Τα νέα από το Βελεστίνο και τον Δήμο Ρήγα Φεραίο

Ανακαλύφθηκε δεινόσαυρος που έτρωγε φρούτα πριν από 66 εκατ. χρόνια: Γιατί τον ονόμασαν «κότα της κόλασης»


Μια ανακάλυψη που αλλάζει όσα γνωρίζαμε για τις διατροφικές συνήθειες των δεινοσαύρων έκαναν παλαιοντολόγοι στις Ηνωμένες Πολιτείες, εντοπίζοντας ένα προϊστορικό είδος που φαίνεται πως είχε αναπτύξει έναν ιδιαίτερα ασυνήθιστο τρόπο διατροφής καθώς έτρωγε κυρίως φρούτα.

Ο λόγος για τον Infernogallus jamesi, έναν μικρόσωμο δεινόσαυρο που έζησε πριν από περίπου 66 εκατομμύρια χρόνια, λίγο πριν από τη μαζική εξαφάνιση των δεινοσαύρων. Τα απολιθώματά του ανακαλύφθηκαν στις αμερικανικές πολιτείες Μοντάνα και Βόρεια Ντακότα, ενώ τα ευρήματα παρουσιάστηκαν σε μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Nature Communications.

Μέχρι σήμερα, οι επιστήμονες γνώριζαν ότι οι δεινόσαυροι κατανάλωναν κρέας, φυτά, ακόμη και άλλα μέλη του είδους τους. Ωστόσο, δεν είχαν εντοπιστεί επαρκείς αποδείξεις για την ύπαρξη δεινοσαύρων με εξειδικευμένη διατροφή βασισμένη στους καρπούς.

Ο δεινόσαυρος που έμοιαζε με παπαγάλο

Το νέο είδος είχε μήκος περίπου 1,5 μέτρο και ζύγιζε μόλις 11 κιλά, με το μέγεθός του να θυμίζει μεγάλη γαλοπούλα. Το κεφάλι του έμοιαζε με εκείνο παπαγάλου, ενώ αντί για δόντια διέθετε ράμφος, κατάλληλα διαμορφωμένο για την επεξεργασία μαλακών τροφών.

Η ονομασία του σημαίνει «κότα της κόλασης» και συνδέεται τόσο με την εμφάνισή του όσο και με τον γεωλογικό σχηματισμό Hell Creek, όπου βρέθηκαν τα απολιθώματά του.

Στην ίδια περιοχή έχουν ανακαλυφθεί λείψανα διάσημων δεινοσαύρων, όπως ο Τυραννόσαυρος, ο Τρικεράτοπας και ο Αγκυλόσαυρος, με τους οποίους ο Infernogallus μοιραζόταν το ίδιο οικοσύστημα.

Οι ερευνητές εκτιμούν επίσης ότι το σώμα του καλυπτόταν από φτερά, παρότι δεν διατηρήθηκαν άμεσα αποδεικτικά στοιχεία στα συγκεκριμένα απολιθώματα.

Το σημαντικότερο εύρημα αφορά τη δομή του στόματος. Οι επιστήμονες εντόπισαν τρεις ιδιαίτερες ανατομικές προσαρμογές που επέτρεπαν στον δεινόσαυρο να μασά και να πολτοποιεί φρούτα.

Η πρώτη ήταν η διάταξη των μυών της γνάθου, που εξασφάλιζε κινήσεις μπρος-πίσω. Η δεύτερη ήταν μια κινητή άρθρωση που επέτρεπε στη γνάθο να μετακινείται προς τα εμπρός. Η τρίτη αφορούσε ειδικές αυλακώσεις και προεξοχές στο ράμφος, οι οποίες διευκόλυναν τον τεμαχισμό μαλακών φυτικών τροφών.

Σύμφωνα με τον παλαιοντολόγο Γκρεγκ Φάνστον, επικεφαλής της έρευνας, αντίστοιχες προσαρμογές παρατηρούνται μεμονωμένα σε σημερινά πτηνά και χελώνες, αλλά κανένα σύγχρονο ζώο δεν συγκεντρώνει και τις τρεις.

Ο δεινόσαυρος αυτός μπορεί να βοηθούσε στην εξάπλωση των φυτών

Η ανακάλυψη ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο στη μελέτη της σχέσης των δεινοσαύρων με τα ανθοφόρα φυτά, τα οποία είχαν αρχίσει να εξαπλώνονται εκατομμύρια χρόνια νωρίτερα.

Ο Infernogallus ενδέχεται να κατανάλωνε καρπούς παρόμοιους με σημερινά μούρα, κεράσια, ροδάκινα και ελιές, συμβάλλοντας παράλληλα στη μεταφορά των σπόρων τους.

Οι επιστήμονες εξετάζουν την πιθανότητα οι συγκεκριμένοι δεινόσαυροι να συνέβαλαν στην εξάπλωση φυτών με μεγάλους σπόρους, αν και υπογραμμίζουν ότι απαιτούνται περισσότερα στοιχεία.

Όπως επισημαίνουν, το εύρημα αποδεικνύει ότι η διατροφή των προϊστορικών ζώων ήταν πιθανότατα πολύ πιο ποικιλόμορφη από όσο είχε εκτιμηθεί μέχρι σήμερα.

Με πληροφορίες από Reuters



Πηγή: www.lifo.gr