόπους ότι βρει μπροστά της και πετάει το αίμα ολούθε. Οι σκηνές δράσης είναι σκληρές, με αίμα, ακρωτηριασμούς και μια αίσθηση συνεχούς παρακμής που ταιριάζει απόλυτα στη Gotham της συγκεκριμένης ιστορίας.

Και εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο παράδοξο της παραγωγής. Ενώ η σκηνοθεσία των σκηνών δράσης λειτουργεί αρκετά καλά, με προσεγμένες γωνίες λήψης, σωστή κλιμάκωση και ορισμένα κάδρα που θυμίζουν ελαφρώς την αισθητικής του Frank Miller στις κινηματογραφικές του απόπειρες, η συνολική εικόνα αδυνατεί να σταθεί στο ίδιο επίπεδο καθώς στερείται σε αρκετά σημεία λογικής και ουσίας, έτσι το «Knightfall» προδίδει την τηλεοπτική του καταγωγή.

Η εικαστική προσέγγιση μοιάζει να βρίσκεται σε μια άβολη ενδιάμεση κατάσταση. Δεν διαθέτει τη σχεδιαστική τόλμη και τη δυναμική σύνθεση που χαρακτηρίζει τα κορυφαία κόμικ του Batman, αλλά ούτε και τη φωτογραφική φροντίδα ή τη χρωματική παλέτα που θα περίμενε κανείς από μια παραγωγή αυτού του βεληνεκούς: είναι σαν μια καλοφτιαγμένη τηλεοπτική σειρά που μεγεθύνθηκε για τη μεγάλη οθόνη, παρά ένα δημιούργημα που σχεδιάστηκε εξαρχής για κινηματογραφική εμπειρία (καλή ώρα σαν τι κοινό ενός φεστιβάλ).

Χαμένη ευκαιρία αν μου επιτραπεί ο χαρακτηρισμός καθώς η ιστορία του «Knightfall» δεν είναι απλώς άλλη μία περιπέτεια του Batman, αλλά μια μελέτη της αποτυχίας και της ανάγκης αποδοχής για βοήθειας (για να σας προλάβω, όχι μόνο σε ψυχολογικό επίπεδο). Σε αυτό το σημείο να προσθέσω ότι η προσέγγιση του Bruce Wayne ως ενός ανθρώπου ψυχικά και σωματικά εξαντλημένου λειτουργεί εξαιρετικά, ενώ οι σκηνές με τη θεραπεύτριά του προσθέτουν μια ενδιαφέρουσα διάσταση που σπάνια βλέπουμε στις μεταφορές του χαρακτήρα.

Παρά τις ενστάσεις μου για το οπτικό αποτέλεσμα, το πρώτο μέρος της τριλογίας καταφέρνει να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον και να δημιουργήσει προσδοκίες για τη συνέχεια. Το σενάριο κατανοεί το υλικό που μεταφέρει και οι χαρακτήρες διαθέτουν τον απαραίτητο χώρο για να αναπτυχθούν. Το ερώτημα είναι αν τα επόμενα δύο μέρη θα τολμήσουν να ξεπεράσουν τα όρια της ασφαλούς τηλεοπτικής αισθητικής και να αποκτήσουν την κινηματογραφική ταυτότητα που απαιτεί ένα τόσο ιστορικό κεφάλαιο της μυθολογίας του Batman. Για την ώρα, το «Batman: Knightfall, Part One» είναι μια τίμια και αρκετά πιστή μεταφορά ενός σπουδαίου κόμικ, όχι όμως η οριστική κινηματογραφική εκδοχή που θα περίμεναν οι φίλοι της ιστορίας εδώ και τρεις δεκαετίες.