Ο Kevin Aviance εμφανίστηκε στην οθόνη από τη Νέα Υόρκη φτιάχνοντας το μακιγιάζ του. Είχε εμφανίσεις να ετοιμάσει, μουσική να τελειώσει και το Pride μπροστά του. Είκοσι χρόνια μετά την ομοφοβική επίθεση που τον άφησε με σπασμένο σαγόνι σε δρόμο του Μανχάταν, ήταν ακόμη απασχολημένος με την πιο δύσκολη δουλειά: να παραμένει Kevin Aviance.
Και αυτό, στην περίπτωσή του, δεν είναι μικρό πράγμα.
Ο θρύλος της ballroom και της κουίρ χορευτικής σκηνής επιστρέφει στην επίθεση του 2006, όχι για να σταθεί μόνο στο τραύμα, αλλά για να μιλήσει για το τι σημαίνει επιβίωση σε μια εποχή όπου τα κουίρ και τρανς άτομα καλούνται ξανά να γίνουν μικρότερα, πιο ήσυχα, λιγότερο ορατά.
Ο Aviance υπήρξε για δεκαετίες μια από τις πιο αναγνωρίσιμες φιγούρες της νυχτερινής Νέας Υόρκης: ξυρισμένο κεφάλι, γλυπτικά κοστούμια, ψηλά τακούνια, φωνή και παρουσία που κινούνταν ανάμεσα στο drag, τη χορευτική μουσική και την ballroom παράδοση. Δεν ήταν απλώς μέρος του πάρτι. Ήταν από εκείνους που έκαναν μια νύχτα να μένει στη μνήμη.
Γεννήθηκε στο Ρίτσμοντ της Βιρτζίνια και μετακόμισε στην Ουάσινγκτον ως νεαρός ενήλικας. Στο Tracks, ένα από τα θρυλικά club που διαμόρφωσαν γενιές κουίρ performers και DJs, πήρε μέρος σε runway και voguing battles και γνώρισε τον Juan Aviance, ιδρυτή του House of Aviance. Έγινε από τα πρώτα μέλη του house και πήρε το όνομά του, πριν μετακινηθεί στο Μαϊάμι και έπειτα στη Νέα Υόρκη.
Στα ’90s εμφανίστηκε στο βίντεο της Madonna για το “Secret” και έγινε σταθερή παρουσία στη gay club σκηνή της πόλης. Ηχογράφησε dance κομμάτια όπως τα “Din Da Da”, “Alive” και “Give It Up”, ενώ το “Cunty” του 1996 έγινε underground ύμνος που θα έφτανε πολύ πιο μακριά από τα club που το αγκάλιασαν πρώτα.
Η δική του φήμη ανήκε σε μια εποχή νυχτερινής ζωής που δεν εξηγείται εύκολα σε όσους μεγάλωσαν με τα social media. Δεν γινόσουν γνωστός επειδή εμφανιζόσουν κάθε μέρα στην οθόνη κάποιου. Οι άνθρωποι έβγαιναν από το σπίτι τους για να σε δουν. Ταξίδευαν, περίμεναν στην ουρά, έμπαιναν σε ένα club τα μεσάνυχτα και έμεναν ως το πρωί. Μετά εμφανιζόταν ο Aviance, και η νύχτα γινόταν ιστορία.
Στις 10 Ιουνίου 2006, όλα αυτά διακόπηκαν βίαια. Ο Aviance έφυγε από μπαρ στο East Village και μια ομάδα ανδρών τον ακολούθησε, πετώντας του σκουπίδια και ένα δοχείο μπογιάς, ενώ του φώναζε ομοφοβικές βρισιές. Τον περικύκλωσαν και τον χτύπησαν, σπάζοντάς του το σαγόνι.
Έξι ημέρες αργότερα, εμφανίστηκε σε συγκέντρωση με το σαγόνι δεμένο και είπε τη φράση που θα τον ακολουθούσε για χρόνια: «Δεν μπορείς να κρατήσεις για πολύ κάτω μια drag queen σαν και μένα».
Η ανάρρωση, όμως, δεν ήταν καθαρή ιστορία θριάμβου. Το σώμα του πονούσε, η καριέρα του εκτροχιάστηκε, η μητέρα του πέθανε λίγο μετά την επίθεση και ο ίδιος βρέθηκε σε σκοτεινή περίοδο με ουσίες και αλκοόλ, πριν μπει σε πρόγραμμα απεξάρτησης. Για ένα τόσο ορατό μαύρο κουίρ πρόσωπο, η επίθεση έγινε σύμβολο. Για τον ίδιο, όμως, η επιβίωση ήταν κάτι πολύ πιο δύσκολο και καθημερινό από ένα δημόσιο σύνθημα.
