Σε κλίμα βαθιάς οδύνης και σιωπηλής συγκίνησης, συγγενείς, φίλοι και συνεργάτες αποχαιρέτησαν την Κυριακή στην Παιανία Αττικής τον Λεωνίδα Ζαφειρόπουλο, έναν νέο και εξαιρετικά αξιόλογο επιστήμονα, ο οποίος «έσβησε» σε ηλικία μόλις 42 ετών, στην πιο παραγωγική και δημιουργική φάση της ζωής του.
Γιος του Απόστολου Ζαφειρόπουλου, πρώην προέδρου του Συλλόγου Αγχιαλιτών Αθήνας, ο Λεωνίδας άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα τόσο στον επαγγελματικό χώρο όσο και στις ζωές όσων είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν. Μέσα από το έργο του και την προσωπικότητά του, κέρδισε τον σεβασμό και την αγάπη όλων γύρω του.
Στην προσωπική του σελίδα, ο πατέρας του αποχαιρετά με λόγια που ραγίζουν καρδιές: «Παιδί μας αγαπημένο, κανείς μας δεν μπορεί να πιστέψει πως έφυγες. Μόνο ο Θεός μπορούσε να σε καλέσει κοντά Του. Άγγελος ήσουν στη ζωή, άγγελος και τώρα… Στα 42 σου χρόνια πρόλαβες να δημιουργήσεις τόσα πολλά, όχι μόνο έργα και κτίρια, αλλά ανθρώπους που σε αγάπησαν, που σε θαύμασαν, που θα σε θυμούνται πάντα με σεβασμό».
Οι συγκεντρωμένοι στο τελευταίο αντίο μίλησαν για έναν άνθρωπο με καθαρή ματιά, γλυκό χαμόγελο, ευαισθησία και ήθος, που με την παρουσία του άφησε ανεξίτηλα σημάδια στις καρδιές τους. Η απουσία του θα μείνει βαθιά αισθητή, αλλά η μνήμη του θα ζει στις σκέψεις και στις προσευχές όσων τον αγάπησαν.
«Σου είμαστε ευγνώμονες όσο δεν χωράνε οι λέξεις», γράφει ο πατέρας του. «Καλό σου ταξίδι, λατρεμένε μας Λεωνίδα και καλή αντάμωση». Μέσα από τη θλίψη, η ιστορία του Λεωνίδα Ζαφειρόπουλου υπενθυμίζει τη δύναμη του ήθους, της παιδείας και της αγάπης που αφήνει ένας άνθρωπος πίσω του, ακόμη κι όταν η ζωή του διακόπτεται πολύ νωρίς
Η ανάρτηση του Απόστολου Ζαφερόπουλου:
«Παιδί μας αγαπημένο, κανείς μας δεν μπορεί ακόμα να πιστέψει πως έφυγες. Όλοι λένε το ίδιο: «Δεν είναι δυνατόν τέτοιο παιδί» κι όμως, η σιωπή το επιβεβαιώνει. Δεν σε πήρε ο Χάρος στα επικίνδυνα σπορ που αγαπούσες. Μόνο ο Θεός μπορούσε να σε καλέσει κοντά Του. Άγγελος ήσουν στη ζωή,
Άγγελος και τώρα. Στα 42 σου χρόνια πρόλαβες να δημιουργήσεις τόσα πολλά. Όχι μόνο έργα και κτίρια, αλλά ανθρώπους που σε αγάπησαν, που σε θαύμασαν, που θα σε θυμούνται πάντα με σεβασμό. Με τις αξίες που σου μάθαμε, με την παιδεία που πήρες, μόνος σου πορεύτηκες, με αξιοπρέπεια και ήθος. Δούλεψες, αγωνίστηκες, προχώρησες και άφησες το αποτύπωμά σου βαθιά, όχι μόνο στο επάγγελμα σου, αλλά κυρίως στις καρδιές μας.
Το χαμόγελό σου, η καθαρή ματιά σου, η καλοσύνη και η ευαισθησία σου στον συνάνθρωπο θα μας συντροφεύουν για πάντα. Τώρα είσαι μαζί με όσους σε περίμεναν.
Με τους παππούδες που δεν πρόλαβαν να σε γνωρίσουν, με τις γιαγιάδες που σε μεγάλωσαν, τη Λεμονιά, και την Αλεξάνδρα, με τη θεία Μάρθα και τον θείο Γιάννη. Όλοι μαζί, σαν μια μεγάλη αγκαλιά. Κι εμείς εδώ, θα σε κουβαλάμε σε κάθε μας μέρα.
Στα όνειρά μας, στις σιωπές μας, στις προσευχές μας. 42 χρόνια, μόνο χαρά, αγάπη και περηφάνια μας χάρισες Σου είμαστε ευγνώμονες όσο δεν χωράνε οι λέξεις. Καλό σου ταξίδι, λατρεμένε μας Λεωνίδα και καλή αντάμωση!!!».
