Η μεγαλύτερη απειλή για μια κοινωνία δεν είναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει, αλλά όταν οι άνθρωποί της παύουν να πιστεύουν ότι αξίζουν κάτι καλύτερο.
Υπάρχει μια σιωπηλή κούραση που διαπερνά σήμερα ολόκληρη την ελληνική κοινωνία.
Δεν καταγράφεται στους οικονομικούς δείκτες, ούτε αποτυπώνεται στις πολιτικές αντιπαραθέσεις. Τη συναντάς στα πρόσωπα των ανθρώπων.
Στο βλέμμα του αγρότη που βγαίνει στο χωράφι και αναρωτιέται αν η προσπάθειά του έχει ακόμη αξία και προοπτική. Που δεν ζητά προνόμια, αλλά να ανταμείβεται δίκαια ο κόπος του.
Στην αγωνία του κτηνοτρόφου που προσπαθεί να ξαναστήσει το κοπαδι και τη ζωή του μετά την καταστροφή. Που παλεύει καθημερινά απέναντι στο αυξημένο κόστος των ζωοτροφών, της ενέργειας και των υποδομών. Που δεν ζητά παρά μόνο τις προϋποθέσεις για να συνεχίσει να παράγει και να ζει με αξιοπρέπεια στον τόπο του.
Στην αβεβαιότητα του επαγγελματία που σηκώνει κάθε πρωί το ρολό του καταστήματός του μέσα σε ένα περιβάλλον γεμάτο νέα βάρη. Που συνεχίζει όχι επειδή είναι βέβαιος ότι θα τα καταφέρει, αλλά επειδή αρνείται να εγκαταλείψει όσα έχτισε με χρόνια δουλειάς. Που ζητά σταθερότητα και τη δυνατότητα να σχεδιάζει το αύριο με ασφάλεια.
Στην ανησυχία των γονέων που μετρούν τα έξοδα του μήνα και προσπαθούν να κρύψουν το φόβο από τα παιδιά τους. Που στερούνται οι ίδιοι για να μη στερηθούν εκείνα. Που εργάζονται περισσότερο από ποτέ και, παρ’ όλα αυτά, δυσκολεύονται να νιώσουν σιγουριά για το μέλλον.
Τη συναντάς στους νέους ανθρώπους που σπούδασαν, απέκτησαν γνώσεις, δεξιότητες και όνειρα. Που θέλουν να δημιουργήσουν, να εργαστούν, να προσφέρουν στον τόπο τους, αλλά αναρωτιούνται αν η χώρα τους μπορεί να τους προσφέρει μια πραγματική προοπτική. Μια δουλειά που να τους επιτρέπει να κάνουν σχέδια, να αποκτήσουν οικογένεια, να χτίσουν το μέλλον τους εδώ και όχι κάπου αλλού.
Τη συναντάς στους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας που εργάστηκαν μια ολόκληρη ζωή και που σήμερα ζητούν το αυτονόητο: σεβασμό, φροντίδα,ασφάλεια και την ελπίδα τα παιδιά και τα εγγόνια τους να ζήσουν καλύτερα.
Όλους αυτούς τους ανθρώπους ενώνει μια κοινή αγωνία.
Η αγωνία να βγει ο μήνας. Να πληρωθούν οι λογαριασμοί. Να μη χαθεί το χωράφι, το κοπάδι, το μαγαζί ή το σπίτι. Να μη χρειαστεί το παιδί να φύγει στο εξωτερικό για να αναζητήσει μια καλύτερη ζωή.
Κανείς από αυτούς δεν ζητά προνόμια. Δεν ζητά ειδική μεταχείριση. Δεν ζητά θαύματα.
Ζητά να μπορεί να ζει με αξιοπρέπεια.
Να ανταμείβεται ο κόπος του.
Να λειτουργεί η διαφάνεια και η δικαιοσύνη χωρίς εξαιρέσεις.
