Υπάρχουν άνθρωποι που τους συναντάμε σχεδόν κάθε μέρα, αλλά σπάνια τους βλέπουμε πραγματικά.
Είναι ο άνθρωπος στο ταμείο. Στα τυριά. Στο μανάβικο. Εκείνος που γεμίζει τα ράφια πριν ανοίξει το κατάστημα. Ο εργαζόμενος στην αποθήκη που φροντίζει να φτάσουν τα προϊόντα στην ώρα τους. Ο οδηγός που βρίσκεται στον δρόμο νύχτα όταν ακόμη όλοι κοιμόμαστε.
Τους θεωρούμε μέρος της καθημερινότητάς μας. Δεδομένους. Είναι σχεδόν αόρατοι. Μέχρι που έρχεται μια κρίση.
Έχοντας την τύχη να εργάζομαι πάνω από 10 χρόνια πλέον στο λιανεμπόριο τροφίμων, στα χρόνια της πανδημίας, επαναπροσδιόρισα πλήρως τον τρόπο που βλέπω τη δουλειά μας. Κυρίως, όμως, από τότε και με όλα όσα βιώσαμε, βάθυνε ο σεβασμός μου για τους ανθρώπους μας της πρώτης γραμμής. Για εκείνους, που, ενώ ο «κόσμος σταματούσε», συνέχιζαν. Με φόβο, με αγωνία για τις οικογένειές τους, με τις δικές τους δυσκολίες.
Και συνεχίζουν ακόμη: Σε ακραία καιρικά φαινόμενα, σε φυσικές καταστροφές, σε περιόδους αβεβαιότητας. Όταν όλα γύρω μας μοιάζουν εύθραυστα, κάποιοι φροντίζουν να παραμένει η καθημερινότητα όρθια.
Δεν είναι μικρό πράγμα να μπορεί μια κοινωνία να συνεχίζει να λειτουργεί. Και δεν είναι καθόλου μικρή δουλειά να συμβάλλεις σε αυτό.
Κι όμως, πόσο συχνά αναρωτιόμαστε τι κουβαλούν αυτοί οι άνθρωποι;
Η εργαζόμενη που σήμερα δεν χαμογέλασε μπορεί να πέρασε τη νύχτα σε ένα νοσοκομείο. Ο συνάδελφος που έκανε ένα λάθος, μπορεί να αντιμετωπίζει μια δυσκολία που δεν γνωρίζει κανείς.
Δεν έχουμε ιδέα τι κουβαλά ο άνθρωπος που δουλεύει δίπλα μας.
Και παρ’ όλα αυτά, συχνά τον κρίνουμε μόνο από την απόδοσή του εκείνη την ημέρα.
Είναι πολύ της μόδας να μιλάμε τα τελευταία χρόνια για ψυχική ανθεκτικότητα στην εργασία. Αλλά ανθεκτικότητα δεν σημαίνει να αντέχεις τα πάντα αδιαμαρτύρητα. Ούτε είναι αποκλειστικά ατομική ευθύνη.
Η ευθύνη μιας επιχείρησης δεν είναι να ζητά από τους ανθρώπους της να γίνουν πιο ανθεκτικοί. Είναι να δημιουργεί τις συνθήκες ώστε να μπορούν να είναι. Με ασφάλεια, δικαιοσύνη, σεβασμό. Με προϊσταμένους, αλλά και πελάτες, που ακούν & σκέφτονται πριν κρίνουν.
Η τεχνολογία θα αλλάξει πολλά. Θα κάνει τη δουλειά ταχύτερη, ευκολότερη, αποτελεσματικότερη. Και ευτυχώς. Αλλά καμία τεχνολογική πρόοδος δεν θα έχει την αξία που της αναλογεί αν αφήσουμε πίσω τους ανθρώπους.
Η αξία μιας δουλειάς δεν μετριέται μόνο τίτλους και επίπεδα στην ιεραρχία. Μετριέται και με όσα προσφέρει στους άλλους.
Την επόμενη φορά που θα μπούμε σε ένα σούπερ μάρκετ, ας θυμηθούμε κάτι απλό: για να συνεχίζεται η δική μας καθημερινότητα, υπάρχουν άνθρωποι που φροντίζουν γι’ αυτήν. Δεν χρειάζονται τον θαυμασμό μας για μία μέρα. Χρειάζονται τον σεβασμό μας κάθε μέρα.
