Άλλο ένα πόντκαστ, όπου ξεκινάμε από τα πιο ασήμαντα της καθημερινότητας και καταλήγουμε στα πιο βαριά θέματα.
Σε αυτό το επεισόδιο ξεκινάμε από τον τελικό Ισπανίας-Αργεντινής και το παράξενο συναίσθημα του να βλέπεις έναν αγώνα που δεν έχεις ιδιαίτερο άγχος για το ποιος θα κερδίσει. Μιλάμε για τον Μέσι, τον Ρονάλντο, τους ατελείωτους πολέμους των φαν και για το πώς ο Μέσι έχει φτάσει να κρίνεται όχι μόνο για το ποδόσφαιρό του αλλά και για το αν είναι αρκετά… πολιτικά ενεργός. Γιατί, τελικά, από έναν ποδοσφαιριστή ζητάμε πλέον να είναι ταυτόχρονα ο καλύτερος όλων των εποχών, τέλειος άνθρωπος και αντιεξουσιαστής.
Στη συνέχεια, περνάμε σε μια προσωπική ιστορία συγκίνησης και… ταχυδρομικής προδοσίας: το γράμμα που έγραψα μικρός στη γιαγιά μου και ανακάλυψα μετά από σχεδόν τριάντα χρόνια ότι δεν είχε σταλεί ποτέ. Ένα μικρό παιδικό «ψέμα» που τελικά έγινε ένα από τα πιο σημαντικά οικογενειακά κειμήλια.
Μιλάμε ακόμα για το πώς άλλαξαν τα όνειρα της γενιάς μας, από το μεγάλο σπίτι και την περιουσία των προηγούμενων στις μικρές αναβαθμίσεις που μας κάνουν σήμερα να νιώθουμε ότι τα καταφέραμε. Για το soundbar που γίνεται σύμβολο επιτυχίας αλλά και για τις σύγχρονες φιλίες που πλέον πολλές φορές αποτελούνται από ατελείωτα TikToks.
Στο δεύτερο μισό συζητάμε για τη φορολόγηση των tips και το ενδεχόμενο κάποια στιγμή να φορολογούμε κάθε μικρή οικονομική συναλλαγή. Περνάμε στην αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας μετά από ποδοσφαιρικές ήττες και στο παράλογο της μετατροπής της απογοήτευσης σε βία.
Τέλος, μιλάμε για τα προβλήματα γύρω από τα έργα της νέας γραμμής του μετρό στην Αθήνα, τις ρωγμές σε κτίρια και την κλασική ελληνική προσέγγιση: πρώτα ξεκινάμε τα έργα και μετά ψάχνουμε τι πήγε στραβά.
Και, φυσικά, κλείνουμε με όλες τις πληροφορίες για τις επόμενες παραστάσεις και το UK tour.
