Στα ζητήματα διαφάνειας, ελέγχου, δημοσιονομικού κόστους και ουσιαστικού οφέλους για την ελληνική οικονομία εστίασε ο Βουλευτής Μαγνησίας Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος, κατά την τοποθέτησή του στην Ολομέλεια της Βουλής, στη συζήτηση και ψήφιση του νομοσχεδίου για τις άμεσες ξένες επενδύσεις.
Ο Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος υπογράμμισε ότι η συζήτηση για τις επενδύσεις δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως αντιπαράθεση μεταξύ εκείνων που τις επιθυμούν και εκείνων που δήθεν τις απορρίπτουν. «Όλοι θέλουμε επενδύσεις. Το ερώτημα είναι άλλο: όταν το Δημόσιο δίνει δημόσιο χρήμα, φορολογικά κίνητρα και προνομιακή μεταχείριση, πρέπει να ξέρει σε ποιον τα δίνει, γιατί τα παίρνει αυτός που τα παίρνει και τι επιστρέφεται στην ελληνική κοινωνία», ανέφερε χαρακτηριστικά. Όπως σημείωσε, η ανάπτυξη δεν μπορεί να μετριέται μόνο από το ύψος των κεφαλαίων που εισέρχονται στη χώρα, αλλά από το τι τελικά μένει στην ελληνική οικονομία: παραγωγικές μονάδες, ποιοτικές θέσεις εργασίας, τεχνογνωσία και εισόδημα που ανακυκλώνεται στην εγχώρια οικονομία.
Ο Βουλευτής Μαγνησίας ανέδειξε την αντίφαση που, όπως υποστήριξε, δημιουργείται από την κυβερνητική πολιτική μεταξύ της προνομιακής μεταχείρισης των μεγάλων επενδύσεων και των συνθηκών στις οποίες καλούνται να λειτουργήσουν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Όπως τόνισε, για τον μεγάλο επενδυτή προβλέπονται ταχεία αδειοδότηση, φορολογικά οφέλη και ειδικό καθεστώς, ενώ την ίδια στιγμή ο Έλληνας μικρομεσαίος επιχειρηματίας αντιμετωπίζει υψηλό ενεργειακό κόστος και ακριβή χρηματοδότηση ακόμη και όταν θέλει να αγοράσει ένα μηχάνημα ή να προσλάβει δύο εργαζόμενους.
Στη συνέχεια της ομιλίας του, έθεσε συγκεκριμένα ζητήματα σχετικά με τον έλεγχο των επενδυτικών κεφαλαίων και τον πραγματικό δικαιούχο μιας επένδυσης. Ειδικότερα, αναφέρθηκε στην ανάγκη να υπάρχει σαφής έλεγχος ως προς το ποιος τελικά ελέγχει την επένδυση και από πού προέρχονται τα κεφάλαια, επισημαίνοντας τον κίνδυνο ελληνικά κεφάλαια να πραγματοποιούν έναν κύκλο μέσω του εξωτερικού και να επιστρέφουν ως «ξένη επένδυση», προκειμένου να επωφεληθούν από τα προβλεπόμενα κίνητρα. «Πριν δώσει το Δημόσιο εκατομμύρια, πρέπει να ξέρει ποιος είναι ο επενδυτής και από πού προέρχονται τα χρήματα», τόνισε. Παράλληλα, έθεσε το ζήτημα του δημοσιονομικού κόστους του νέου καθεστώτος, υπογραμμίζοντας ότι αυτό θα πρέπει να προσδιορίζεται με σαφήνεια. «Ο δημοσιονομικός κανόνας δεν μπορεί να είναι αυστηρός για την κοινωνία και ελαστικός για τα επενδυτικά κίνητρα», σημείωσε.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο Βουλευτής και στον τρόπο ελέγχου της υλοποίησης των επενδύσεων, αναφέροντας το νομοσχέδιο προβλέπει ότι ο δικαιούχος επιλέγει και πληρώνει τον ελεγκτή που θα πιστοποιήσει την επένδυση. «Δηλαδή, ο ελεγχόμενος διαλέγει τον ελεγκτή του. Εδώ υπάρχει καθαρή σύγκρουση συμφερόντων», υπογράμμισε θέτοντας ζήτημα αξιοπιστίας και ανεξαρτησίας της διαδικασίας ελέγχου.
Στο επίκεντρο της παρέμβασής του βρέθηκε και το ερώτημα του τι επιστρέφει τελικά στην κοινωνία από τα σημαντικά φορολογικά και άλλα κίνητρα που παρέχονται στους επενδυτές. Ο Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος επισήμανε ότι, ενώ το φορολογικό όφελος μπορεί να εκτείνεται σε ορίζοντα έως και 15 ετών, οι υποχρεώσεις του επενδυτή έχουν πολύ μικρότερο χρονικό ορίζοντα.
Κλείνοντας την τοποθέτησή του, ο Βουλευτής Μαγνησίας ανέδειξε την ανάγκη αλλαγής του αναπτυξιακού προσανατολισμού της χώρας. Όπως σημείωσε, δεν έχουν όλες οι επενδύσεις το ίδιο αποτύπωμα στην οικονομία: διαφορετικό είναι το κεφάλαιο που απλώς αγοράζει υφιστάμενα περιουσιακά στοιχεία και διαφορετική μια επένδυση που ενισχύει την παραγωγική βάση και αλλάζει το παραγωγικό μοντέλο της χώρας. «Η κοινωνία δεν μπορεί να είναι απλώς ο χρηματοδότης μιας επένδυσης. Πρέπει να είναι και ο δικαιούχος του αποτελέσματος της επένδυσης αυτής. Η ανάπτυξη δεν είναι να ανεβαίνουν απλά οι δείκτες. Ανάπτυξη είναι να βρίσκει ο νέος άνθρωπος καλή δουλειά, να μπορεί η μικρή επιχείρηση να χρηματοδοτήσει η ίδια την επένδυσή της, να μπορεί ο εργαζόμενος να ζήσει από τον μισθό του, να παράγει η χώρα περισσότερα από όσα εξάγει», κατέλειξε.
