Ενώ το κέντρο του Παρισιού φλέγεται σε μια από τις μεγαλύτερες κοινωνικές αναταραχές των τελευταίων ετών, λίγα μέτρα πιο εκεί, μπροστά στον Πύργο του Άιφελ, ο Κωνσταντίνος Αργυρός γυρίζει ένα reel για τα social media, για να διαφημίζει τις συναυλίες του εκεί. Σα να μη συμβαίνει τίποτα. Χαρούμενος, άσχετος, αδιάφορος.
Αν κρίνει κανείς από τα σχόλια κάτω από την ανάρτηση, η στάση του δεν άρεσε καθόλου. Καθόλου όμως. Και έρχεται ως συνέχεια της επίσης υποκριτικής στάσης του στο θέμα της Γκιλφόιλ, με την οποία διατηρούσε στενότατες σχέσεις, για την οποία είχε κάνει διθυραμβικές δηλώσεις on camera, μετά όμως έκανε ότι δεν ήξερε τίποτα, δεν άκουσε τίποτα.
Ούτως ή άλλως, τα μπουζούκια είναι ένα χώρος ελαφρότητας και εκτόνωσης. Και κανείς δεν περιμένει από τους λαϊκούς τραγουδιστές να γίνουν κοινωνικοί αγωνιστές. Ας τιθασσεύσουν όμως και αυτοί τα τυχοδιωκτικά τους ένστικτα και ας μη μπερδεύνται με αυτούς τους χώρους. Μια ο Γονίδης, μια ο Αργυρός, παλιότερα ο Σφακιανάκης, το μόνο που κατάφεραν είναι να κηλιδώσουν το πρόσωπό τους.
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ
