«Είμαι δέκα χρόνια σε αυτή τη δουλειά και δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο», λέει η Aesha Scott στο τρέιλερ για το δεύτερο μισό της 11ης σεζόν του Below Deck Mediterranean. Αυτό που δεν έχει ξανασυναντήσει η επικεφαλής του εσωτερικού πληρώματος είναι μια παρέα πελατών που χρειάζεται λίγο περισσότερη εξήγηση από το συνηθισμένο: ένας άνδρας, ο αρραβωνιαστικός του και πέντε ακόμη σύντροφοι, όλοι μαζί πάνω στο σκάφος, με Speedos, σαμπάνια και την Αδριατική γύρω τους. Το Bravo το συνοψίζει με μια ατάκα που δύσκολα περνά απαρατήρητη: «έναν δισεκατομμυριούχο, τον αρραβωνιαστικό του και τους άλλους πέντε συντρόφους του».
Ο άνδρας του τρέιλερ είναι ο Tristan Schukraft, ο επιχειρηματίας που τα τελευταία χρόνια κυκλοφορεί με το μάλλον ακαταμάχητο προσωνύμιο «CEO of Everything Gay». Το Bravo δεν έχει ακόμη ανακοινώσει επισήμως το όνομά του ούτε σε ποιο επεισόδιο θα εμφανιστεί η παρέα, αλλά ο ίδιος έχει αναδημοσιεύσει σχετικό δημοσίευμα για τη συμμετοχή του. Η 11η σεζόν έχει γυριστεί στο Ντουμπρόβνικ της Κροατίας, πάνω στο M/Y Akira One.
Θα ήταν εύκολο να τελειώσει το θέμα εδώ: πλούσιος γκέι, έξι γκόμενοι, reality TV, γιοτ. Μόνο που η ιστορία του Schukraft γίνεται πολύ πιο ενδιαφέρουσα μόλις κοιτάξεις τι έχει χτίσει γύρω από αυτή την εικόνα.
Σε πρόσφατη συνέντευξή του, όταν του ζητούν να εξηγήσει τη σχέση του σε κάποιον που δεν ξέρει καν τι σημαίνει throuple, ο Schukraft ξεκαθαρίζει πρώτα μια βασική παρανόηση: δεν πρόκειται για έξι ξεχωριστές σχέσεις. Η δομή, λέει, μοιάζει περισσότερο με τρία throuples. Ο ίδιος και ο επί επτά χρόνια αρραβωνιαστικός του, Melvin Alexander, έχουν έναν κοινό σύντροφο. Δύο άλλοι σύντροφοί του ήταν ήδη ζευγάρι προτού γίνει εκείνος ο τρίτος στη σχέση τους. Υπάρχει και ένα τρίτο αντίστοιχο σχήμα. Ο κοινός κρίκος και στα τρία είναι ο Schukraft.
Φωτ.: Getty Images
Όλοι ζουν μαζί, ταξιδεύουν μαζί και αποκαλούν την οικογένεια «familia». Δεν κοιμούνται όλοι μαζί, όπως σπεύδει να εξηγήσει, ούτε πρόκειται για ένα ενιαίο ερωτικό σχήμα μεταξύ επτά ανθρώπων. Ο ίδιος περιγράφει τρεις δεσμευμένες τριάδες που συνυπάρχουν ως μία οικογένεια.
Έναν από τους νεότερους συντρόφους του, τον Victor, τον γνώρισε πριν από περίπου έναν χρόνο. Κάποια στιγμή τον ρώτησε αν είχε φυτά στο σπίτι. Όταν εκείνος απάντησε πως είχε, ο Schukraft τού είπε ότι μάλλον θα πέθαιναν όλα, επειδή δεν σκόπευε να τον ξαναστείλει σπίτι. Η μικρή αυτή ιστορία δείχνει κάτι που ο αριθμός «έξι boyfriends» κρύβει: πίσω από το show off του τίτλου υπάρχει συγκατοίκηση, επέτειοι, τριβές, διαφορετικοί δεσμοί και μια κοινή καθημερινότητα.
Κυρίως, όμως, αυτή η ζωή δεν εμφανίστηκε όταν ο Schukraft απέκτησε πολλά χρήματα και μπορούσε πια να μετατρέπει κάθε εκκεντρικότητα σε lifestyle. Η πρώτη του εμπειρία με μια μη μονογαμική σχέση βρίσκεται σχεδόν στην αρχή της ενήλικης ζωής του.
