Η υπόθεση με τα ανεπιτήρητα βοοειδή, στα ορεινά του Δήμου Καρδίτσας και ιδιαίτερα σε Νεράιδα και Σαραντάπορο, τείνει να γίνει… θεσμός.
Ένα «φεστιβάλ» ημιτελών προσπαθειών και ανεκπλήρωτων υποσχέσεων, διανθισμένο με ερωτήσεις και συζητήσεις επί συζητήσεων στα Δημοτικά Συμβούλια, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Θα μπορούσε κανείς να πει ότι οι συνεχείς αναφορές έχουν κουράσει. Στην πραγματικότητα όμως αυτό που κούρασε είναι αναβλητικότητα και η αδυναμία να παρθούν μέτρα που θα ανακουφίσουν το πρόβλημα για τους κατοίκους των προαναφερόμενων Τοπικών Κοινοτήτων (και όχι μόνο). Οι οποίοι δεν είναι απαλά «κουρασμένοι» αλλά και απογοητευμένοι από την διαχρονική εκ του μακρόθεν εκδήλωση συμπάθειας και μόνο.
Στο τελευταίο Δημοτικό Συμβούλιο Καρδίτσας το θέμα επανήρθε στο προσκήνιο μέσω ερώτησης του κ. Γάζου. Που ζήτησε να πληροφορηθεί γιατί η δέσμευση του δημάρχου για προκήρυξη προκειμένου να βρεθεί συνεργείο περισυλλογής ανεπιτήρητων δεν έχει ακόμα υλοποιηθεί.
Αυτό που ειπώθηκε, αυτή την φορά (γιατί είχε ξαναγίνει κουβέντα για την δέσμευση) είναι πως γίνεται διαδικασία αδειοδότησης του χώρου στην περιοχή της Καρδιτσομαγούλας για να μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως στάβλος και γι αυτό δεν προχώρησε η προκήρυξη για την εξεύρεση συνεργείου.
Με τον δήμαρχο κ. Τσιάκο να προτρέπει την επιτάχυνση της δημοσίευσης της προκήρυξης ακόμα και πριν την αδειοδότηση.
Θα μπορούσαμε να μείνουμε εδώ και να αναμένουμε την εξέλιξη αν δεν ήταν κάτι που έχει πολλές φορές ειπωθεί, χωρίς να έχει προχωρήσει σε πράξη. Όχι απαραίτητα μόνο από αυτή την δημοτική αρχή. Προηγήθηκαν κι άλλες, με το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα αλλά η παρούσα το διαχειρίζεται σχεδόν 7 χρόνια τώρα. Με κυριολεκτικά μηδενική απόδοση στις προσπάθειές της.
Είναι κατανοητό ότι δεν είναι εύκολο το εγχείρημα. Εμπλέκονται κτηνοτρόφοι, νόμοι, ζώα που ζουν σε σχεδόν άγριες συνθήκες και απαιτούνται πολλοί λεπτοί και συντονισμένοι χειρισμοί. Οι αιρετοί όμως δεν είναι μόνο για τα εύκολα και «δεν σηκώνουν τα χέρια ψηλά» μπροστά στο πρόβλημα. Αν δεν μπορούν το λένε και δεν προχωρούν με παραπομπές στο μέλλον. Αν μπορούν δίνουν λύση έστω και «σπάζοντας αβγά». Μέση οδός δεν υπάρχει. Ή μάλλον υπάρχει και είναι αυτή που ακολουθείται τόσα χρόνια…
Π.Κ.
