Στην προσωπικότητα, την κοινωνική προσφορά και τη βαθιά πίστη του Γιώργου Μαζωνάκη αναφέρθηκε ο Μητροπολίτης Νικαίας κατά τη διάρκεια του 40ήμερου μνημοσύνου του τραγουδιστή, που τελέστηκε στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδας στη Νίκαια.
Στην ομιλία του, ο Μητροπολίτης στάθηκε ιδιαίτερα στη βοήθεια που παρείχε ο καλλιτέχνης σε ανθρώπους που αντιμετώπιζαν δυσκολίες, χωρίς να επιδιώκει δημοσιότητα. «Παιδί της Νίκαιας, της πόλης των αγωνιστών της ζωής, εμφύτευσε μέσα του από μικρός τα βάσανα των ανθρώπων και ανέπτυξε βαθμιαία μια μοναδική ενσυναίσθηση για εκείνους που είχαν δυσκολίες», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Όπως τόνισε, ο Γιώργος Μαζωνάκης «έσπευδε αθόρυβα, χωρίς διαφημίσεις να ανακουφίσει τον κάθε συνάνθρωπο», επισημαίνοντας ότι η αγάπη αποτελούσε βασικό στοιχείο της ζωής και της καλλιτεχνικής του έκφρασης. Ο Μητροπολίτης μίλησε ακόμη για την ευαισθησία και την αυθεντικότητά του, σημειώνοντας πως «έδινε φωνή στη σιωπή και σχήμα στα κρυφά συναισθήματα της ανθρώπινης ψυχής».
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στην ικανότητα του τραγουδιστή να αναγνωρίζει τα λάθη του και να ζητά συγγνώμη ενώ κλείνοντας, εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του για όσα προσέφερε ο καλλιτέχνης, λέγοντας: «Δεν θα τον ξεχάσουμε». «Ευλογημένο το ταξίδι του προς το αιώνιο Φως», ήταν τα τελευταία λόγια του.
Ολόκληρος ο λόγος του Μητροπολίτη Νίκαιας, κ. Αλέξιου:
«Αγαπητοί μου αδελφοί, Η παρούσα ζωή είναι στάδιο αγώνα. Είναι στίβος όπου μπαίνουμε και προχωρούμε. Είμαστε οι διαβάτες, που μένουμε σε ένα πανδοχείο, όπως το αποκαλεί ο ιερός Χρυσόστομος. Κάποτε φτάνουμε στο τέλος, και η Εκκλησία δέεται να είναι Χριστιανά τα τέλη της ζωής ημών, ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά και (έτοιμοι με) καλή απολογία. Ο θάνατος είναι το σημείο που το μικρό ρυάκι της ζωής μας συναντιέται και χύνεται στον ωκεανό της αιωνιότητος.
Οι ψυχές των κεκοιμημένων είναι σε άνεση ή σε οδύνη, κατά τα έργα τους… Ελευθερώνονται με τις δεήσεις των Ιερέων ιδίως της Θείας Λειτουργίας, αλλά και με τις αγαθοεργίες των συγγενών, μας λέει ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Δοσίθεος, ενώ ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός παρηγορητικά μας λέει ”Αδελφοί μου, μη λυπήσθε διά τους αποθαμένους, αλλά αν τους αγαπάτε, κάμετε ό,τι ημπορείτε διά την ψυχήν των, συλλείτουργα, μνημόσυνα, νηστείας, προσευχάς, ελεημοσύνας”.
Τα Μνημόσυνα ωφελούν και τους ζώντες και τους νεκρούς, όπως και αν τελεστούν. Τους ζώντες τους παρηγορούν και τους δίνουν ελπίδα. Ωστόσο, τη μεγαλύτερη ωφέλεια στους νεκρούς προξενεί η ένταξή τους στη Θεία Ευχαριστία, αφού με τις μερίδες στο άγιο Δισκάριο ”ενώνονται αόρατα με τον Θεό, επικοινωνούν μαζί Του, παρηγορούνται, σώζονται ευφραινόμενοι εν Χριστώ”, όπως μας βεβαιώνει ο Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης.
Εμείς σήμερα βρισκόμαστε στον πανίερο Ναό της Αγίας Τριάδος εδώ στη Νίκαια, τελώντας το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, μαζί και το ιερό Μνημόσυνο του αγαπημένου μας Γιώργου Μαζωνάκη. Ο λαός που συνέρρευσε στην Κηδεία του απέδειξε την αγάπη που του είχε ο κόσμος, αλλά και εκείνος που έτρεφε για τους συνανθρώπους του. Ακούστηκαν πολλές και ποικίλες ευεργεσίες του σε όσους είχαν ανάγκη, μάλιστα σε ανώνυμους, αλλά και σε επώνυμους.
Παιδί της Νίκαιας, της πόλης των αγωνιστών της ζωής, εμφύτευσε μέσα του από μικρός τα βάσανα των ανθρώπων και ανέπτυξε βαθμιαία μια μοναδική ενσυναίσθηση για εκείνους που είχαν δυσκολίες. Και έσπευδε αθόρυβα, χωρίς διαφημίσεις να ανακουφίσει τον κάθε συνάνθρωπο, ώστε να υπερβεί την όποια ανάγκη, να ξαναγυρίσει το χαμόγελο στα χείλη όλων. Έχοντας βίωμα την αγάπη, τραγουδούσε το πόσο εξαρτημένος ήταν από την αγάπη: ”Ανάσα δεν μπορώ να πάρω, αν δεν μ’ αγαπάς…”, τραγουδούσε και το βίωνε.