Η μουσική τον κράτησε σε κίνηση. Δεν σταμάτησε ποτέ να δουλεύει. Και δύο δεκαετίες αργότερα, η φωνή του ακούστηκε ξανά σε τεράστια κλίμακα, όταν η Beyoncé χρησιμοποίησε το “Cunty” στο “Pure/Honey” του Renaissance και τίμησε το House of Aviance στο “Break My Soul (The Queens Remix)”.
Για τον Aviance, αυτό δεν ήταν απλώς μια αναγνώριση από μια παγκόσμια σταρ. Ήταν η επιβεβαίωση μιας κουλτούρας που είχε ζήσει για χρόνια σε club, ballroom σκηνές και πίστες, πολύ πριν γίνει αναφορά της μαζικής ποπ. Η χορευτική μουσική, για εκείνον, δεν είναι μόνο ήχος. Είναι μνήμη, σώμα, κοινότητα, επιβίωση.
Γι’ αυτό και το σημερινό του μήνυμα είναι τόσο απλό όσο και επείγον: οι κουίρ άνθρωποι πρέπει να ξαναβρεθούν μεταξύ τους. Να βγουν έξω. Να χορέψουν. Να μιλήσουν. Να μην αφήσουν την απομόνωση, τον φόβο ή την πολιτική επίθεση να τους σπρώξει στο περιθώριο.
Η πίστα, λέει, έχει χαθεί από τη ζωή της κοινότητας και πρέπει να επιστρέψει. Όχι ως νοσταλγία για μια παλιά Νέα Υόρκη, αλλά ως πρακτική φροντίδας. Στην ιστορία των circuit parties και της ballroom σκηνής, η διασκέδαση δεν ήταν ποτέ απλώς διαφυγή. Ήταν τρόπος να συγκεντρώνεται χρήμα, να κυκλοφορεί πληροφορία, να χτίζεται επιλεγμένη οικογένεια, να κρατιούνται οι άνθρωποι όρθιοι όταν οι θεσμοί κοιτούσαν αλλού.
Ο Aviance δεν εξιδανικεύει αυτόν τον κόσμο. Ξέρει τις αντιφάσεις του: τα ναρκωτικά, το κόστος, τους αποκλεισμούς, τα στενά πρότυπα σώματος και επιθυμίας. Ξέρει όμως επίσης ότι μέσα σε αυτούς τους χώρους πολλοί κουίρ άνθρωποι βρήκαν μια μορφή ζωής που δεν τους δόθηκε αλλού.
Σήμερα, μέσα στο νέο κύμα επιθέσεων απέναντι στα τρανς άτομα, στο drag και στην κουίρ έκφραση, το κάλεσμά του αποκτά άλλη βαρύτητα. Ζητά από την κοινότητα να προσέχει περισσότερο τους ανθρώπους που μπαίνουν πρώτοι στο στόχαστρο: μαύρες τρανς γυναίκες, drag artists, ανθρώπους που γίνονται ευάλωτοι ακριβώς επειδή είναι ορατοί.
Το μήνυμά του προς τα κουίρ άτομα είναι να μη χαθούν και να μη μικρύνουν. Να μην κάτσουν στην άκρη της ζωής τους. Να μην αφήσουν άλλους να μιλούν γι’ αυτά χωρίς αυτά. Να ζήσουν πιο ανοιχτά, όχι επειδή ο κόσμος έγινε ασφαλής, αλλά επειδή η εξαφάνιση δεν είναι προστασία.
Ο ίδιος συνεχίζει να φτιάχνει μουσική, δουλεύει νέο dance υλικό και, σύμφωνα με άλλη πρόσφατη συνέντευξή του, θέλει να μετατρέψει την ιστορία του σε solo παράσταση στο Broadway. Δεν μοιάζει με επιστροφή από το παρελθόν. Μοιάζει με κάποιον που επιμένει ότι η ιστορία του δεν τελείωσε εκεί όπου κάποιοι προσπάθησαν να τη σταματήσουν.
Είκοσι χρόνια μετά, ο Kevin Aviance δεν ζητά από την κοινότητα να θυμηθεί απλώς τι του συνέβη. Της ζητά να ξαναβγεί στην πίστα.
με στοιχεία από Advocate
