Αν κατάφερε κάτι η Στέγη αυτά τα δεκαπέντε χρόνια είναι να κάνει το κοινό, εμάς, να περάσουμε αυτή την επικίνδυνη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο« «μου αρέσει–δε μου αρέσει» και να ζήσουμε μια εμπειρία. Να στεγάσει ανησυχίες και προσδοκίες και επιτυχίες και αποτυχίες σαν μέρος της ίδιας της διαδρομής που σε κάνει να βλέπεις ψηλά και μακριά. Και να θυμάσαι πολλά και καλά και ευγενή έργα, με ποιον τα είδες και πιο πολύ τις φορές που δε βγήκες έξω στο διάλειμμα γιατί η εμπειρία ήταν ανεκτίμητη και την ήθελες δική σου και αδιάσπαστη.
Η Αφροδίτη Παναγιωτάκου και η οικογένεια της, οι άνθρωποι της Στέγης που δουλεύουν εκεί ακούραστα διαπίστωσαν ότι η λεωφόρος Συγγρού αν και άσφαλτος έχει πολλά σαμαράκια και βρήκαν με πολύ μόχθο και πολύ αισιοδοξία έναν ρυθμό πολύ ζείδωρο που τολμούν και τον αλλάζουν και τολμούν και αλλάζουν και τον εαυτό τους για να τον ακολουθήσουν. Ωστόσο το DNA είναι το ίδιο. Είναι μια οικογένεια με όλα τα χαρακτηριστικά, με τη ρίζα, την αγάπη, τη σύνδεση και με τα τραύματα, με διαφωνίες και συμφιλιώσεις.
Δεν είναι καθόλου απρόβλεπτο ότι η φετινή σεζόν ανήκει σε μια θεματική που ονομάζεται «Οικογένειες». Είναι ένα πρόγραμμα, διαβάζοντας το προσεκτικά, το πιο δεμένο των τελευταίων χρόνων, φτιαγμένο γύρω από έναν στιβαρό άξονα με τις ενότητες να δημιουργούν μικρά οικοσυστήματα εννοιών και συνδέσεων και δημιουργών.
Από τον Οκτώβριο του 2025 έως τον Ιούνιο του 2026 ξεδιπλώνεται ένα πολύμορφο οικογενειακό πορτρέτο, μέσα από έργα που μιλούν για την εγγύτητα και την απόσταση, τον έρωτα και την απώλεια, την ανάγκη να ανήκεις και τον φόβο να χαθείς, ιστορίες που αγγίζουν τη μνήμη, τη μεταβίβαση, την αποξένωση και την επιθυμία και μας προσκαλούν να επανεξετάσουμε τι σημαίνει «οικογένεια» σήμερα.
Η Στέγη είναι μια έφηβη μέσα στη μεγάλη οικογένειά της, την Αθήνα και φιλοδοξεί να διατηρήσει αυτή τη φλόγα και φέρνει κάτω από τη σκέπη της και έξω από αυτήν, στεγάζει πολύ διαφορετικές φωνές, πρόσωπα, αντιλήψεις, δράσεις και έχει τη δύναμη να συντονίσει την διαδρομή μέσα στην περιπέτεια της τέχνης χιλιάδων ανθρώπων, προσφέροντας συνθήκες ασφάλειας και ελευθερίας ταυτόχρονα. Είναι το παιδί ενός Ιδρύματος που είναι πενήντα χρονών και έχει συνδεθεί με την καρδιά μας και το μέλλον μας μεταφορικά και κυριολεκτικά, με το Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο και τα Ωνάσεια σχολεία που ξεκινάνε σήμερα τη λειτουργία τους.
Μέσα σε δεκαπέντε χρόνια η Στέγη έχει εμπλέξει με την παρουσία της, τις παρεμβάσεις και τις προτάσεις της ένα απίστευτα πλούσιο, ταλαντούχο και δημιουργικό ανθρώπινο δυναμικό, έχει επενδύσει και έχει πιστέψει με πάθος όχι μόνο τους δημιουργούς αλλά και τη σημασία της ίδιας της δημιουργίας πέρα από όρους επιτυχίας και αποτυχίας. Όπως οι οικογένειες που επιλέγουμε.
