Όταν ανακοινώθηκε στις 19 Αυγούστου η επιστροφή του Χάρι και της Μέγκαν στη Βρετανία, οι σχολιαστές των βασιλικών θεμάτων έπαθαν συλλογική κρίση.
Η επιστροφή των Σάσσεξ μια εβδομάδα αργότερα (η οποία, όπως ευρέως θεωρείται, οφείλεται στο κόστος της ασφάλειας στο εξωτερικό) έχει χαρακτηριστεί «εγωιστική», «ανόητη» και «παιδαριώδης» — κάθε είδους επίθετα.
Οι πρώτες σελίδες των εφημερίδων γέμισαν και το θέμα κέντρισε άμεσα το ενδιαφέρον του κόσμου.
Η επιστροφή του πρίγκιπα Χάρι και της Μέγκαν Μαρκλ
Οι περισσότεροι άνθρωποι παρερμηνεύουν τη μοναρχία. Υπάρχει μια ευρέως διαδεδομένη αντίληψη ότι αποτελεί κλάδο της κυβέρνησης και ότι θα πρέπει, όπως το έθεσε ο Γουόλτερ Μπέιτζχοτ, να είναι «αξιοπρεπής». Κανένας Βρετανός μονάρχης δεν έχει κυβερνήσει πραγματικά τίποτα από τότε που η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του 1689 αφαίρεσε όλες τις πραγματικές εξουσίες από τον βασιλιά και τους «κακούς συμβούλους» του. Από τότε η μοναρχία έχει γίνει ένας κλάδος ψυχαγωγίας, όχι διακυβέρνησης, αναφέρει ο Economist. Τα μέλη της βασιλικής οικογένειας, έγραψε η Χίλαρι Μάντελ, είναι σαν τα πάντα σε ζωολογικό κήπο: σε μερικούς αρέσουν, άλλοι τα λυπούνται, «όλοι τα κοιτάζουν».
Η Μέγκαν Μαρκλ, μια ηθοποιός που ξεκίνησε σε τηλεοπτικές, το γνωρίζει καλά αυτό. Ο ιστότοπος IMDB αναφέρει το «Deal or No Deal» (2005) ως μια από τις πρώτες επιτυχίες της, για την οποία πληρωνόταν «800 δολάρια ανά επεισόδιο». Ακολούθησε ένας ρόλος-ορόσημο στη σειρά «Suits» (2012), με «50.000 δολάρια ανά επεισόδιο», ενώ στη συνέχεια, ο ακόμη μεγαλύτερος ρόλος, όπως σημειώνει ο ιστότοπος royal.uk, της «δούκισσας του Σάσσεξ, κόμισσας του Νταμπάρτον και βαρόνης του Κίλκιλ» (2018–σήμερα), με μισθό που δεν έχει αποκαλυφθεί.
Παρά τον γάμο της, η παράσταση συνεχίστηκε. Και συνεχίστηκε, και συνεχίστηκε, τονίζει ο Economist — «γιατί, όπως και οι ημερήσιες τηλεοπτικές εκπομπές, αυτό το θέαμα είχε μια τάση προς το μελόδραμα». Υπήρξαν οικογενειακές διαμάχες, κακοί (ο Χάρι αποκάλεσε την Καμίλα «αχρεία»), σειρές-spin-off που δεν οδήγησαν πουθενά, και ακόμη και μια καταδίωξη με αυτοκίνητα, η οποία επίσης δεν οδήγησε πουθενά. Όπως πολλές σειρές, όλα έχουν τραβήξει τόσο πολύ που κανείς δεν μπορεί πια να θυμηθεί ακριβώς την πλοκή, αναφέρει το δημοσίευμα.
Πολύ πιο αξιομνημόνευτες ήταν οι κριτικές, οι οποίες ήταν θλιβερές. Το «Spare», το αποκαλυπτικό βιβλίο του πρίγκιπα Χάρι, δέχτηκε ευρεία κατακραυγή. Το «Polo», η σειρά του στο Netflix, έγινε αντικείμενο γελοιοποίησης. Το «With Love, Meghan», η εκπομπή της για τον τρόπο ζωής, έχει βαθμολογία 23% στο Rotten Tomatoes, έναν ιστότοπο συγκέντρωσης κριτικών. Στο YouGov, ένα είδος βρετανικού ιστότοπου συγκέντρωσης κριτικών, η Μέγκαν έχει πλέον δείκτη δημοτικότητας 18%, πολύ πίσω από τον Ουίλιαμ (71%), την Κέιτ (65%) και ακόμη και την Καμίλα, την «αχρεία», όπως είχε πει ο Χάρι (35%).
Τι πραγματικά ίσως σκοτώσει τη μοναρχία;
Η Μέγκαν έχει επεκταθεί στον τομέα της γεωργίας και, όπως και άλλες διασημότητες, στο εμπόριο προϊόντων με το όνομά της. Διαθέτει μια μάρκα προϊόντων lifestyle με την ονομασία «As Ever», η οποία υπόσχεται να «φέρει έκπληξη και χαρά στην καθημερινότητά σας». Σίγουρα θα φέρει έκπληξη σε όποιον πληρώνει τον λογαριασμό του σούπερ μάρκετ, καθώς η μαρμελάδα βατόμουρου κοστίζει 12 δολάρια το βάζο. Ακόμα πιο εκπληκτικό είναι το «Sage Honey» (32 δολάρια). Το καλύτερο από όλα είναι το «Raspberry Spread Trio», το οποίο προσφέρει τρία βάζα αυτού του προϊόντος των 12 δολαρίων για 42 δολάρια, φέρνοντας έτσι έκπληξη όχι μόνο σε όσους πληρώνουν τους λογαριασμούς, αλλά και σε όσους είναι εξοικειωμένοι με τις συνήθεις αρχές των οικονομιών κλίμακας, τονίζει ο Economist.
Τώρα ο Χάρι και η Μέγκαν επέστρεψαν. «Προφήτες» έχουν προβλέψει το τέλος της μοναρχίας. Όμως, όλοι το απολαμβάνουν πάρα πολύ. Όχι επειδή ο Χάρι και η Μέγκαν είναι καλοί. Στα μάτια του κόσμου φαίνονται άπληστοι, ανόητοι και κάθε άλλο παρά αξιοπρεπείς, δηλώνει ο Economist.
Η μοναρχία έχει μέλη της βασιλικής οικογένειας που είναι ευσυνείδητα, αξιοθαύμαστα και αξιοπρεπή: η πριγκίπισσα Άννα θα επισκεφθεί, τις επόμενες δύο εβδομάδες, μια εκδήλωση για νέους στο Νόρφολκ, ένα γραφείο επιτήρησης στο Μάντσεστερ και ένα εργοστάσιο κονσερβοποίησης ψαριών, όμως σχεδόν κανείς δεν ενδιαφέρεται.
Αυτό που θα σκοτώσει πραγματικά τη σύγχρονη μοναρχία δεν είναι η έλλειψη αξιοπρέπειας, αλλά, όπως σε κάθε παράσταση, η έλλειψη ενδιαφέροντος, αναφέρει στο τέλος ο Economist.
Με πληροφορίες από The Economist
