Bρεθήκαμε στο Άλσος Βεΐκου και ανεβήκαμε την ανηφοριά για να δούμε άνδρες και γυναίκες να κυκλοφορούν με αρχαιοελληνική περιβολή, ντυμένοι δηλαδή με υφαντά ενδύματα στολισμένα με αρχαιοελληνικές παραστάσεις και σύμβολα, μεταξύ των οποίων είδαμε τον Μέγα Αλέξανδρο και το αστέρι της Βεργίνας. Το αρχαιοελληνικό στοιχείο είναι, όπως θα περίμενε κανείς, παντού.
Λίγο πριν ξεκινήσει η τελετή, οι διαγωνιζόμενοι κάνουν μικρά πηγαδάκια και κουβεντιάζουν χαλαρά. Τρεις νεαρές κοπέλες με χιτώνες, χλαμύδες και σανδάλια κάθονται σε ένα παγκάκι. Ανάμεσά τους η 18χρονη Ηλέκτρα Φράγκου, η οποία ετοιμάζεται να δώσει για δεύτερη φορά Πανελλήνιες. Τη ρωτάμε πώς αποφάσισε να συμμετάσχει στα καλλιστεία.
«Εγώ θα δώσω τώρα για Χημικός Μηχανικός. Δεν θέλω να κάθομαι μόνο μέσα στο σπίτι και να διαβάζω και να περνάει έτσι ο καιρός. Εδώ πάντως είναι ωραία», μας λέει. Τα άλλα κορίτσια συμφωνούν, εξηγώντας ότι η όλη διαδικασία τους φαίνεται αρκετά «girly».
Λίγο πιο πέρα, δύο αγόρια στέκονται όρθια κάτω από ένα πεύκο. Όταν ο φωτογράφος τούς ζητά να ποζάρουν, τινάζονται σαν ελατήρια και στήνονται δίπλα σε έναν αμφορέα για να βγάλουν φωτογραφίες.
Στους συμμετέχοντες αποδίδονται αρχαιοελληνικοί τίτλοι, όπως «Μέγας Αλέξανδρος», «Ποσειδώνας», «Ερμής» και «Σπάρτακος».
Όπως μας εξηγούν διά μικροφώνου οι διοργανωτές, υπάρχουν συγκεκριμένα κριτήρια επιλογής των διαγωνιζόμενων, με έμφαση στη φυσικότητα. Παράλληλα, στους συμμετέχοντες αποδίδονται αρχαιοελληνικοί τίτλοι, όπως «Μέγας Αλέξανδρος», «Ποσειδώνας», «Ερμής» και «Σπάρτακος», τους οποίους έχει επιλέξει ο κ. Βασίλης Ντάτσος, εμπνευστής της βραδιάς.
Το μουσικό σχήμα Λύραυλος παίζει στην αρχή της εκδήλωσης αλλά και στα ενδιάμεσα, με «αρχαιοελληνική» μουσική να δίνει τον ανάλογο τόνο στη βραδιά.
Λίγη ώρα αργότερα, η διαδικασία των καλλιστείων ξεκινά. Οι διαγωνιζόμενοι εμφανίζονται φορώντας αρχαιοελληνικού τύπου μανδύες και η παρουσιάστρια της βραδιάς, Τζέφη Ζαχαροπούλου, σπεύδει να εξηγήσει τι πρόκειται να δούμε. Η πρώτη πασαρέλα είναι, όπως μας λέει, κάτι σαν σιωπηλή πομπή με δάδες, «όπως αυτές που γίνονταν στα Ελευσίνια Μυστήρια και σε άλλες μυστικιστικές τελετουργίες».
Ένας ένας, πρώτα τα αγόρια και μετά τα κορίτσια, εμφανίζονται στη σκηνή. Η παρουσιάστρια αναφέρει λίγα στοιχεία για το πρόσωπο –ιστορικό ή μυθολογικό– που έχει αποδοθεί στον καθένα, ενώ οι διαγωνιζόμενοι παραμένουν σιωπηλοί.
Δεν παραμένουν, όμως, και εντελώς ακίνητοι. Κάποιος κάνει ότι τεντώνει ένα νοερό τόξο και ρίχνει βέλος, άλλος ότι πετάει δίσκο, ενώ μία από τις διαγωνιζόμενες πλέκει τα χέρια της σχηματίζοντας κάτι που μοιάζει με φωτιά και μια άλλη στέλνει ένα φιλί στον αέρα. Όλα αυτά ενώ περπατούν αργά, σχεδόν νωχελικά, υπό τους ήχους ενός επιβλητικού μπιτ.
Οι κριτές, από την πλευρά τους, κρατούν τις γραφίδες τους και βαθμολογούν από το ένα έως το πέντε. Η ετυμηγορία πλησιάζει.
Σε λίγο, η παρουσιάστρια καλεί ξανά όλους τους διαγωνιζόμενους και τις διαγωνιζόμενες στη σκηνή. Αυτήν τη φορά βλέπουμε και μερικές ακόμη τσαχπινιές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο «Σπάρτακος», κατά κόσμον Νίκος Αναρούσης, ο οποίος κάνει μια βαθιά προβολή με το γόνατο, με τον κόσμο που έχει μείνει στις εξέδρες να αφήνει ένα παρατεταμένο «ωωω». Για την ιστορία, βγήκε δεύτερος.
Και έρχεται η ώρα της ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων. Η παρουσιάστρια δεν ανοίγει φάκελο, αλλά έναν πάπυρο, πάνω στον οποίο είναι γραμμένα τα ονόματα των νικητών.
Στα αγόρια, πρώτος στέφεται ο «Άρης», δηλαδή ο Γιάννης Ελισαββέτης, που έκανε και εκείνος με τη σειρά του κάποιες επιτυχημένες αναπαραστάσεις: μπήκε στον χώρο βάζοντας το χέρι ως σκίαστρο και κοιτούσε το κοινό, έπειτα έκανε τον δισκοβόλο και στο τέλος έριξε με ένα νοερό τόξο ένα βέλος στον αέρα. Στα κορίτσια, την πρώτη θέση κατέλαβε η Ίνα Περδικέα ή, πιο σωστά, για τις ανάγκες της βραδιάς, η «Εστία».
Με την απονομή των τίτλων να έχει ολοκληρωθεί, όλοι οι διαγωνιζόμενοι στήνονται μπροστά από το μπάνερ των χορηγών για τις απαραίτητες φωτογραφίες. Ο κ. Γιώργος Κουτούλιας, ένας από τους κριτές της βραδιάς, δίνει οδηγίες: «Μην κρύβεστε, μην κρύβετε τους τίτλους, κοιτάξτε τους φωτογράφους» και άλλα τέτοια.
Κάπως έτσι, αφού κοκκίνισαν τα χέρια μας από το χειροκρότημα, αφήσαμε το Ανοιχτό Θέατρο Άλσους Βεΐκου και πήραμε τον δρόμο για το σπίτι. Η αναζήτηση του κάλλους είχε τελειώσει, τουλάχιστον για απόψε. Στο μυαλό μας πάντως έμεινε και ο στίχος από το τραγούδι του Σείκιλου που ακούστηκε στη βραδιά: «Όσο ζεις να λάμπεις, να μη λυπάσαι, γιατί η ζωή περνάει».
