Η Ζακλίν Λέντζου επιστρέφει σε ένα από τα σημαντικότερα κινηματογραφικά φεστιβάλ του κόσμου με μια ταινία που δεν αντιμετωπίζεται απλώς ως ελληνική συμμετοχή. Το «A Day in the Life of Jo: Chapter Phaedra» ή «Μια μέρα στη ζωή της Τζο: Κεφάλαιο Φαίδρα»παρουσιάζεται στο τμήμα Currents του 64ου New York Film Festival και ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ, Ντένις Λιμ, τη χρησιμοποιεί ως ένα από τα παραδείγματα της φετινής πιο ανήσυχης, μορφικά τολμηρής πλευράς του προγράμματος.
Σε συνέντευξή του στο The Cut, λίγο πριν από την έναρξη της διοργάνωσης, ο Λιμ μιλά για μια χρονιά όπου το σινεμά δείχνει να κοιτάζει πολύ άμεσα την κατάσταση του κόσμου. Το 64ο New York Film Festival φέρνει στη Νέα Υόρκη 119 ταινίες από 46 χώρες, με ένα πρόγραμμα που απλώνεται από μεγάλα ονόματα και πολυσυζητημένα projects μέχρι ταινίες νέων δημιουργών και πιο ριζοσπαστικές φόρμες.
Ανάμεσα στα πιο αναμενόμενα φιλμ βρίσκονται το «Artificial» του Λούκα Γκουαντανίνο, με τον Άντριου Γκάρφιλντ ως Σαμ Άλτμαν, το ντοκιμαντέρ «You Can See Everything» των Νέιθαν Φίλντερ και Λανς Όπενχαϊμ για την Ελίζαμπεθ Χολμς, αλλά και το «NAZA» των Γιουβάλ Αμπραχάμ και Ρέιτσελ Ζορ. Ο ίδιος ο Λιμ συνδέει το φετινό πρόγραμμα με θέματα που διαπερνούν έντονα τη σύγχρονη συζήτηση: την τεχνητή νοημοσύνη, τη φροντίδα σε έναν επισφαλή κόσμο, την εργασία, την τάξη και τη θέση της τέχνης μέσα σε αυτές τις πιέσεις.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η ταινία της Ζακλίν Λέντζου εμφανίζεται στο Currents, το τμήμα του φεστιβάλ που συγκεντρώνει πιο πειραματικές, ανήσυχες και φορμαλιστικά ανοιχτές δουλειές. Το Film at Lincoln Center περιγράφει την ταινία ως μια ιστορία ενηλικίωσης στην προαστιακή Αθήνα, όπου μια καθοριστική μέρα στη ζωή της 15χρονης Τζο αποκτά σταδιακά αστρονομική, σχεδόν αιθέρια διάσταση. Η ταινία έρχεται μετά τη «Σελήνη, 66 ερωτήσεις», το μεγάλου μήκους ντεμπούτο της Λέντζου, και έχει ήδη βραβευθεί στη Βενετία, στους Ορίζοντες, με το βραβείο σκηνοθεσίας.
Ο Λιμ δεν στέκεται μόνο στην ελληνική παρουσία ή στη διαδρομή της ταινίας. Αυτό που τον ενδιαφέρει είναι η μορφική της κίνηση. Χωρίς να αποκαλύπτει την πλοκή, λέει ότι στη μέση της ταινίας υπάρχει μια μετατόπιση που την κάνει να μοιάζει με εντελώς διαφορετικό φιλμ. Αυτή η διαταρακτική χειρονομία, όπως την περιγράφει, είναι για εκείνον βαθιά ουσιαστική. Δεν πρόκειται απλώς για ένα αφηγηματικό εύρημα, αλλά για μια αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο η ταινία κοιτάζει την εφηβεία, την επιθυμία, την οικογένεια και το μυστήριο της ύπαρξης.
Η υπόθεση ακολουθεί την Τζο σε μια μέρα έντασης: καβγάδες με τη μητέρα της, μια νέα φιλία που την ταράζει, η συνάντηση με τον χωρισμένο πατέρα της και ένα γεγονός που αλλάζει την πορεία της ζωής της. Από εκεί και πέρα, η ταινία φαίνεται να εγκαταλείπει τη στενή ρεαλιστική διαδρομή και να ανοίγει προς κάτι πιο αισθητηριακό, προσωρινό και αινιγματικό. Αυτό ακριβώς μοιάζει να ενδιαφέρει το φεστιβάλ: όχι μόνο τι αφηγείται μια ταινία, αλλά πώς τολμά να αλλάξει σώμα ενώ τη βλέπεις.
Η παρουσία της Λέντζου στο φετινό NYFF αποκτά έτσι μεγαλύτερο βάρος από μια ακόμη διεθνή συμμετοχή ελληνικής ταινίας. Σε μια διοργάνωση όπου ο Λιμ βλέπει το σινεμά να επιστρέφει με επείγοντα τρόπο στον κόσμο στην τεχνητή νοημοσύνη, στον πόλεμο, στη φροντίδα, στην κοινωνική κόπωση το «A Day in the Life of Jo: Chapter Phaedra» τοποθετεί την ελληνική εμπειρία σε μια άλλη κλίμακα.
Το ενδιαφέρον είναι ότι η ταινία της Λέντζου βρίσκεται φέτος μέσα σε ένα NYFF με εξαιρετικά πυκνό πρόγραμμα και τίτλους που έχουν ήδη προκαλέσει μεγάλη συζήτηση. Κι όμως, όταν ο καλλιτεχνικός διευθυντής της διοργάνωσης καλείται να μιλήσει για μια κινηματογραφική χειρονομία που τον αιφνιδίασε, επιστρέφει σε αυτήν: στη στιγμή που μια ελληνική ταινία παύει να είναι αυτό που νομίζαμε και γίνεται κάτι άλλο.
Με στοιχεία από The Cut, Film at Lincoln Center