Να υπάρχουν δημόσια υγεία και παιδεία,προσιτή στέγη, κοινωνικό κράτος που να στηρίζει πραγματικά τον πολίτη. Να μπορεί να σχεδιάζει το μέλλον χωρίς τον φόβο ότι μια κρίση, μια αδικία ή μια αναποδιά θα γκρεμίσει όλα όσα έχτιζε επί χρόνια.
Και πάνω απ’ όλα, ζητά να πιστέψει ξανά ότι η ζωή μπορεί να γίνει καλύτερη.
Γιατί πίσω από όλα αυτά τα προβλήματα κρύβεται ένας μεγαλύτερος κίνδυνος. Όχι η φτώχεια, ούτε η ανασφάλεια, ούτε οι κρίσεις που δοκιμάζουν την κοινωνία.
Ο πραγματικός κίνδυνος εμφανίζεται όταν οι άνθρωποι αρχίζουν να χαμηλώνουν τις προσδοκίες τους. Όταν συμβιβάζονται με λιγότερα απ’ όσα αξίζουν.
Όταν θεωρούν φυσιολογικό να αγωνιούν για τα αυτονόητα.
Μια κοινωνία δεν διαλύεται όταν δυσκολεύεται.
Διαλύεται όταν οι άνθρωποί της σταματούν να πιστεύουν ότι αξίζουν κάτι καλύτερο.
Αυτή η παραίτηση είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος της εποχής μας.
Η Ελλάδα έχει αποδείξει πολλές φορές και μέσα από μεγάλους συλλογικούς αγώνες ότι μπορεί να σηκώνεται όρθια.
Όχι χάρη σε εύκολες λύσεις και μεγάλα λόγια, αλλά χάρη στους ανθρώπους της. Σε εκείνους που επιμένουν, δημιουργούν, παράγουν, στηρίζουν ο ένας τον άλλον και αρνούνται να παραιτηθούν ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες.
Σήμερα η χώρα μας χρειάζεται κάτι πολύ περισσότερο από μια αλλαγή πολιτικής. Χρειάζεται ένα νέο όραμα.
Χρειάζεται να ξαναχτίσει την εμπιστοσύνη.
Να αποδείξει ότι η δικαιοσύνη δεν είναι σύνθημα αλλα συνδέεται αυτονόητα με τη δημοκρατία.
Ότι η αξιοκρατία δεν είναι υπόσχεση και ότι η ανάπτυξη μας αφορά όλους και όχι τους λίγους ισχυρούς.
Να δώσει χώρο στη νέα γενιά, στήριξη στην παραγωγή, στον πολιτισμό, στη δημιουργία, προοπτική στην περιφέρεια και πραγματική συμμετοχή στους πολίτες.
Χρειαζόμαστε μια Ελλάδα όπου ο νέος δεν θα ονειρεύεται τη φυγή αλλά την επιστροφή.
Όπου ο αγρότης και ο κτηνοτρόφος θα βλέπουν μέλλον στον τόπο τους. Όπου ο επαγγελματίας θα μπορεί να επενδύει χωρίς φόβο και κάθε πολίτης θα νιώθει ότι η Πολιτεία στέκεται δίπλα του και όχι απέναντί του.
Δεν είναι μια ουτοπία.
Είναι το ελάχιστο που δικαιούμαστε οι άνθρωποι αυτού του τόπου.
Να ζούμε με αξιοπρέπεια.
Να βλέπουμε προοπτική μπροστά μας.
Να πιστεύουμε ότι ο κόπος μας αξίζει.
Και να ξαναβρούμε τη βεβαιότητα ότι το αύριο μπορεί να είναι καλύτερο από το σήμερα.
Όταν μια κοινωνία πιστέψει ξανά στις δυνάμεις της, βρίσκει και τη δύναμη να αλλάξει το μέλλον της!
Χρυσούλα Κατσαβριά Σιωροπούλου
πρ.Βουλευτής Καρδίτσας ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ.