Και η φετινή παρουσίαση του προγράμματος στη Μάντρα, δίπλα στην Ωνάσειο Βιβλιοθήκη, ήταν η πιο «οικογενειακή» των τελευταίων χρόνων, όλοι μπορούσαμε να βλεπόμαστε –και να θυμόμαστε– με την Καλλιτεχνική διευθύντρια να μας βάζει αμέσως στο κλίμα σαν πρόκληση-πρόσκληση για όσα θα δούμε αυτό το χειμώνα λέγοντας «τις Οικογένειες τις αγαπάμε, δεν τις αντέχουμε, μας αγαπάνε, τις απορρίπτουμε, τις αγαπάμε, μας απορρίπτουν. Μας πληγώνουν, τις βρίζουμε, τις λέμε σόι, βλέπουμε τις παλιές φωτογραφίες και δακρύζουμε, κάποιοι παιδευόμαστε να φτιάξουμε καινούριες που θα τις λέμε “δικό μας δημιούργημα”, άλλοι όχι. Αγκαλιαζόμαστε, τσακωνόμαστε για το πατρικό, μαζευόμαστε στις γιορτές και μετά αναθεματίζουμε την ώρα και τη στιγμή, νοσταλγούμε τα τραπεζώματα που πέτυχαν γιατί γελάσαμε, διαλυόμαστε για το τίποτα, τα βρίσκουμε στο πρόβλημα, και ξανά από την αρχή. Αλλά υπάρχουν και οι άλλες. Είναι οι φίλοι και τους έχουμε “σαν οικογένεια”, “καλύτερα από οικογένεια”. Είναι οι σύντροφοι ζωής. Εκείνοι που διαλέξαμε και μας διάλεξαν. Κάποιο μυστικό συστατικό μάς συνδέει με εκείνους που ονομάζουμε και νιώθουμε οικογένεια. Δεν έχει όνομα. Είναι στ’ αλήθεια μυστικό».
Από τον Οκτώβριο του 2025 έως τον Ιούνιο του 2026 ξεδιπλώνεται ένα πολύμορφο οικογενειακό πορτρέτο, μέσα από έργα που μιλούν για την εγγύτητα και την απόσταση, τον έρωτα και την απώλεια, την ανάγκη να ανήκεις και τον φόβο να χαθείς, ιστορίες που αγγίζουν τη μνήμη, τη μεταβίβαση, την αποξένωση και την επιθυμία και μας προσκαλούν να επανεξετάσουμε τι σημαίνει «οικογένεια» σήμερα.
Στο Θέατρο, η οικογένεια δίνει τον παλμό της φετινής σεζόν. Μέσα από τις συναντήσεις ξένων σκηνοθετών και Ελλήνων ηθοποιών περιμένουμε να δούμε πως αυτή η συνεννόηση θα γίνει συνενοχή, ίδιος στόχος, ένα νέο παραμύθι.
Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Odéon Théâtre de l’Europe στο Παρίσι, Julien Gosselin (16 – 19 Οκτωβρίου 2025), φέρνει στην Αθήνα το «Παρελθόν», μια παράσταση βασισμένη σε κείμενα του Ρώσου συγγραφέα Λεονίντ Αντρέγεφ. Σε ένα μεταμοντέρνο ρέκβιεμ για τον 20ό αιώνα συντελούνται διάφορες ακρότητες στο όνομα του έρωτα, της αγάπης, της οικογένειας. Ο Robert Icke με ελληνικό θίασο (Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Νίκος Κουρής, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Κώστας Νικούλι, Ράνια Οικονομίδου κ.ά.) παρουσιάζει την δική του εκδοχή για τον Οιδίποδα, (20 Νοεμβρίου – 28 Δεκεμβρίου 2025) το πιο διάσημο οικογενειακό δράμα όλων των εποχών γίνεται ένα σαρδόνιο θρίλερ και ο Αργεντινός σκηνοθέτης και συγγραφέας Mariano Pensotti σκηνοθετεί τον Γιάννη Νιάρρο και Κώστα Νικούλι (5 Μαρτίου – 26 Απριλίου 2026) στην Αχόρταγη Σκιά, μια παράσταση για απόντες πατέρες που τα παιδιά τους μυθοποιούν και παρόντες πατέρες που τα παιδιά τους περιφρονούν.
