Η Σούρι ήταν τριών ετών όταν έχασε και τους δύο γονείς της.
Δεν μεγάλωσε με την ασφάλεια που θεωρείται αυτονόητη για ένα παιδί. Μεγάλωσε σε ένα μικρό χωριό της Χαριάνα, στη βόρεια Ινδία, με μια γιαγιά ήδη μεγάλη σε ηλικία και μια θεία που ανέλαβε να τη μεγαλώσει. Από πολύ νωρίς, όμως, η Σούρι ένιωθε ότι κάτι μέσα της δεν χωρούσε στον τρόπο που την έβλεπαν οι άλλοι.
Δεν είχε ακόμη τις λέξεις για να το εξηγήσει. Ήξερε μόνο ότι ένιωθε διαφορετικά, κινούνταν διαφορετικά, έβλεπε τον εαυτό της διαφορετικά. Το χωριό, οι γείτονες και μέρος της οικογένειας δεν το άφησαν να περάσει απαρατήρητο. Τη χλεύαζαν για τη θηλυκότητά της. Κάποιοι συγγενείς τη χαστούκιζαν επειδή δεν ήταν το παιδί που περίμεναν να δουν.
Έτσι η Σούρι έκανε αυτό που κάνουν πολλά παιδιά όταν καταλαβαίνουν ότι ο αληθινός τους εαυτός δεν είναι ασφαλής: σώπασε. Έθαψε όσα ένιωθε και στράφηκε στα μαθήματα. Αν ο κόσμος δεν μπορούσε να αποδεχτεί αυτό που ήταν, εκείνη θα του έδινε κάτι που δεν μπορούσε εύκολα να αμφισβητήσει: γνώση, επιμονή, αποτελέσματα.
Αυτός ο δρόμος την έβγαλε πολύ μακριά από το χωριό της. Η Σούρι έφυγε από τη Χαριάνα και πήγε στη Γερμανία για διδακτορικό στην έρευνα για τον καρκίνο. Εκεί, σε μια ξένη χώρα και μέσα σε ένα απαιτητικό επιστημονικό περιβάλλον, βρήκε κάτι που δεν της είχε δώσει ούτε η αριστεία ούτε η πειθαρχία: κοινότητα.
Στη Γερμανία γνώρισε τρανς ανθρώπους με ιστορίες που έμοιαζαν με τη δική της. Την ίδια αίσθηση διαφοράς στην παιδική ηλικία, την ίδια σύγχυση, την ίδια εξάντληση από την προσπάθεια να υποδύεσαι έναν εαυτό που δεν σου ταιριάζει. Εκεί άκουσε τη λέξη που έβαλε σε τάξη όσα ένιωθε από παιδί: τρανς.
«Τότε κατάλαβα επιτέλους», είπε. «Δεν ήμουν διαφορετική. Ήμουν τρανς».
Η πιο δύσκολη συζήτηση ήταν αυτή που φοβόταν όλη της τη ζωή: να το πει στη γιαγιά της, μια γυναίκα 80 ετών σε ένα χωριό της Χαριάνα, χωρίς το λεξιλόγιο και τα εργαλεία που συνήθως φανταζόμαστε απαραίτητα για μια τέτοια αποδοχή. Η Σούρι της μίλησε. Έκλαψαν και οι δύο. Και τότε η γιαγιά της είπε τη φράση που η ίδια δεν ξέχασε ποτέ: αν αυτό την κάνει ευτυχισμένη, τότε είναι και εκείνη ευτυχισμένη.
Όταν το είπε στη θεία της, εκείνη χαμογέλασε και απάντησε ότι το ήξερε πάντα.
Η ιστορία της Σούρι δεν τελειώνει με το coming out ούτε με το διδακτορικό στη Γερμανία.
Συνεχίζεται κάθε μέρα στο εργαστήριο, στην έρευνα για τον καρκίνο, στην κοινότητα που βρήκε μακριά από το σπίτι της και στην ήρεμη βεβαιότητα μιας γυναίκας που κάποτε τιμωρήθηκε επειδή ήταν ο εαυτός της και σήμερα δεν ζητά πια άδεια για να υπάρξει.
«Αυτό κάνει η αποδοχή», λέει η ίδια. «Δεν αλλάζει απλώς τη ζωή κάποιου. Του δίνει το κουράγιο να τη ζήσει».
με στοιχεία από Advocate
