Δεν ξέρω τι ισχύει στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, πάντως στη χώρα μας παρατηρείται το φαινόμενο πολλοί από όσους ασχολούνται με την πολιτική, είτε σε κεντρικό επίπεδο είτε σε αυτοδιοικητικό, δηλ. υπουργοί, βουλευτές, περιφερειάρχες, δήμαρχοι, κ.λπ., να θεωρούν ότι μπορούν να βρίσκονται στην καρέκλα της εξουσίας ή καλύτερα στον προσοδοφόρο θώκο τους, για όσα χρόνια επιθυμούν, εφόσον τους εκλέγει ο ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ λαός, τον οποίο φυσικά δεν θέλουν να δυσαρεστήσουν (!) με την απόσυρσή τους από την ενεργό πολιτική.
Βέβαια, εσκεμμένα λησμονούν ότι η επανεκλογή τους κάθε φορά ίσως να μην οφείλεται – τουλάχιστον μόνο – στις ικανότητές τους και στο παραχθέν έργο υπέρ του λαού, της χώρας ή της τοπικής κοινωνίας, αλλά και σε γνωριμίες και εξυπηρετήσεις, όχι πάντα άδολες και δίκαιες, που τους δίνουν ένα μεγάλο προβάδισμα έναντι των νεότερων και εν πολλοίς αγνώστων ή αδοκίμαστων συνυποψηφίων τους. Ακούνε περισσότερο τις νικηφόρες ιαχές της πάντα πρόθυμης κουστωδίας, που δεν θέλει να χάσει και αυτή την προνομιακή της θέση δίπλα στον “μεγάλο και ισόβιο αρχηγό”, και όχι τη φωνή της ανθρώπινης έντιμης συνείδησης που λέει τα εξής: «Ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη του λαού να τον υπηρετήσω για κάποια χρόνια. Επιστρέφω στη δουλειά μου, παραμένω ενεργός πολίτης και θα βοηθήσω τον διάδοχό μου στο έργο του συμβουλευτικά, αν φυσικά το επιθυμεί». Κι αν μάλιστα μια τέτοια δήλωση συνοδευτεί και από μια δημόσια ανάρτηση του ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ τόσο πριν την εκλογή και όσο και μετά τη αποχώρηση από το αξίωμα – χωρίς φυσικά δυσάρεστες εκπλήξεις – , τότε θα μπορούμε να πούμε ότι έχουμε πραγματικούς πολιτικούς ηγέτες.
Πιστεύω ότι χρέος της Πολιτείας, αν θέλει η πολιτική και οι πολιτικοί να ξαναβρούν ένα μέρος του παλαιού τους κύρους, που δυστυχώς σε μεγάλο βαθμό έχει απωλεσθεί για πολλούς λόγους τις τελευταίες δεκαετίες, είναι να θεσμοθετήσει μέγιστο χρονικό όριο θητείας – ίσως τα 15-16 χρόνια – για κάθε δημόσιο πολιτικό αξίωμα. Η επαγγελματοποίηση της πολιτικής είναι μια πληγή για τη δημοκρατία και το πολιτικό μας σύστημα. Υπονομεύει την ισότητα στη διεκδίκηση πολιτικών αξιωμάτων και εκτρέφει αλαζονικές συμπεριφορές, αλληλοεξαρτήσεις, την κερδοθηρία και τη ρουσφετολογία ή τη λογική “των δικών μας παιδιών”. Δεν χρειάζεται κάποιος να γίνει “πολιτικός δεινόσαυρος” για να αποδείξει την προσφορά του στην κοινωνία και την πατρίδα. Και αν δεν τολμήσει η Πολιτεία να προχωρήσει στο αναγκαίο αυτό πολιτικό βήμα, τότε το δίλημμα, η ευθύνη και η επιλογή είναι πλέον ατομική του κάθε πολιτικού προσώπου: «Είναι προτιμότερη από την πλευρά μου μια στάση μετριοφροσύνης και συνέπειας που θα αποφέρει την εκτίμηση των περισσότερων πολιτών ή μια στάση ματαιοδοξίας και εγωκεντρισμού, αποδεκτή μόνο από έναν στενότερο και μεροληπτικό κύκλο ομοϊδεατών; Βλέπω την πολιτική ως λειτούργημα ή ως προσοδοφόρο επάγγελμα;» Η αυτόβουλη, έγ-καιρη και αξιοπρεπής αποχώρηση από τα φώτα της πολιτικής θέλει ψυχική δύναμη και ηθικό ανάστημα. Και δυστυχώς πολλοί δεν τα έχουν. Ένα είναι πάντως σίγουρο: την τελευταία και πιο αντικειμενική λέξη τη γράφει η ιστορία και όχι η κάλπη!
Κωνσταντίνος Δ. Σκόνδρας
Καθηγητής Φιλόλογος