Το 1997, λίγο πριν κλείσει τα 18 και ενώ ζούσε στο Άμστερνταμ, ο πρώτος του σύντροφος βρισκόταν ήδη σε throuple. Οι άνδρες ήταν μεγαλύτεροί του και είχαν φίλους που ζούσαν με HIV/AIDS· ένας από αυτούς τους φίλους πέθανε. Ο Schukraft θυμάται τον φόβο εκείνης της εποχής, όταν εξακολουθούσε να κυκλοφορεί παραπληροφόρηση ακόμη και για το φιλί ή την κοινή χρήση μιας οδοντόβουρτσας, την ώρα που οι νέες θεραπείες άρχιζαν πλέον να επιτρέπουν σε ανθρώπους που περίμεναν να πεθάνουν να συνεχίσουν να ζουν.
Στη δική του αφήγηση, από εκεί ξεκινά και ένα από τα νήματα που οδηγούν χρόνια αργότερα στη MISTR. Ξεκίνησε την πλατφόρμα τηλεϊατρικής προσπαθώντας, όπως λέει, για να βοηθήσει μερικούς φίλους του να ξεκινήσουν PrEP. Οι δέκα έγιναν εκατό, η προσωπική υπόθεση έγινε επιχείρηση και σήμερα ο ίδιος λέει ότι η MISTR εξυπηρετεί περίπου 800.000 ανθρώπους. Η πλατφόρμα προσφέρει διαδικτυακή πρόσβαση σε PrEP, εξετάσεις για σεξουαλικώς μεταδιδόμενες λοιμώξεις και μακροχρόνια φροντίδα για ανθρώπους με HIV, ενώ επεκτείνεται και σε άλλες πλευρές της σεξουαλικής υγείας.
Ο Schukraft είχε βγάλει χρήματα πολύ πριν από τη MISTR. Λέει ότι άρχισε να επιχειρεί στα 21 του, όταν έστησε την πρώτη του εταιρεία γύρω από το ηλεκτρονικό ticketing των αεροπορικών εταιρειών. Για να συγκεντρώσει τα πρώτα κεφάλαια, έφτασε να πουλά Razor scooters από την καρότσα του pickup του, ώσπου η ID90 έγινε η πρώτη μεγάλη επιχειρηματική του επιτυχία. Σήμερα δηλώνει ότι το χαρτοφυλάκιό του περιλαμβάνει 68 εταιρείες και περίπου 1.500 εργαζομένους σε όλο τον κόσμο. Όταν ερωτάται ευθέως αν είναι πράγματι δισεκατομμυριούχος, απαντά ότι θεωρεί τον χαρακτηρισμό «δίκαιο και ακριβή».
Τα λεφτά αρχίζουν να αποκτούν ενδιαφέρον όταν ο Schukraft περνά από τις εταιρείες στα δωμάτια. Η είσοδός του στα ξενοδοχεία, όπως την αφηγείται, ξεκίνησε σχεδόν σαν μια γκέι φαντασίωση συνταξιοδότησης: ένα ξενοδοχείο πάνω σε γκέι παραλία στο Πουέρτο Ρίκο, κοκτέιλ και, κάποια στιγμή, λιγότερη δουλειά. Αντί γι’ αυτό, άρχισε να αγοράζει.
Απέκτησε το The Abbey Food & Bar στο West Hollywood, έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους γκέι χώρους της πόλης. Ακολούθησε το Fire Island Pines Resort: ένα σύνολο επιχειρήσεων και ακινήτων που αντιστοιχεί περίπου στο 75% της εμπορικής ιδιοκτησίας του Fire Island Pines, μαζί με το The Blue Whale, το Pavilion, το Canteen, το κλειστό ξενοδοχείο της περιοχής, καταστήματα και κατοικίες προσωπικού. Η συναλλαγή έκλεισε τον Σεπτέμβριο του 2024 στα 15,5 εκατ. δολάρια.
Στα τέλη του 2025 η Tryst Hospitality ανακοίνωσε και την απόκτηση του The Crown & Anchor στο Provincetown, ενώ παράλληλα ο Schukraft επεκτείνει τα Tryst Hotels σε μια σειρά από μεγάλους γκέι προορισμούς. Αλλά το πιο αποκαλυπτικό πράγμα που λέει για τα ξενοδοχεία του δεν είναι οι αγορές. Είναι το ντους. Ο Schukraft θεωρεί τα Four Seasons και τα Ritz-Carlton εξαιρετικά πολυτελή ξενοδοχεία, αλλά όχι χώρους σχεδιασμένους με τον γκέι πελάτη στο μυαλό.Στη δική του εκδοχή ενός πεντάστερου ξενοδοχείου, στο λόμπι ακούγονται Madonna, Lady Gaga και Dua Lipa, στην πισίνα μπορείς να φοράς thong και στο μπάνιο υπάρχει ντους χειρός. Αν τρία άτομα κάνουν check-in σε δωμάτιο με ένα κρεβάτι, κανείς δεν πρόκειται να τους κοιτάξει περίεργα.