Ο Γιάννης Αγγελάκας βρήκε τη στέγη του στην Αθήνα και επιστρέφει με την ιστορία ενός Πρίγκιπα που αναζητά μια οικογένεια, το Μικρού Πρίγκιπα που θα παρουσιάσει (12 Μαρτίου – 26 Απριλίου 2026) με τον Κώστα Γούση. Ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ της Αβινιόν, Tiago Rodrigues, έχει την τιμητική του με ένα αφιέρωμα που ξεκινά με τον Νίκο Καραθάνο και Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου στο Χορό των Εραστών που τόσο αγάπησε το κοινό (4 Δεκεμβρίου 2025 – 18 Ιανουαρίου 2026 στη Στέγη, 22 – 25 Ιανουαρίου 2026 στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης), συνεχίζεται με την Απόσταση (La Distance, 7 – 10 Μαΐου 2026), το πιο πρόσφατο έργο του Ροντρίγκες, όπου μια κόρη και ένας πατέρας κατοικούν κυριολεκτικά σε δύο διαφορετικούς πλανήτες και ολοκληρώνεται με το By Heart (11 – 12 Μαΐου 2026), το οποίο παρουσιάζεται στη Στέγη για δεύτερη φορά, μια δεκαετία μετά την αρχική του παρουσίαση, με την οικογένεια να γίνεται συλλογική πράξη όταν κάποιο μέλος της χάνει την όρασή του.
Αν κάτι θυμίζει γιορτή οικογένειας και κοινότητας είναι το φεστιβάλ σύγχρονου χορού Onassis Dance Days (5 – 8 Φεβρουαρίου 2026), που φέτος εστιάζει στο «οικείο και το ανοίκειο», στις έννοιες της καταγωγής, της οικογένειας, των γνωστών, των αγνώστων όσο και των εκλεκτικών συγγενειών, που φέτος θα έχει μια εκρηκτική χορογράφο που κάθε δουλειά της στην Ελλάδα μας ξεσηκώνει, την Marlene Monteiro Freitas με το NÔT (6 – 8 Φεβρουαρίου 2026), μια χορογραφική αφήγηση, γεμάτη θραύσματα από ονειροφαντασίες και εφιάλτες.
Στο Onassis Ready, το νέο της βιομηχανικό χώρο στον Ρέντη, η Στέγη θα ανοίξει τις πόρτες της με την έκθεση you are invited του Juergen Teller (18 Οκτωβρίου – 28 Δεκεμβρίου 2025). Ένα ωμό και τρυφερό οικογενειακό πορτρέτο, μέσα από φωτογραφίες που αποτυπώνουν πρόσωπα αγαπημένα, σώματα καθημερινά και ευάλωτα, στιγμές οικειότητας, φθοράς και αναγνώρισης. Θα ζήσουμε λίγη από τη μαγεία της Tilda Swinton. Στο Ongoing, μια διεθνή συμπαραγωγή της Στέγης με το EyeMuseum (2 Μαΐου – 14 Ιουνίου 2026), η Τίλντα συναντά τους συγγενείς που επέλεξε και στήνει μαζί τους μια ρετροσπεκτίβα στο έργο και τη ζωή της: Pedro Almodóvar, Luca Guadagnino, Joanna Hogg, Derek Jarman, Jim Jarmusch, Olivier Saillard, Tim Walker και Apichatpong Weerasethakul. Μια έκθεση-παράσταση μνήμης για να ξαναδούμε τις ταυτότητες και τις οικογένειες που κατοικούν μέσα μας.
