Ένα μαύρο πανό στο Sayville Ferry Service έδινε τον τόνο πριν καν αρχίσει το ταξίδι: «Promote Transsexuality». Από εκεί, το τέταρτο Doll Invasion πήρε τον δρόμο για το Fire Island Pines, όχι σαν ένα ακόμη queer πάρτι του τέλους του καλοκαιριού, αλλά σαν οργανωμένη, χαρούμενη και απολύτως συνειδητή είσοδος σε έναν χώρο που για χρόνια δεν άνοιγε το ίδιο εύκολα για όλους.
Το Fire Island έχει υπάρξει ιστορικό καταφύγιο της queer ζωής στη Νέα Υόρκη. Το Pines, όμως, κουβαλά και τη δική του πιο στενή μυθολογία: πλούτος, σώματα, λευκότητα, γκέι ανδρική αποκλειστικότητα, η αίσθηση ενός παραδείσου που δεν ήταν πάντα διαθέσιμος σε όλη την κοινότητα. Το Doll Invasion πατά ακριβώς πάνω σε αυτή την αντίφαση. Δεν έρχεται να αρνηθεί την ιστορία του τόπου, αλλά να τη διευρύνει.
Η ίδια η ονομασία του παραπέμπει στο Invasion of the Pines, την ετήσια παράδοση που ξεκίνησε το 1976, όταν άνθρωποι σε drag ταξίδεψαν με πλοίο από το Cherry Grove προς το Pines, μετά την άρνηση εισόδου στην Teri Warren, drag performer και τρανς γυναίκα, επειδή ήταν ντυμένη drag. Σχεδόν μισό αιώνα μετά, το Doll Invasion παίρνει κάτι από εκείνη την πράξη και το μεταφέρει στη σημερινή τρανς και nonbinary κοινότητα: δεν ζητά απλώς χώρο. Τον παίρνει, τον γεμίζει και τον κάνει γιορτή.
Το φετινό τριήμερο, από τις 28 έως τις 30 Αυγούστου, είχε DJs, drag, μόδα, pool parties, νύχτα, σώματα στο φως της μέρας και ένα κοινό που έφτασε στο νησί όχι ως εξαίρεση, αλλά ως κέντρο του γεγονότος. Περισσότερα από 1.000 άτομα έκαναν check-in στο Doll Invasion, ενώ οι μουσικές κράτησαν σχεδόν 60 ώρες, από το Low Tea και το Mid Tea έως το High Tea, στα βασικά σημεία της queer διασκέδασης του Pines: The Tryst Pool Club, Blue Whale και Pavilion.
Η εικόνα είχε σημασία. Δίχτυα, αρβύλες, πλατφόρμες, περούκες, μικροσκοπικά μαγιό, glitter, δαντέλες, διάφανα καφτάνια, μπλουζάκια που έγραφαν «Wet Hot Transsexual Summer» ή «Gay Socialist Utopia!!!!». Το Doll Invasion δεν κρύβει το camp του ούτε προσπαθεί να μιλήσει τη γλώσσα της σοβαροφάνειας για να αποδείξει την αξία του. Αντίθετα, επιμένει ότι η χαρά, το αστείο, η υπερβολή, το ντύσιμο και η δημόσια απόλαυση είναι κι αυτά πολιτική γλώσσα.
Σε μια χρονιά όπου η τρανς κοινότητα στις ΗΠΑ βρίσκεται ξανά στο κέντρο πολιτικών επιθέσεων, το Doll Invasion αρνείται να περιορίσει τους τρανς ανθρώπους στον ρόλο της πληγής, της υπόθεσης ή του αιτήματος. Το μήνυμά του είναι πιο αιχμηρό ακριβώς επειδή είναι χαρούμενο: οι τρανς άνθρωποι δεν είναι μόνο αιτία για καμπάνιες και πάνελ. Είναι δημιουργοί κουλτούρας, οικοδεσπότες, DJs, καλλιτέχνες, φίλες, εραστές, σώματα στον ήλιο, άνθρωποι που ξέρουν να κάνουν ένα νησί να μοιάζει ξανά πιθανό.
Το Doll Invasion λειτουργεί ταυτόχρονα και ως fundraiser. Φέτος συγκεντρώθηκαν περίπου 85.000 δολάρια για το Queer|Art, τον οργανισμό που στηρίζει LGBTQ+ καλλιτέχνες, ενώ η φετινή κάλυψη συνδέει το event και με στήριξη προς το Advocates for Trans Equality. Η φιλανθρωπική του διάσταση, όμως, δεν εμφανίζεται σαν σοβαρό καθήκον που βαραίνει τη διασκέδαση. Είναι ενσωματωμένη στη γιορτή: δημοπρασίες, δωρεές, αστεία, ακόμη και σατινέ κορδέλες «Cisgender Excellence» για όσους πρόσφεραν περισσότερα χρήματα.
Η πρόσβαση ήταν εξίσου σημαντική με το πάρτι. Το Fire Island δεν είναι εύκολος ή φθηνός προορισμός, ειδικά για ανθρώπους που δεν ανήκουν ήδη στο κοινωνικό και οικονομικό του κύκλωμα. Το Doll Invasion οργάνωσε δωρεάν λεωφορεία από το Μπρούκλιν και δωρεάν μετάβαση με ferry για τρανς ανθρώπους που ήθελαν ή χρειάζονταν αυτή τη στήριξη. Το ταξίδι προς το νησί έγινε έτσι μέρος του ίδιου του έργου: όχι απλώς μεταφορά, αλλά πρόσκληση.
Στο φετινό τριήμερο εμφανίστηκε και η Kim Petras, που έκανε το ντεμπούτο της στο Fire Island φιλοξενώντας δικό της πάρτι στο Pavilion, ενώ ανάμεσα στους καλεσμένους που εντοπίστηκαν στο νησί ήταν η Dylan Mulvaney και ο Adam Lambert. Το celebrity στοιχείο βοηθά φυσικά την εικόνα να ταξιδέψει, αλλά δεν είναι ο πυρήνας. Το κέντρο παραμένει η κοινότητα που φτιάχνει παράδοση μπροστά μας: ένα πλήθος που ξέρει ότι το να φτάσεις κάπου, να φορέσεις αυτό που θέλεις, να χορέψεις και να μείνεις ορατός δεν είναι πάντα αυτονόητο.
Γι’ αυτό και το Doll Invasion δεν είναι απλώς ένα πάρτι στο Fire Island. Είναι μια τελετουργία επανεγγραφής. Παίρνει έναν τόπο με βαριά queer ιστορία, αλλά και με δικά του όρια, και του θυμίζει ότι η κοινότητα δεν είναι κλειστό club. Δεν ανήκει μόνο σε όσους είχαν πάντα τα χρήματα, το σώμα, το φύλο ή την άνεση να περάσουν απαρατήρητοι πάνω στις ξύλινες διαδρομές του Pines.
Η πιο ωραία ιδέα του Doll Invasion είναι ότι δεν χωρίζει τη χαρά από την επιβίωση. Αντί να πει «παρ’ όλα αυτά, διασκεδάζουμε», μοιάζει να λέει κάτι πιο βαθύ: ακριβώς γι’ αυτό διασκεδάζουμε. Γιατί η χαρά δεν είναι διάλειμμα από την πολιτική· είναι ένας από τους τρόπους με τους οποίους μια κοινότητα αντέχει, θυμάται, μεγαλώνει και γίνεται παράδοση.
Με στοιχεία από V Magazine, Them/ φωτογραφίες : Elyssa Goodman