Λέγεται ότι οι καλλιτέχνες βλέπουν τον κόσμο με μάτια διαφορετικά. Και ο Γιώργος είχε ακριβώς αυτό το χάρισμα: να διακρίνει την ομορφιά εκεί που οι άλλοι περιορίζονταν σε όρια στενά, χωρίς προεκτάσεις. Εκείνος έδινε φωνή στη σιωπή και σχήμα στα κρυφά συναισθήματα της ανθρώπινης ψυχής. Η ζωή του δεν ήταν απλή χρονική διαδρομή, αλλά ένα διαρκές έργο τέχνης, γεμάτο πάθος, αναζήτηση και αλήθεια.
Μέσα από τα τραγούδια του, κατάφερε να αγγίξει τις καρδιές. Συγκίνησε, προβλημάτισε, προκάλεσε σοβαρές αναθεωρήσεις, για καλύτερη ζωή, για ζωή αγάπης και προσφοράς. Ζωή με αξίες και οράματα, χωρίς υποδούλωση στην ύλη. Ενδεικτικό ο στίχος του για τα υλικά αγαθά: ”δεν μπορώ να γίνω υπόδουλος σε αυτά. Σταγόνα ο χρόνος” (Η φιλοσοφία μου).
Σημαντικότατο και στοχαστικότατο το σχετικό σχόλιο του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου μας Κυρίου Ιερωνύμου: ”Με τον Γιώργο Μαζωνάκη είχα προσωπική γνωριμία… μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Είχε μια εξαιρετικά ευαίσθητη ψυχή, με ιδιαίτερα χαρίσματα και υπαρξιακές αναζητήσεις. Κατάφερε, με το ταλέντο, που του χάρισε ο Θεός, με την αυθεντικότητά του, να κερδίσει το κοινό, να εγγραφεί στη συλλογική μνήμη του λαού. Ήταν παιδί του Θεού. Μέσα στο σκοτάδι ανακάλυπτε πάντα την έξοδο προς το Φως. Ενώνω την προσευχή μου με τις προσευχές των οικείων του, όλων εκείνων που τον αγάπησαν”.
Ο Γιώργος ήταν όντως πιστός και συνειδητό μέλος της Εκκλησίας. Άνθρωπος ταπεινός και πλαϊνός, ”της διπλανής πόρτας”, όπως λέει ο λαός, δεν είχε πρόβλημα να ζητάει και συγγνώμη από πρόσωπα του περιβάλλοντός του. Με τη συγγνώμη ομορφαίνουν και βελτιώνονται οι σχέσεις των ανθρώπων. ”Συγγνώμη για τα λάθη μου, συγγνώμη… δεν ήξερα ποιο δρόμο να διαλέξω… φταίω” (Δεν υποκρίνομαι). Τόσο απλό και τόσο υπέροχο η συγγνώμη.
Και μια μέρα ανταριασμένη φτάσαμε στο τέλος. Ένα τέλος απροσδόκητο, πάνω στη δράση και στην κορυφή της δράσης, λες και το είχε προβλέψει, το μελοποίησε και το τραγούδησε: ”Τέλειωσε κι αυτό το παραμύθι και το πρωτοβρόχι σιγανό, έκλαψε για μας, γεμάτο λύπη, στον πικρό αποχαιρετισμό…”. ”Το ιδανικό είναι να αποχωρήσει κανείς από τη ζωή νηφάλιος και χωρίς να του λείπει κάτι” είχε πει πριν 2.400 χρόνια ο Αριστοτέλης. Λυτρωτική η ήρεμη Έξοδος!
Όλοι τον ευχαριστούν τον Γιώργο Μαζωνάκη για όσα χάρισε. Για την ομορφιά που σμίλεψε και την έκανε προσιτή στον κόσμο, ιδίως στη Νεολαία μας. Δεν θα τον ξεχάσουμε. ”Ο αληθινός τάφος των νεκρών είναι οι καρδιές των ζωντανών” είπε ο ιστορικός Τάκιτος, τον 1ο αιώνα προ Χριστού. ”Τότε οι νεκροί πεθαίνουν όταν τους λησμονούνε” σημείωσε ο Ποιητής Ουράνης, στα τέλη του 19ου αιώνα.
Μέσα από ένα τροπάριο της εξοδίου Ακολουθίας μας μιλά ο κάθε νεκρός και μας λέει: ”Πηγαίνω μπροστά στον Κριτή. Σας παρακαλώ όλους και σας ικετεύω να προσεύχεστε αδιάκοπα στον Χριστό τον Θεό, για μένα, ώστε να με κατατάξει εκεί όπου βρίσκεται το Φως της ζωής”. Ευλογημένο το ταξίδι του προς το αιώνιο Φως. Θερμή η προσευχή μας, να τον αναπαύει ο Θεός, ο Κύριος της ζωής και του Θανάτου, και να παρηγορεί τους οικείους του».