Η εκθεσιακή δραστηριότητα ολοκληρώνεται στο -1 της Στέγης (7 Μαρτίου – 17 Μαΐου 2026) όπου Γιώργος Λάνθιμος παρουσιάζει τη φωτογραφική του έκθεση, The Photographs, με τέσσερα φωτογραφικά σύνολα της τελευταίας πενταετίας, τρία εκ των οποίων γεννήθηκαν στο περιθώριο των γυρισμάτων των πρόσφατων ταινιών του. Το τέταρτο, που δημιουργήθηκε στην Ελλάδα, παρουσιάζεται για πρώτη φορά παγκοσμίως, αποτυπώνοντας το βλέμμα του σε Αθήνα και Αιγαίο, με μια στοχαστική ματιά στην έννοια της οικειότητας και των οικογενειακών δεσμών.
Ο πιο εμβληματικός σκηνοθέτης της γενιάς του, Wim Wenders (Συζήτηση & Κινηματογραφικό αφιέρωμα, 14 – 16 Νοεμβρίου 2025) θα προσγειωθεί στην Στέγη σε μια συζήτηση με την Αφροδίτη Παναγιωτάκου στην Κεντρική Σκηνή, ενώ το αφιέρωμα στις ταινίες του θα μας θυμίσει τον κόσμο του σπουδαίου Γερμανού κινηματογραφιστή που βρίσκεται σε σιωπές, βλέμματα και διαδρομές. Η διάσημη Diane Μorgan (7 Ιανουαρίου 2026), που έχει τελειοποιήσει τον ρόλο της ως παρουσιάστρια ψευδο-ντοκιμαντέρ μέσα από το κωμικό alter ego της, τη Philomena Cunk έρχεται στη Στέγη σε μια συζήτηση με την Αφροδίτη Παναγιωτάκου, ενώ η Miranda July (30 Απριλίου 2026), Σκηνοθέτρια, συγγραφέας, εικαστικός, περφόρμερ και μια από τις πιο τολμηρές φωνές της εποχής μας, με αφορμή το νέο της μυθιστόρημα, All Fours, έρχεται από το Λος Άντζελες και μας προκαλεί να ξανασκεφτούμε τον θεσμό του γάμου και της οικογένειας. Με τον Gabor Maté (23 Μαΐου 2026) θα συνομιλήσει η Αφροδίτη Παναγιωτάκου και η Κεντρική Σκηνή μετατρέπεται σε χώρο φροντίδας και ειλικρίνειας σε μια θεραπευτική συζήτηση για το ψυχικό τραύμα, τη γονεϊκότητα και τη δύναμη της ανθρώπινης θέλησης, με τον κορυφαίο ομιλητή και συγγραφέα πέντε διεθνών best sellers.
Οικογενειακή υπόθεση χιλιάδων ατόμων, το πολυαναμενόμενο Block party στη γειτονιά της Στέγης, που θα γιορτάσει τα 15 της χρόνια με ένα μεγάλο, προσβάσιμο street party στις 9 Οκτωβρίου. Headliners του φετινού street party της Στέγης o Daniel Avery και οι Optimo με ένα εκλεκτικό, ηλεκτρισμένο σετ που φέρνει την club culture στον δρόμο. Δίπλα τους, ο Buzz μοιράζεται τον παλμό των Δυτικών Προαστίων, η Madam X φέρνει τη δυναμική του grime, ο Metaman και special guests φτιάχνουν ένα μουσικό σύμπαν όπου synths και beats χτυπούν μαζί, ενώ η pink.wav στήνει ένα ηλεκτρονικό dancefloor χωρίς όρια. Για τρίτη χρονιά, το web radio της Στέγης STEGI.RADIO κάνει κατάληψη σε όλο το κτίριο με το STEGI.RADIO TakeOver (13 & 14 Φεβρουαρίου 2026).
