Με αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες, οι άνθρωποι άρχισαν να επιστρέφουν σταδιακά στα νότια προάστια της Βηρυτού, του Λιβάνου, την Παρασκευή, περνώντας μπροστά από κατεστραμμένα κτίρια για να δουν πώς είναι τα σπίτια και οι δικοί τους, μετά την έναρξη ισχύος της εκεχειρίας μεταξύ του Ισραήλ και της Χεζμπολάχ.
«Περιπλανιόμασταν στους δρόμους πηγαίνοντας από μέρος σε μέρος, επειδή δεν υπήρχε χώρος στα καταφύγια», είπε η 42χρονη Ινσάφ Εζεντίν, η οποία είχε εγκαταλείψει τη γειτονιά Χάι αλ-Σελόμ της περιοχής.
Το AFP μίλησε με την Εζεντίν και άλλους στο περιθώριο μιας περιοδείας των μέσων ενημέρωσης που διοργάνωσε η Χεζμπολάχ σε διάφορες περιοχές των νότιων προαστίων – προπύργιο της οργάνωσης, όπου η ελευθερία κίνησης των δημοσιογράφων ήταν περιορισμένη.
Οι ζημιές σε τμήματα των προαστίων που προκλήθηκαν από τις ισραηλινές επιθέσεις από τις 2 Μαρτίου είναι τεράστιες.
Οι κάτοικοι του Λιβάνου επιστρέφουν στα κατεστραμμένα σπίτια τους
«Οι επιθέσεις ήταν πολύ ισχυρές και τα σπίτια υπέστησαν ζημιές και κλονίστηκαν – όλα τα κτίρια στο Χάι αλ-Σελόμ είναι παλιά», είπε η Εζεντίν, ενώ η μικρή κόρη της κρατούσε σφιχτά μια κούκλα στο πίσω μέρος της μοτοσικλέτας τους.
«Ελπίζουμε ότι ο πόλεμος θα σταματήσει και ότι θα επιστρέψουμε όλοι στα σπίτια μας και θα ζήσουμε ειρηνικά. Θέλουμε να ζήσουμε με τα παιδιά μας με ασφάλεια», είπε.
«Πηγαίνουμε στο σπίτι του αδελφού μου, επειδή το δικό μας υπέστη σοβαρές ζημιές».
Το υπουργείο Υγείας του Λιβάνου ανακοίνωσε την Παρασκευή ότι οι ισραηλινές επιθέσεις έχουν προκαλέσει τον θάνατο τουλάχιστον 2.294 ανθρώπων και τον τραυματισμό 7.544 ακόμη από τις 2 Μαρτίου, προσθέτοντας ότι ο απολογισμός δεν είναι ακόμη οριστικός, καθώς εκκρεμούν η απομάκρυνση των ερειπίων, η ανάσυρση των σορών και η ταυτοποίηση μέσω DNA.
Το υπουργείο ανέφερε ότι μεταξύ των νεκρών περιλαμβάνονται 100 παραϊατρικοί και εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας, ενώ σχεδόν το ένα τέταρτο των θυμάτων ήταν γυναίκες, παιδιά και ιατρικό προσωπικό, υπογραμμίζοντας τον βαρύ απολογισμό των απωλειών μεταξύ των αμάχων από τις συγκρούσεις.
Σε έναν κεντρικό δρόμο, ένας τεράστιος σωρός από μπετόν και μπάζα ήταν γεμάτος με αντικείμενα, όπως ηλιακούς συλλέκτες και δεξαμενές νερού. Οι βιτρίνες των καταστημάτων απέναντι είχαν σπασμένες μεταλλικές πόρτες και θρυμματισμένα τζάμια.
Οι οικογένειες παρατηρούσαν την καταστροφή καθώς περνούσαν, μερικές με τα υπάρχοντά τους συσκευασμένα στα αυτοκίνητά τους.
«Δεν μπορείς να μείνεις εκεί»
Αλλού, καθώς καθαριστές με μπλε στολές σκούπιζαν έναν δρόμο γεμάτο συντρίμμια, η Σαμία Λαουάντ, 75 ετών, βρισκόταν σε ένα αυτοκίνητο με την κόρη και τα εγγόνια της.
