«Ο ιδανικός δάσκαλος είναι εκείνος που γίνεται γέφυρα, για να περάσει αντίπερα ο μαθητής του κι όταν πια του διευκολύνει το πέρασμα, αφήνεται χαρούμενα να γκρεμιστεί, ενθαρρύνοντας το μαθητή του να φτιάξει δικές του γέφυρες». (Ν. Καζαντζάκης)
Παγκόσμια Ημέρα των Εκπαιδευτικών, καθιερωμένη από το 1994 και την UNESCO, η 5η Οκτωβρίου, για να μας υπενθυμίζει τον καθοριστικό ρόλο του δασκάλου μέσα στην κοινωνία.
Δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει αναγνωρίσει την ευλογία και την προσφορά των δασκάλων του, εκείνο το λόγο, εκείνο το βλέμμα, εκείνη την προσέγγιση μέσα στη μαθησιακή πράξη, που άφησαν τα αποτυπώματά τους στο νου και στην ψυχή μας, ορίζοντας μια πράξη ή και καθορίζοντας μια συμπεριφορά. Ο δάσκαλος εμπνέει με τη διδασκαλία του, διδάσκει με το παράδειγμα της συμπεριφοράς του, απογειώνει το νου και την ψυχή των μαθητών του με το πάθος και το μεράκι του να διαπλάσει χαρακτήρες και να διαμορφώσει υγιείς πνευματικά και συναισθηματικά προσωπικότητες. Συνάμα, λειτουργός καιπαιδαγωγός, έχει τη δύναμη και τη δυνατότητα να επιδρά καταλυτικά τόσο στο επίπεδο της σχολικής ζωής όσο και στο πεδίο της κοινωνικής πραγματικότητας και δικαιούται να αξιώνεται το θαυμασμό, την εκτίμηση και το σεβασμό από ολόκληρη την κοινωνία που οφείλει και πρέπει να στηρίζεται στον πιο βασικό πυλώνα του οικοδομήματός της.
Ο ρόλος του εκπαιδευτικού στη τάξη σήμερα, στην εποχή των ραγδαίων εξελίξεων της τεχνολογίας και των σημαντικών κοινωνικών αλλαγών, δεν είναι για να διδάσκει μόνο και να διαπιστώνει ποιος απέκτησε γνώση και ποιος όχι, αλλά είναι να βοηθάει τα παιδιά να κάνουν την πληροφορία πράξη, δημιουργία. Ο καλός δάσκαλος δεν λειτουργεί μόνο ως δάσκαλος, αλλά ως ένας άνθρωπος ο οποίος εξακολουθεί να μαθαίνει μαζί με τους μαθητές του. Αεί διδασκόμενος και εσαεί διδάσκων.
Το σχολείο στη σύγχρονη απαιτητική κοινωνία καλείται να διαχειριστεί -ανάμεσα στη μετάβαση στον ψηφιακό κόσμο και τις προκλήσεις στο πεδίο της γνώσης- την ανάγκη να παραμείνει επιδραστικό στη διαμόρφωση χαρακτήρων. Σε αυτό το πλαίσιο καλούμαστε όλοι να αναστοχαστούμε με τρόπο ουσιαστικό και όχι επιφανειακό τι σχολείο έχουμε ανάγκη και ποιος είναι και πρέπει να είναι ο αναβαθμισμένος ρόλος του εκπαιδευτικού που χρειαζόμαστε για την υγιή ανάπτυξη των παιδιών μας.
«Στους γονείς μου χρωστώ τη ζωή. Στους δασκάλους μου οφείλω την καλή ζωή», υποστήριζε ο Μέγας Αλέξανδρος. Και η «καλή» ζωή δεν μπορεί παρά να είναι ένα σύνολο χρόνου που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την εξέλιξη των επιπέδων της και την ανέλιξη προσωπικοτήτων πεπαιδευμένων, άρα πολιτισμένων και ανθρωπίνως λειτουργικών.
Στεκόμαστε κάθε μέρα, αλλά ειδικά τούτη τη μέρα με σκέψη, περισυλλογή, σεβασμό, ευγνωμοσύνη και υψηλό αίσθημα αναγνώρισης του ρόλου και της θέσης του εκπαιδευτικού ως δημόσιου λειτουργού, σκαπανέα νόων και διαμορφωτή συνειδήσεων. Έτσι ώστε: «κι ο δάσκαλος ποιητής και τα βιβλία
να είναι σαν κρίνα…»(Κ. Παλαμάς)
Χρόνια δημιουργικά σε κάθε εκπαιδευτικό μας και εσαεί καρποφόρα.
Η ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ Δ.Ε. ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ
Δρ Ελένη-Μαρίνα Ξυνοπούλου
