Τι κάνει ένας πενηντάρης άντρας στη La Casita του Μπαντ Μπάνι; Ο Πέδρο Πασκάλ το λέει σχεδόν μόνος του, σαν να τον προλαβαίνει το ίδιο το αστείο. Νόμιζε πως θα δει το ημίχρονο του Super Bowl από μια σουίτα. Αντ’ αυτού, κάποιος τον τράβηξε από τη θέση του, τον πέρασε από τα παρασκήνια, του είπαν ότι το dress code είναι μπεζ και λίγο μετά βρέθηκε μέσα στη La Casita, να χορεύει με εκείνο το λίγο χαμένο, λίγο φωτισμένο βλέμμα που ο ίδιος περιγράφει σαν ελάφι στα φώτα.
Είναι μια από τις καλύτερες στιγμές του νέου του πορτρέτου στο Fantastic Man, όχι μόνο επειδή είναι αστεία, αλλά επειδή εκεί φαίνεται κάτι πιο ακριβές για τον σημερινό Πασκάλ: δεν είναι απλώς ένας άντρας που τον θέλουν πια όλοι. Είναι ένας άντρας που ξέρει ότι αυτό είναι και λίγο παράλογο, και λίγο απολαυστικό, και δεν το παίζει ούτε αθώος ούτε υπεράνω.
Πριν από τα γυαλιά, πριν από τα πάρα πολύ καυτά σορτς, πριν από τη Chanel και τη γνώριμη δημόσια γοητεία του, ο Πασκάλ μιλά στον σκύλο ενός φίλου. Βρίσκεται σε έναν ηλιόλουστο κήπο στο Λος Αντζελες, με τρίχες από το κούρεμα ακόμη στον γιακά, και η πρώτη αίσθηση δεν είναι είσοδος κινηματογραφικού σταρ. Είναι κάτι πιο ελαφρύ, πιο φιλικό, πιο παράξενα καθημερινό. Κι ύστερα οι φωτογραφίες αρχίζουν να τον μετακινούν.
Σε μία λήψη είναι σχεδόν κλασικός κινηματογραφικός άντρας, με λευκό πουκάμισο και γυαλιά. Σε άλλη φορά σορτς, κάλτσες, μπότες και ένα πουλόβερ που τον τραβά ταυτόχρονα προς τον gentleman, τον daddy, το pin-up boy, το αστείο, το camp. Αλλού κρατά τριαντάφυλλα, αλλού απλώνεται στον καναπέ, αλλού χαμογελά σαν να έχει καταλάβει ότι το παιχνίδι της εικόνας αυτή τη φορά τον περιλαμβάνει πλήρως. Οχι σαν μάρτυρα. Σαν συνεργό.
Τίποτα εδώ δεν δίνει την αίσθηση πανικού ή καθυστερημένου επανασχεδιασμού. Ο Πασκάλ δεν ποζάρει σαν άντρας που ανακάλυψε αργά ότι μπορεί να γίνει φαντασίωση και τώρα προσπαθεί να προλάβει το χαμένο έδαφος. Μοιάζει περισσότερο με άνθρωπο που έφτασε σ’ αυτή τη φάση αρκετά μεγάλος ώστε να μη χρειάζεται να παραδοθεί ολοκληρωτικά σε καμία από τις εκδοχές του. Ούτε αιώνιο αγόρι. Ούτε βαρύ αρσενικό. Ούτε ευπρεπής κύριος. Το πορτρέτο τον αφήνει να γλιστρά ανάμεσα σ’ όλα αυτά χωρίς να κλειδώνει πουθενά, κι ίσως εκεί ακριβώς βρίσκεται η γοητεία του τώρα.
Η ζωή του μέχρι πριν μερικά χρόνια δεν έμοιαζε καθόλου με εκείνη των ηθοποιών που φτιάχτηκαν νωρίς για να σηκώσουν πάνω τους τη φαντασίωση του κοινού. Ο Πασκάλ έγινε γνωστός αργά, όταν ήταν ήδη 38, με τον ρόλο του Ομπέριν Μαρτέλ στο Game of Thrones. Πριν από αυτό υπήρχαν μικροί ρόλοι, χρόνια θεάτρου, βάρδιες σε μπαρ και εστιατόρια της Νέας Υόρκης, λεφτά που δεν έφταναν, οι φίλοι και η τρανς αδελφή που τον ξελάσπωναν. Στη συνέντευξη δεν τα ντύνει όλα αυτά με μύθο. Τα θυμάται όπως θυμάται κανείς παλιά μαγαζιά και παλιές δουλειές: με ονόματα, βάρδιες, απολύσεις, επιβίωση. Οταν λοιπόν λέει ότι η μεγάλη έκθεση τον βρήκε ήδη ψημένο, δεν το ακούς σαν σλόγκαν αυτοπεποίθησης. Το ακούς σαν άνθρωπο που ξέρει ότι η φήμη ήρθε αργά, αλλά ήρθε σε κάποιον που είχε ήδη αποκτήσει σχήμα.