«Ήρθαμε να δούμε πώς είναι το σπίτι και να πάρουμε μερικά πράγματα, αλλά διαπιστώσαμε ότι είχε υποστεί ζημιές… τώρα φεύγουμε πάλι», είπε, καθισμένη στο μπροστινό κάθισμα του συνοδηγού.
«Τα τζάμια έχουν σπάσει και τα πάντα είναι σκορπισμένα παντού – δεν μπορείς να μείνεις εκεί», είπε η κόρη της, η Μαριάμ, 42 ετών.
Σε έναν κεντρικό δρόμο, η πλευρά ενός κτιρίου είχε ανατιναχθεί, αποκαλύπτοντας δωμάτια με έπιπλα γραφείου και ακόμη και μια οδοντιατρική καρέκλα.
Αλλού, απέναντι από ένα βομβαρδισμένο κτίριο με μαυρισμένη πρόσοψη, μπορούσαν να φανούν κατεστραμμένα αυτοκίνητα κοντά σε μια φωτογραφία του αρχηγού της Χεζμπολάχ, Ναΐμ Κασέμ.
Κοντά σε μια γέφυρα, ο Χασάν Χανούντ, 34 ετών, είπε ότι κατευθυνόταν προς το σπίτι του με τα παιδιά, τη σύζυγό και τη μητέρα του, αφού είχαν καταφύγει στο κέντρο της Βηρυτού.
«Φύγαμε για το καλό των παιδιών», είπε, με ένα μικρό παιδί στην αγκαλιά του.
«Την τελευταία φορά που επιστρέψαμε, οι πόρτες και τα παράθυρα ήταν σπασμένα», είπε ο Χανούντ.
«Τώρα τα παιδιά θέλουν να γυρίσουν σπίτι», πρόσθεσε, ενώ ένα κοριτσάκι καθόταν πίσω του κρατώντας ένα λούτρινο παιχνίδι.
Στην περιοχή Ταχουιτέτ αλ-Γκαντίρ, ένας ανταποκριτής του AFP είδε τους κατοίκους να επιστρέφουν σταδιακά, καθώς οι καταστηματάρχες απομάκρυναν τα συντρίμμια ή άνοιγαν ξανά τα καταστήματά τους.
Οι κάτοικοι αγκάλιαζαν ο ένας τον άλλον και έκλαιγαν, χαρούμενοι που έβλεπαν ξανά τους αγαπημένους τους.
Παραμένει ο φόβος
«Επέστρεψα τα μεσάνυχτα, μόλις άρχισε η κατάπαυση του πυρός», είπε ο Μουσταφά, 65 ετών, ο οποίος έχει ένα συνεργείο αυτοκινήτων και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του πολέμου «πηγαίνοντας από σκηνή σε σκηνή» κοντά στην παραλία της Βηρυτού.
«Δεν υπάρχει καλύτερο συναίσθημα από το να επιστρέφεις στην περιοχή σου και στους δικούς σου», πρόσθεσε.
Αλλού στα νότια προάστια, ο συνταξιούχος στρατιώτης Εζεντίν Σαχρούρ, 76 ετών, από το Κφαρ Χαμάμ του νότιου Λιβάνου, φορούσε μαύρο κοστούμι και κουβαλούσε ψωμί και άλλα είδη διατροφής.
«Λέω στα παιδιά μου να μας πάνε σπίτι, αλλά μου λένε ότι δεν μπορούν επειδή η κατάσταση είναι ακόμα επικίνδυνη», είπε.
«Υπάρχει φόβος και ελπίδα» μετά την κατάπαυση του πυρός, είπε ο Σαχρούρ, ο οποίος έχει έναν γιο στο στρατό και έναν άλλο στις δυνάμεις ασφαλείας.
«Φύγαμε με τις πιτζάμες μας. Δεν ξέρουμε πώς βγήκαμε έξω. Δεν ξέρουμε τι συνέβη στο σπίτι», είπε.
«Είμαστε χαρούμενοι (για την κατάπαυση του πυρός), αλλά πληρώσαμε βαρύ τίμημα. Τα σπίτια μας υπέστησαν σοβαρές ζημιές. Χάσαμε πολλά… Νιώθω ότι θέλω να κλάψω».
«Δόξα τω Θεώ, είμαστε ακόμα καλά, αλλά τι θα γίνει με όλους τους ανθρώπους που πέθαναν κάτω από τα ερείπια;», ρώτησε.
Με πληροφορίες από France 24, AFP και Reuters