Το Borderline Festival (3 & 4 Απριλίου 2026) στη 15η εκδοχή του καταλαμβάνει το Onassis Ready και βυθίζεται ακόμη πιο βαθιά σε θυελλώδη ηχητικά τοπία, εξερευνώντας τα όρια ανάμεσα στον πειραματισμό και τις νέες club φόρμες. Δύο ημέρες, δεκάδες DJ sets και live acts και ένας χώρος που πάλλεται σαν ζωντανός οργανισμός και τέλος ο The Boy έρχεται τον Ιούνιο στη Στέγη (5 & 6 Ιουνίου 2026) με ένα αλλόκοτο takeover. «Δεν ταξίδεψα ποτέ στην Αυστραλία» λέει – προτού ξεδιπλώσει σε κάθε γωνιά της Στέγης τη δική του Αυστραλία, που κάπως έτσι παίρνει τη μορφή συναυλίας, παράστασης, κινηματογραφικού αφιερώματος, βίντεο εγκατάστασης, ψυχεδελικού ταξιδιού σε όλες τις σκηνές, τους διαδρόμους και τα φουαγιέ, μαζί με τους φίλους και συνεργάτες του.
«Στον κινηματογράφο σκίζουμε» λέει η Αφροδίτη Παναγιωτάκου και η Στέγη αγκαλιάζει την κινηματογραφική οικογένεια, στηρίζει καταξιωμένους δημιουργούς και νέα ταλέντα μέσα από την ανάπτυξη σεναρίων και την παραγωγή ταινιών μικρού και μεγάλου μήκους, συνεργάζεται με σημαντικούς φορείς και ενισχύει τον ελληνικό κινηματογράφο. Στη Στέγη θα προβληθούν οι πανελλήνιες πρεμιέρες ταινιών: The Harvest της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη (23 Σεπτεμβρίου 2025) και The Secret Agent του Kleber Mendonça Filho, στο πλαίσιο του 31ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας «Νύχτες Πρεμιέρας (2 Οκτωβρίου 2025).
Σε συμπαραγωγή του Onassis Culture, θα παιχτούν στη Στέγη σε πανελλήνια πρεμιέρα οι ταινίες των: Sacrifice του Romain Gavras (30 Οκτωβρίου 2025), Σπασμένη Φλέβα του Γιάννη Οικονομίδη (24 Νοεμβρίου 2025), How to Shoot a Ghost του Charlie Kaufman (10 Δεκεμβρίου 2025) και Gorgoná της Εύης Καλογηροπούλου, ενώ τον Ιανουάριο του 2026 θα κάνει αθηναϊκή πρεμιέρα στη Στέγη η παραγωγή του Ιδρύματος Ωνάση, Η Καρδιά του Ταύρου της Εύας Στεφανή, που παρατηρεί από απόσταση αναπνοής τον Δημήτρη Παπαϊωάννου και τους συνεργάτες του κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας και της περιοδείας του Εγκάρσιου Προσανατολισμού.
Παράλληλα, ετοιμάζονται ταινίες σε παραγωγή του Onassis Culture από τους Αριστοτέλη Μαραγκό (T[he] Last D[ays] of My Fat[her]), Τάσο Λάγγη (Η Δημόσια Ιδιωτική Οικία: 9 Στροφές για την Αθήνα) και Γιώργο Τελτζίδη για τη ζωή, το έργο και τη συλλογή του Γιάννη Πετρίδη, ενώ υλοποιούνται σε συμπαραγωγή του Ιδρύματος Ωνάση ταινίες από τους Αργύρη Παπαδημητρόπουλο (Oh how fun), Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη (Τιτανικός Ωκεανός) και Δομήνικο Ιγνατιάδη (Μαίρη).
