Η Hannah Einbinder βγήκε από το «Teenage Sex and Death at Camp Miasma» με αισιοδοξία για το μέλλον του queer σινεμά. Στην αμερικανική πρεμιέρα της ταινίας, στο Λος Άντζελες, η ηθοποιός του «Hacks» είπε ότι ελπίζει η επιτυχία τέτοιων ταινιών να κάνει το Χόλιγουντ να εμπιστευτεί περισσότερο queer κινηματογραφιστές και δημιουργούς σειρών.
Η νέα ταινία της Jane Schoenbrun, μετά τα «We’re All Going to the World’s Fair» και «I Saw the TV Glow», βγήκε στις ΗΠΑ σε περιορισμένη διανομή στις 7 Αυγούστου και ξεκίνησε δυνατά: 251.000 δολάρια από πέντε αίθουσες, με μέσο όρο 50.300 δολάρια ανά αίθουσα. Η MUBI θα την προσθέσει σε 50 ακόμη αίθουσες το επόμενο Σαββατοκύριακο, πριν από την ευρύτερη αμερικανική διανομή στις 21 Αυγούστου.
Φωτ.: MUBI
Το «Camp Miasma» αλλάζει θερμοκρασία στο σινεμά της Schoenbrun. Εκεί όπου το «I Saw the TV Glow» κινούνταν σε ένα σκοτεινό, ψυχολογικό δράμα τρόμου, η νέα ταινία στρέφεται σε μια κωμωδία τρόμου τύπου slasher: αστεία, αιματηρή, camp, πιο σωματική και πιο άμεση στην απόλαυσή της.
Η Schoenbrun είπε ότι η ταινία γεννήθηκε σε μια περίοδο που ήταν ταυτόχρονα τρομακτική και χαρούμενη. Μετά το τραυματικό δίπτυχο των «World’s Fair» και «TV Glow», άρχιζε, όπως εξήγησε, να αισθάνεται καλύτερα μέσα στο σώμα και στον εαυτό της. Γι’ αυτό και το «Camp Miasma» μοιάζει να έρχεται από μια πιο ελεύθερη, πιο χαρούμενη φάση της ζωής της.
Η ιστορία ακολουθεί την Kris, μια queer σκηνοθέτρια που αναλαμβάνει να ξαναζωντανέψει το φανταστικό horror franchise «Camp Miasma». Για να το κάνει, θέλει να φέρει πίσω την Billy Presley, την απομονωμένη πια σταρ της αρχικής ταινίας, την οποία υποδύεται η Gillian Anderson. Η αναζήτηση την οδηγεί στην κατασκήνωση όπου είχε γυριστεί το πρώτο «Camp Miasma» και όπου η Billy ζει πλέον μακριά από όλους.
Από εκεί, η ταινία μπαίνει σε ένα δάσος γεμάτο αίμα, σεξουαλική ένταση, camp χιούμορ και τρόμο. Η Kris δεν έχει απέναντί της μόνο την Billy, αλλά και τον Little Death, το φάντασμα πίσω από τους φόνους της κατασκήνωσης, με τον Jack Haven στον ρόλο.
Φωτ.: MUBI
Για τη Schoenbrun, το ότι οι θεατές ανταποκρίνονται σε μια τόσο παλαβή ταινία λειτουργεί και ως επιβεβαίωση. Δεν θέλει να επαναλαμβάνει τον ίδιο τόνο ούτε να κλειστεί σε μια προκαθορισμένη εικόνα του queer cinema. Θέλει κάθε ταινία να ανοίγει άλλη δυνατότητα, να δοκιμάζει κάτι που δεν είναι απολύτως αναμενόμενο.
Εκεί βρίσκεται και η ουσία της συζήτησης γύρω από το «Camp Miasma». Το θέμα δεν είναι πια μόνο αν υπάρχουν queer χαρακτήρες στην οθόνη. Για την Einbinder, το κρίσιμο είναι αν το Χόλιγουντ θα αρχίσει να εμπιστεύεται περισσότερο queer δημιουργούς: να τους αφήνει να φτιάχνουν κόσμους που δεν χρειάζεται να είναι πάντα ευγενικοί, ασφαλείς, εξηγήσιμοι ή εύκολοι για τον θεατή που τους κοιτάζει απ’ έξω.