Αυτό φαίνεται ακόμη και στον τρόπο που μιλά για την εικόνα του. Το μουστάκι του, για παράδειγμα, δεν εμφανίζεται σαν λογότυπο αρρενωπότητας αλλά σχεδόν σαν κάτι που βρήκε πάνω στη δουλειά, όταν ρόλοι όπως ο Ομπέριν και αργότερα το Narcos του έδωσαν επιτέλους το περίγραμμα της μορφής που δεν είχε τολμήσει νωρίτερα. Τα ρούχα επίσης δεν τα αντιμετωπίζει σαν υποχρεωτική γλώσσα του σταρ.
Παραδέχεται ότι στην καθημερινότητά του ζει σχεδόν με τα ίδια λίγα T-shirts, αλλά πια του αρέσει να κοιτάζει μια κρεμάστρα, να συνεργάζεται, να σκέφτεται πώς θέλει να εκφραστεί όταν ξέρει ότι θα εκτεθεί. Δεν μιλά σαν άνθρωπος που καταναλώνει παθητικά τη νέα του επιθυμητότητα. Μιλά σαν ηθοποιός που καταλαβαίνει ότι η εικόνα είναι κι αυτή ένας ρόλος, μόνο που εδώ τον παίζει λίγο λοξά, λίγο με χιούμορ, λίγο κρατώντας μια απόσταση ασφαλείας από την ίδια του τη φαντασίωση.
Οταν η κουβέντα φεύγει από τα ρούχα, το Super Bowl και το παιχνίδι της εικόνας, ο Πέδρο Πασκάλ δεν αφηρημενολογεί. Θυμίζει ότι γεννήθηκε στο Σαντιάγο, στις πρώτες μέρες της δικτατορίας του Πινοσέτ, και ότι η οικογένειά του έφυγε από τη Χιλή όταν ήταν ακόμη μωρό, επειδή οι γονείς του είχαν καταγραφεί ως εχθροί του κράτους. Μιλά για τη μητέρα του, που πέθανε όταν εκείνος ήταν 24, και της οποίας την υπογραφή έχει κάνει τατουάζ στον καρπό του. Μιλά και για τα αδέλφια του, ανάμεσά τους και η Lux Pascal, που έκανε coming out ως τρανς το 2021.
Οταν η συζήτηση πάει στα trans δικαιώματα, στην Παλαιστίνη, στην ICE ή γενικότερα στη βία απέναντι στους πιο ευάλωτους, δεν το παρουσιάζει σαν celebrity άποψη που μπήκε υποχρεωτικά στο προφίλ. Το λέει πιο απλά: ότι το να μένει σιωπηλός θα ήταν γι’ αυτόν δυσκολότερο, και ότι έτσι μεγάλωσε, με την ιδέα της ευπρέπειας και της συμπόνιας. Εκεί το πορτρέτο πατά για λίγο αλλού. Οχι μόνο στον άντρα που ξέρει να κινείται μέσα στο θέαμα, αλλά και σε κάποιον που κουβαλά οικογενειακή και πολιτική μνήμη μέσα στη δημόσια εικόνα του.
Γι’ αυτό λειτουργεί τόσο καλά και η ιστορία της La Casita και του Bad Bunny. Σε άλλον ηθοποιό θα ήταν απλώς μια viral ποπ λεπτομέρεια. Εδώ γίνεται σχεδόν μικρή αλληγορία για το πώς κατοικεί ο Πασκάλ τη φήμη του τώρα. Δεν στήνεται σαν αλάνθαστα cool σταρ που ξέρει πάντα τι να κάνει με το σώμα του. Ούτε γελοιοποιείται για να αποδείξει ότι είναι one of us. Αφήνει την αμηχανία να φανεί, αλλά δεν την αφήνει να τον καταπιεί.
Την ενσωματώνει. Τη φορά. Την κάνει μέρος της γοητείας του. Κι αυτό είναι κάτι πολύ διαφορετικό από την απλή συμπάθεια. Είναι αυτοσυνείδηση. Είναι η εμπειρία ενός ανθρώπου που έφτασε αργά στο κέντρο του θεάματος και ακριβώς γι’ αυτό δεν χρειάζεται να συμπεριφερθεί ούτε σαν νεοσύλλεκτος ούτε σαν αυτοκράτορας.
Το Fantastic Man, τελικά, δεν τον παρουσιάζει ούτε σαν μυστήριο ούτε σαν μνημείο. Τον παρουσιάζει σε μια πολύ συγκεκριμένη στιγμή: όταν η καριέρα του απλώνεται από τα μεγάλα franchises μέχρι το De Noche του Τοντ Χέινς, όταν ο κόσμος τον διαβάζει ταυτόχρονα ως ηθοποιό, σώμα της μόδας, daddy φιγούρα και άνθρωπο με πολιτικό νεύρο, κι όταν ο ίδιος μοιάζει αρκετά έξυπνος ώστε να μην προσποιείται πως αυτά δεν συνυπάρχουν.
Ο Πέδρο Πασκάλ δεν είναι ενδιαφέρων μόνο επειδή άργησε να γίνει σταρ. Είναι ενδιαφέρων επειδή άργησε αρκετά ώστε να ξέρει πως η επιθυμητότητα είναι πάντα και λίγο θέατρο, και αρκετά ώστε να μην παραδίνεται ολόκληρος σε αυτό.
Τι κάνει λοιπόν ένας πενηντάρης άντρας στη La Casita του Μπαντ Μπάνι;
με στοιχεία από το Fantastic Man