Το Onassis Culture αγκαλιάζει τη διαδικασία της δημιουργίας, της έρευνας και της καλλιτεχνικής εξέλιξης, προσφέροντας fellowships. Συνεργάζεται με σημαντικούς φορείς, όπως είναι η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας και οι «Νύχτες Πρεμιέρας», και έχει θεσπίσει τα Onassis Film Awards, με στόχο να ενισχυθεί ο ελληνικός κινηματογράφος εντός και εκτός συνόρων. Απευθύνει ανοιχτό κάλεσμα σε Έλληνες κινηματογραφιστές για ταινίες μικρού μήκους με το Open Call Big Short Films. Διοργανώνει κινηματογραφικά αφιερώματα στη Στέγη, ώστε να βλέπουμε κλασικές ταινίες με νέο βλέμμα, αλλά και προβολές βραβευμένων ταινιών μικρού μήκους στο Onassis Channel, ώστε όλοι και όλες να έχουμε πρόσβαση στις ανεξάρτητες παραγωγές.
Αν κάποιος έχει πάει έστω και μια φορά σε Onassis AiR Open Days, για να δει το εν εξελίξει έργο των Onassis AiR Fellows, θα καταλάβει ότι πρόκειται για ένα από τα πιο σοβαρά φυτώρια καλλιτεχνών στην Αθήνα, φέτος με 44 καλλιτέχνες και καλλιτέχνιδες από όλο τον κόσμο να μετατρέπουν τους χώρους του Onassis AiR σε πεδία πειραματισμού. Για δύο ημέρες κάθε φορά, περφόρμανς, προβολές, ομιλίες, πολυμεσικές εγκαταστάσεις και ηχοτοπία ζωντανεύουν στους χώρους του πίσω από τη Στέγη, στον Νέο Κόσμο (Onassis AiR Open Days: 7 & 8 Νοεμβρίου 2025, 20 & 21 Μαρτίου 2026, 19 & 20 Ιουνίου 2026).
Το Stages A/LIVE, σε σκηνοθεσία του Χρήστου Σαρρή, επιστρέφει για πέμπτη χρονιά με συναυλίες που συνεχίζουν να παίζουν στο μυαλό και στα αυτιά μας, ακόμα και όταν έχουν τελειώσει. Η αρχή γίνεται με τους Last Drive, την μπάντα που ξεκίνησε στα 80s και άναψε φωτιές σε κάθε σκηνή που πάτησε, στην αποχαιρετιστήρια βόλτα της στο Gagarin. Ακολουθεί ένα αφιερωματικό επεισόδιο στο μουσικό φεστιβάλ της Στέγης, «Γιατί ’ναι μαύρα τα βουνά 2025», που πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Ιούνιο στην Κόνιτσα.
Τελευταίο και από τα πιο σημαντικά του καλλιτεχνικού προγράμματος το touring program, που από το 2011 έχει συμβάλει καθοριστικά στην αναγνώριση των σύγχρονων Ελλήνων καλλιτεχνών, με πάνω από 110 παραγωγές και συμπαραγωγές της Στέγης να έχουν φιλοξενηθεί στους πιο σημαντικούς διεθνείς πολιτιστικούς χώρους και σε καταξιωμένα φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο. Με την υποστήριξη του Onassis Stegi Touring Program, περισσότερες από 20 ελληνικές ομάδες ταξίδεψαν την περασμένη χρονιά σε 24 χώρες και 44 πόλεις, συμμετέχοντας σε 59 φεστιβάλ, εκδηλώσεις και χώρους πολιτισμού σε όλο τον κόσμο.