Η Schoenbrun, από την πλευρά της, δεν θέλει να πει στο queer σινεμά τι μορφή πρέπει να έχει. Είπε ότι οι καλλιτέχνες σηκώνουν τις «κεραίες» τους και ό,τι πιάνουν από τον κόσμο είναι αυτό που πρέπει να γίνει. Με άλλα λόγια, μια queer ταινία δεν χρειάζεται να είναι κάθε φορά μόνο τραύμα, μόνο εκπροσώπηση ή μόνο μήνυμα. Μπορεί να είναι αστεία, παράξενη, ανώριμη, αιματηρή, σεξουαλική, αλλόκοτη.
Φωτ.: MUBI
Η Jasmin Savoy Brown, που υποδύεται τη Mari, τη σύντροφο της Kris, μίλησε και για τον τρόπο με τον οποίο δουλεύει η Schoenbrun. Είπε ότι είναι ένας άνθρωπος με καθαρή πρόθεση και πολύ συγκεκριμένη σκέψη, αλλά ταυτόχρονα ανοιχτός στη συνεργασία. Και σημείωσε κάτι που έχει σημασία για το ευρύτερο θέμα: όταν στο κέντρο μιας ταινίας δεν βρίσκεται το γνώριμο straight, λευκό, ανδρικό πρότυπο της βιομηχανίας, αλλά άνθρωποι που στέκονται έξω από αυτό, αλλάζει και η ενέργεια της δουλειάς.
Ο Patrick Fischler, που εμφανίζεται στην ταινία ως υπάλληλος βενζινάδικου με ρόλο προάγγελου καταστροφής, μίλησε επίσης για τη δύναμη του φιλμ να είναι ταυτόχρονα προσβάσιμο και προσωπικό. Για τον ίδιο, ταινίες σαν αυτή μπορούν να ανοίξουν μάτια και μυαλά, ακριβώς επειδή δεν θυσιάζουν το όραμα της δημιουργού τους για να γίνουν πιο συμβατικές.
Έτσι, η κουβέντα μετακινείται από την απλή ορατότητα στο δικαίωμα της υπογραφής. Το queer σινεμά έχει περάσει πια τη φάση όπου η παρουσία LGBTQ+ χαρακτήρων αρκούσε από μόνη της για να θεωρηθεί πρόοδος. Το επόμενο βήμα είναι πιο απαιτητικό: να δοθεί χώρος σε queer δημιουργούς να κάνουν ταινίες που δεν ζητούν άδεια, δεν εξηγούν διαρκώς τον εαυτό τους και δεν προσπαθούν να γίνουν αποδεκτές με τους όρους της κυρίαρχης βιομηχανίας.
Φωτ.: MUBI
Το «Teenage Sex and Death at Camp Miasma» πατά ακριβώς σε αυτό το σημείο. Παίρνει ένα είδος που αγάπησε τα σώματα σε κίνδυνο, τις final girls, τα φαντάσματα, τις κατασκηνώσεις, τα σεξουαλικά άγχη και τις ματωμένες επιστροφές και το περνά μέσα από queer βλέμμα, χωρίς να το καθαρίζει υπερβολικά.
Γι’ αυτό η συζήτηση γύρω του ακούγεται πιο σημαντική από μια απλή πρεμιέρα.
Αν υπάρχει επόμενη φάση για το queer σινεμά, δεν θα κριθεί μόνο από το πόσες ιστορίες φτάνουν στην οθόνη, αλλά από το αν οι άνθρωποι που τις φτιάχνουν θα έχουν την εμπιστοσύνη να τις πάνε εκεί όπου θέλουν: στο γέλιο, στο αίμα, στο σεξ, στο camp, στο άβολο, στο απρόβλεπτο.
Με στοιχεία από Variety