Εδώ το μάρκετινγκ συναντά κάτι πραγματικό. Ο Schukraft δεν μιλά γενικά για «συμπερίληψη» ούτε αρκείται σε μια σημαία του ουράνιου τόξου πάνω σε ένα ήδη έτοιμο πολυτελές προϊόν. Μιλά για το πώς αλλάζει ένα ξενοδοχείο όταν αυτός που το σχεδιάζει γνωρίζει από μέσα το σώμα, το σεξ και την κοινωνικότητα των ανθρώπων για τους οποίους το φτιάχνει. Το μπάνιο, η μουσική δίπλα στην πισίνα, ο αριθμός των ανθρώπων που μπορεί να μοιραστούν ένα δωμάτιο παύουν να θεωρούνται ουδέτερες λεπτομέρειες.
Κάπου εδώ, η προσωπική ζωή του Schukraft και η επιχειρηματική του λογική αρχίζουν να κουμπώνουν σχεδόν υπερβολικά καλά. Ο άνθρωπος που ζει σε μια οικογένεια επτά ανδρών φτιάχνει ξενοδοχεία που δεν θεωρούν δεδομένο ότι ένα δωμάτιο αφορά πάντα δύο ανθρώπους. Ο άνθρωπος που έζησε την πρώτη του γκέι σχέση μέσα στη σκιά του AIDS έφτιαξε αργότερα τη MISTR γύρω από την PrEP και τη φροντίδα για τον HIV. Και ο άνθρωπος που δηλώνει ότι θέλει να διατηρήσει ιστορικούς queer χώρους αγοράζει τώρα μερικούς από τους πιο συμβολικούς τέτοιους χώρους στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Εκεί αρχίζει και η πιο ενδιαφέρουσα αντίφαση της ιστορίας του. Ο Schukraft παρουσιάζει αυτές τις αγορές ως πράξεις διάσωσης. Για το The Abbey λέει ότι φοβήθηκε μήπως καταλήξει στα χέρια μεγάλου ομίλου ή, ακόμη χειρότερα, κατεδαφιστεί και στη θέση του χτιστούν κατοικίες. Για το Fire Island υποστηρίζει ότι είχαν περάσει χρόνια χωρίς τις επενδύσεις που χρειάζονταν οι εγκαταστάσεις και σχεδιάζει παρεμβάσεις που περιλαμβάνουν την ανακατασκευή των καταλυμάτων του εποχικού προσωπικού.
Υπάρχει όμως και δυσπιστία. Άνθρωποι με μακρά σχέση με το Fire Island Pines έχουν εκφράσει φόβους ότι οι αλλαγές μπορεί να αλλοιώσουν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του τόπου. Το ζήτημα αποκτά μεγαλύτερο βάρος επειδή περίπου τα τρία τέταρτα της εμπορικής ιδιοκτησίας της περιοχής βρίσκονται πλέον υπό τον έλεγχο του ίδιου ιδιοκτήτη.Ο Schukraft δίνει μόνος του ίσως την καθαρότερη διατύπωση του προβλήματος. Αναρωτιέται τι θα συνέβαινε αν αύριο χρεοκοπούσε: πόσοι από αυτούς τους queer θεσμούς θα βρίσκονταν ξαφνικά σε κίνδυνο; Αυτό είναι ταυτόχρονα το επιχείρημά του υπέρ της ιδιοκτησίας και η καλύτερη ένσταση απέναντί της.
Στη δική του αφήγηση, το κεφάλαιο είναι ακριβώς το εργαλείο που μπορεί να κρατήσει αυτούς τους χώρους ανοιχτούς. Μόνο που όσο περισσότερους χώρους σώζει ένας άνθρωπος αγοράζοντάς τους, τόσο μεγαλύτερο κομμάτι της συλλογικής μνήμης αρχίζει να εξαρτάται από μία ιδιωτική περιουσία. Η διάσωση και η συγκέντρωση της ιδιοκτησίας δεν αλληλοαναιρούνται. Εδώ συμβαίνουν την ίδια στιγμή.