Από το Φεστιβάλ της Αβινιόν και το Grec Festival, το Sadler’s Wells και το Dance Umbrella στο Λονδίνο μέχρι το φεστιβάλ Under the Radar στη Νέα Υόρκη και το Julidans στο Άμστερνταμ, η Στέγη συμμετέχει σε ένα παγκόσμιο δίκτυο πολιτιστικής κινητικότητας που ξεκινά από τη Στέγη και φτάνει παντού: σε Ευρώπη, Βόρεια και Νότια Αμερική, Ασία και Ωκεανία, με σταθμούς, μεταξύ άλλων, στην Μπογκοτά, τη Χιλή, την Ταϊβάν και το Περθ. Η πορεία του Onassis Stegi Touring Program για τη σεζόν 2025-26 συνεχίζεται με νέες συμμαχίες και ακόμη πιο στοχευμένη υποστήριξη.
Η πρόσκληση επαγγελματιών στο πλαίσιο του Onassis Dance Days έχει καθιερωθεί και συνεχίζεται και αυτή τη σεζόν με παραγωγές που γεννήθηκαν στη Στέγη ή υποστηρίχθηκαν από αυτήν ετοιμάζονται να ταξιδέψουν αυτή τη σεζόν σε κορυφαίους σταθμούς του διεθνούς πολιτιστικού χάρτη, όπως είναι τα φεστιβάλ RomaEuropa, Powerhouse: International NY, Dance Umbrella, & Espoo, December Dance, Festival de Otoño, Odéon Théâtre de l’Europe, Théâtre de la Ville, μεταξύ άλλων, με παραγωγές των Χρήστου Παπαδόπουλου, Mario Banushi, Δημήτρη Καραντζά, Ιωάννας Παρασκευοπούλου, Χαράς Κότσαλη, Ξένιας Κογχυλάκη, Έλενας Αντωνίου, Χριστιάνας Κοσιάρη κ.ά
Το Ίδρυμα Ωνάση έχει ταξινομήσει και ψηφιοποιήσει το αρχείο του πιο επιδραστικού φωτογράφου της γενιάς Σπύρου Στάβερη ένα αρχείο εικόνων για την καθημερινή ζωή, για τον κόσμο της εργασίας, του θεάματος και της πολιτικής, για την Αθήνα. Στο σώμα του αρχείου περιλαμβάνονται επίσης εικόνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό, μέσα από ταξίδια και αποστολές του φωτογράφου. Αφού ολοκληρώθηκε η έρευνα του πρότζεκτ «Σπύρος Στάβερης 1980–σήμερα: Μια οπτική ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας», το Ίδρυμα Ωνάση προχωρά στην ολοκλήρωση και διάθεση του Φωτογραφικού Αρχείου Στάβερη.
Σαν επίλογο της παρουσίασης αφήνω τη στιγμή που ο Γιάννης Πετρίδης, που μας έκανε να αγαπήσουμε με πάθος τη μουσική, που μας έμαθε να ακούμε μουσική, που η φωνή του ακόμα μας συγκινεί και ανατριχιάζουμε όταν την ακούμε καταχειροκροτούμενος από όλους μας σηκώθηκε για να πει δυο λόγια για τη συλλογή του που είναι μια από τις μεγαλύτερες ιδιωτικές στο κόσμο και τη δώρησε στο Ίδρυμα Ωνάση. Η απόκτησή της συνδυάζεται με τη μελλοντική διαμόρφωση ενός νέου, ειδικά διαμορφωμένου χώρου για ακρόαση, έρευνα και απόλαυση. Επίσης, ετοιμάζεται ένα ντοκιμαντέρ για τον ίδιο και την πλούσια συλλογή του, σε σκηνοθεσία Γιώργου Τελτζίδη.
Σε αυτήν τη συμβολική χρονική στιγμή, η Στέγη μάς προσκαλεί σε ένα ταξίδι στον πρώτο ιστό της ζωής μας, στη δίνη της οικογένειας, μερικές φορές ως οδηγό επιβίωσης, άλλοτε όχι μόνο ως βιολογικό δεσμό αλλά ως κοινότητα, ως πεδίο μνήμης και μέλλοντος, ως πυρήνα ζωής. Η οικογένεια όπως τη βιώνουμε – εύθραυστη, αντιφατική, τρυφερή, συχνά τραυματική, πάντα καθοριστική.
