Από το βιβλίο «ΜΑΓΝΗΣΙΑ» του Γιώργου Σύρου
Στις 16 Ιανουαρίου σε λόφο πλησίον της Βρυναίνης υψώνεται η Σημαία της Επαναστάσεως,καθώς από τις 10 του μηνός είχαν συγκεντρωθεί όλες οι επαναστατικές δυνάμεις του Αλμυρού υπό τον Θρασύβουλο Βελέντζα.Τελείται πανηγυρική Δοξολογία: ο ιερομόναχος της Παναγιάς Ξενιάς Αγαθάγγελος Τσακμόπουλος ευλογεί τα όπλα και αποφασίζεται η κατάληψη της Μονής Παναγίας Κάτω Ξενιάς, στην οποία ήταν οχυρωμένοι 50 Οθωμανοί.
Στις 17 Ιανουαρίου σημειώνεται η πρώτη νικηφόρα μάχη στην Μονή Κάτω Ξενιάς μεταξύ Ελλήνων μαχητών και 600 μωαμεθανών Γκέκηδων, στην προσπάθεια των τελευταίων εισέλθουν στην Μονή και να ενωθούν με τους 50 Οθωμανούς που ήταν ήδη μέσα. Οι Έλληνες ευρέθησαν για λίγο σε δυσμενή θέση, μέχρι που ο οπλαρχηγός Ζήκος εφόρμησε εναντίον των Γκέγκηδων, τρέποντάς τους σε φυγή.
Στις 18-20 Ιανουαρίου συνήφθη η δεύτερη φονική μάχη στην Μονή Κάτω Ξενιάς Οι Οθωμανοί συνετρίβησαν υπό των Ελλήνων μαχητών, καθώς τα άψυχα κουφάρια τους στοιβάχτηκαν πέριξ της Μονής κάτω απ΄ την μανία των ελληνικών πυρών: «ὁλόκληρον τάγμα τοῦ Ὀθωμανικοῦ στρατοῦ ἐτάφη εἰς τόν περίβολον τοῦ μοναστηριοῦ ὑπό τό φονικό πύρ τῶν ἐπαναστατικῶν σωμάτων» (εφημερίδα «Πρωία» 19 Δεκεμβρίου 1910). Αναγκάσθησαν να συμπτυχθούν λοιπόν και να οχυρωθούν εντός της Μονής. Ωστόσο κατά την διάρκεια της νύκτας – αναλογιζόμενοι τον κίνδυνο να αποκλειστούν εξαιτίας της πολιορκίας – διέφυγαν πυρπολώντας το βόρειο τμήμα του Μοναστηριού. Οι Έλληνες αγωνιστές κατέλαβαν την Μονή. Μεταξύ των μαχητών που διεκρίθησαν στην αιματηρή αυτή μάχη ήταν ο επικεφαλής 80 Σουρπιωτών μαχητών οπλαρχηγός Φράγκος Φράγκου. Ο οθρυεύς αγωνιστής θα αφηγηθεί αργότερα με γλαφυρό ύφος το τέχνασμα με τα μελίσσια, το οποίο έτρεψε σε φυγή τους Οθωμανούς.