Έχει σημασία, επομένως, και ο τρόπος με τον οποίο ο Schukraft διαχειρίζεται τη δημόσια ορατότητα. Δεν φοβάται το θέαμα. Το χρησιμοποιεί. Όταν θέλησε να τραβήξει την προσοχή του Κογκρέσου στην πρόληψη του HIV, πήγε στην Ουάσιγκτον με επτά γυναίκες από το τηλεοπτικό reality, Real Housewives. Η λογική του ήταν απλή: μπορείς να πας έτοιμος για σύγκρουση ή μπορείς να χρησιμοποιήσεις τη δύναμη των celebrities για να κάνεις τους ανθρώπους να μπουν στην αίθουσα και να ακούσουν. Αν επτά Housewives μπορούν να συμφωνήσουν σε ένα πράγμα, αστειεύτηκε, υπάρχει ελπίδα και για το Κογκρέσο.
Το ίδιο συμβαίνει και με την προσωπική του ζωή. Όταν βρέθηκε με τη Χίλαρι και τον Μπιλ Κλίντον, είπε ότι θα φωτογραφιζόταν μαζί τους μόνο αν στη φωτογραφία έμπαιναν και οι σύντροφοί του. Όταν γνώρισε τον δήμαρχο του Ρίο και άρχισε να του συστήνει boyfriend μετά boyfriend, εκείνος έχασε το μέτρημα. «Έχεις τέσσερις;» τον ρώτησε. «Έχω έξι». «Είναι όλοι εδώ;». Ήταν. Έβγαλαν όλοι μαζί φωτογραφία.
Ο Schukraft λέει ότι παλιότερα κρατούσε περισσότερο αυτή την πλευρά της ζωής του μακριά από τη δημόσια θέα. Κάποια στιγμή κατέληξε ότι, όταν κρύβεις κομμάτια της ζωής σου επειδή φοβάσαι αν ο άλλος θα τα δεχτεί, η σχέση που δημιουργείται δεν μπορεί να είναι πραγματικά αυθεντική. Δεν παρουσιάζει αυτή την επιλογή ως πολιτικό μανιφέστο. Έχει όμως συνέπειες: οι έξι σύντροφοι μπαίνουν στη φωτογραφία με τους Κλίντον, συστήνονται σε έναν δήμαρχο, εμφανίζονται στο Instagram και τώρα ανεβαίνουν όλοι μαζί σε ένα γιοτ της Bravo.
Δεν χρειάζεται να ισχυριστούμε ότι η πολυσυντροφικότητα έγινε ξαφνικά mainstream επειδή το Below Deck Mediterranean βρήκε ένα πολύ καλό charter. Συμβαίνει κάτι μικρότερο και ίσως πιο ενδιαφέρον. Μια queer μορφή οικογένειας, που η τηλεόραση θα μπορούσε κάποτε να παρουσιάσει αποκλειστικά ως σεξουαλικό παράδοξο, εμφανίζεται τώρα μαζί με όλα τα υπόλοιπα συστατικά μιας ενήλικης δημόσιας ζωής: περιουσία, επιχειρήσεις, καθημερινότητα, ζήλια, δέσμευση, ταξίδια, πολιτικές γνωριμίες και οικογενειακές φωτογραφίες.
Στην περίπτωση του Schukraft υπάρχει και κάτι ακόμη. Έχει αρκετό κεφάλαιο ώστε να μη ζητά απλώς από τις υπάρχουσες δομές να δεχτούν τη ζωή του. Αγοράζει, σχεδιάζει και κατασκευάζει άλλες.
Όταν τον ρωτούν τι θα ήθελε να αφήσει πίσω του, απαντά ότι ελπίζει σε δύο πράγματα: να έχει συμβάλει στο τέλος του HIV και να έχει βοηθήσει να διατηρηθούν queer χώροι για τις επόμενες γενιές. Είναι δύο μεγάλοι ισχυρισμοί και θα κριθούν σε χρόνο πολύ μεγαλύτερο από ένα επεισόδιο reality.
Προς το παρόν, πάντως, υπάρχει εκείνο το γιοτ στο Ντουμπρόβνικ. Ένα πλήρωμα της Bravo προσπαθεί να καταλάβει ποιος είναι με ποιον και επτά άνδρες επιβιβάζονται σε έναν κόσμο πεντάστερης φιλοξενίας που, για μερικές μέρες τουλάχιστον, θα χρειαστεί να προσαρμοστεί πάνω τους αντί για το αντίστροφο.
Με στοιχεία από Bravo, Uncloseted Media
