Σοφία Συριανού
Bon voyage
Η επιστροφή στο νησί έχει κάτι μαγικό. H στιγμή που το πλοίο πλησιάζει το λιμάνι και το νησί απλώνεται μπροστά σου σαν μια γνώριμη αγκαλιά σε κάνει να νιώθεις πως γυρίζεις σπίτι σου.
Μυρίζεις τον αέρα της παιδικής ηλικίας, όταν ο χρόνος δεν μετριόταν με ώρες αλλά με παιχνίδια στην αμμουδιά, με αναπνοές, βουτιές με τη γλυκιά βαρεμάρα των μεσημεριανών ύπνων κάτω από τον ευκάλυπτο. Σαν ένα ταξίδι πίσω σε αυτά τα χρόνια που στα μάτια μας ο κόσμος ήταν μικρός και συνάμα τεράστιος.
Το ταξίδι αυτό πάντα ξεκινάει και τελειώνει στο πλοίο. Στην αναμονή, στην πλήξη που γίνεται μέρος της διαδρομής, στο ρυθμό της θάλασσας που σε υπνωτίζει σε ένα αρχαίο ύπνο.
Το μπλε δεν είναι μόνο χρώμα—είναι μια κατάσταση ύπαρξης.
Είναι ο ορίζοντας που χάνεται, η άγκυρα που βυθίζεται στο βυθό της μνήμης, της ψυχής σου. Ακριβώς όπως το γράφει η ποιήτρια Κική Δημουλά, ‘’Εκεί που τελειώνουμε εμείς, ξεκινά η θάλασσα…’’
Μερικές φορές αισθάνομαι πως όλοι μας ταξιδεύοντας ζούμε πάλι την Οδύσσεια, την περιπέτεια, τις μακρινές ακτές, την νοσταλγία για την εσωτερική πατρίδα.
Το Αιγαίο είναι πάντα Οδύσσεια.
Κάθε λιμανάκι, κάθε ακρογιάλι, κάθε ηλιοβασίλεμα, υπόσχεται μια νέα αγάπη, και μια ιστορία που ξαναζεί.
Αυτό το βιβλίο είναι μια προσευχή ευγνωμοσύνης προς τη θάλασσα, το νησί και τον ήλιο. Ένα σημειωματάριο φωτογραφικό που δεν τελειώνει εδώ.
Καλό ταξίδι.
Σοφία Συριανού
Εισιτήριο μετ’ επιστροφής
Σκηνή πρώτη: Δυο κοπέλες κοιμούνται και, ενώ το πλοίο ταξιδεύει, ο νους τους περιπλανιέται στα δικά του ονειρικά ταξίδια.
Σκηνή δεύτερη: Δυο παιδιά κοιτάζουν με δέος τα μεγάλα κύματα που σκάνε στα βράχια. Το χέρι του ενός ακουμπάει στον ώμο του άλλου σαν επιβεβαίωση της φιλίας τους.
Στιγμές κοινές που αρκετοί από εμάς έχουμε δει, αλλά η Σοφία Συριανού σαν αυτόπτης μάρτυρας τις κατέγραψε με την φωτογραφική της μηχανή για να μας θυμίσει ότι το παρελθόν είναι τελικά οι αναμνήσεις μέσα από το συναισθηματικό και νοητικό μας φίλτρο.
Ένα συνηθισμένο ερώτημα που απασχολεί τους νέους φωτογράφους που θέλουν να εκφραστούν με το μέσο είναι: Με τι να ασχοληθώ; Τι αξίζει να φωτογραφίσω; Συνήθως παραβλέπουν την καθημερινότητά τους αφού η συνεχής τριβή μαζί της την καθιστά μια μη αναφορική αξία. Ωστόσο, με αυτή ακριβώς πρέπει να ασχοληθούν, με αυτά που τους ενδιαφέρουν, που αγαπούν ή μισούν, με αυτά που υποχρεωτικά ζουν. Ο λόγος είναι ότι, εκτός από την εύκολη προσβασιμότητα, θα ενσωματώσουν στα θέματα αυτά και την προσωπική τους άποψη. Δεν θα τα δουν επιφανειακά, αλλά θα τα χρησιμοποιήσουν σαν πρώτη ύλη με τελικό σκοπό την υπέρβασή τους.
Η Σοφία Σ. πολύ σωστά επέλεξε χρονικές στιγμές που επαναλαμβάνονται τακτικά από την ζωή της: το ταξίδι και την διαμονή στο νησί της με το αποτέλεσμα να την δικαιώνει απόλυτα.
Φωτογραφίες από λιμάνια, επιβάτες που ατενίζουν τον ορίζοντα, που κοιμούνται ή απλά ανακαλύπτουν γωνιές του πλοίου, θαλασσινά τοπία, γλάροι που συνοδεύουν το ταξίδι, αρχιτεκτονική του νησιού και εκδηλώσεις των κατοίκων, αποτελούν το εγχείρημα της Συριανού.
Η καθαρή ματιά της, όπως αποτυπώνεται στις φωτογραφίες της, δεν θα μπορούσε να εγκλωβιστεί σε μια ειδική τεχνική επεξεργασία των εικόνων –πράγμα που συνηθίζεται– με σκοπό την ομοιογένεια τους. Η Σοφία Σ. θεωρεί ότι η ίδια η πραγματικότητα, όταν δεν είναι μια απλή καταγραφή, μπορεί να είναι πιο δυνατή από μια τεχνικά παραποιημένη εκδοχή της.
Η ελάχιστη επεξεργασία των φωτογραφιών της αναδεικνύει ακόμα πιο πολύ την δύναμη μιας επιλεγμένης πραγματικότητας. Με αυτό τον τρόπο καταφέρνει να μας παρασύρει σε ένα φωτογραφικό ταξίδι και να μας συστήσει σε ένα κόσμο γεμάτο χρώματα, χαρά προσμονής και αλμύρα.
Σκηνή τρίτη: Νύχτωσε και το πλοίο ολόφωτο διασχίζει το σκοτάδι, μεταφέροντας επιβάτες, όνειρα, αναμνήσεις, αποσκευές, υποσχέσεις για επιστροφή και τις απαραίτητες αποδείξεις – πληροφορίες μέσα στην μνήμη της φωτογραφικής μηχανής.
Κώστας Μασσέρας
Φωτογράφος – Δάσκαλος φωτογραφίας
Γεννήθηκα στη Μελβούρνη Αυστραλίας, μεγάλωσα στην Αθήνα, και κατάγομαι από τη Νάξο. Η βαθιά σύνδεσή μου με το Αιγαίο καθορίζει τη φωτογραφική μου ματιά, η οποία λειτουργεί ως ένα ταξίδι καλλιτεχνικής και συναισθηματικής ανακάλυψης ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο. Με σπουδές στη σκηνοθεσία κινηματογράφου και εμπειρία σε παραγωγές, απέκτησα τις τεχνικές βάσεις που καθοδηγούν σήμερα το έργο μου. Η δημιουργική μου προσέγγιση εμπλουτίστηκε από την ενασχόληση με τη ζωγραφική, την αγιογραφία και τα κεραμικά. Έκανα τα πρώτα μου φωτογραφικά βήματα στον “Φωτογραφικό Κύκλο” του Πλάτωνα Ριβέλλη, συμμετέχοντας σε ομαδικές εκθέσεις. Σήμερα, συνεχίζω να εξελίσσω την οπτική μου ταυτότητα ως μέλος της φωτογραφικής ομάδας του Κώστα Μασσέρα και των Shashin Lovers.
Σοφία Συριανού
