Στα πλημμυροπαθή χωριά της Καρδίτσας, όπως η Μεταμόρφωση, ο Βλοχός, ο Παλαμάς, η Μαραθέα και άλλοι μικρότεροι οικισμοί της πεδινής ζώνης, η καταστροφή δεν τελείωσε όταν έφυγαν τα νερά.
Συνεχίζεται καθημερινά, σιωπηλά, μέσα σε σπίτια που κρίθηκαν ακατάλληλα αλλά κατοικούνται ξανά από ανάγκη.
Οι περισσότεροι κάτοικοι είναι ηλικιωμένοι. Άνθρωποι άνω των 60, των 70 και των 80 ετών. Άνθρωποι που δεν είχαν τη δυνατότητα να φύγουν, να νοικιάσουν αλλού, να ξαναρχίσουν. Επέστρεψαν στα σπίτια τους όχι επειδή αποκαταστάθηκαν, αλλά επειδή δεν υπήρχε άλλη επιλογή.
Η υγρασία, η μούχλα και οι πρόχειρες επιδιορθώσεις έγιναν η νέα καθημερινότητα.
«Γύρισα στο σπίτι γιατί δεν είχα πού αλλού να πάω. Μας είπαν ότι είναι ακατάλληλο, αλλά πώς να φύγω; Το έφτιαξα όπως μπορούσα. Η υγρασία δεν φεύγει ποτέ. Το βράδυ φοβάμαι όταν βρέχει. Δεν ζητάω πολλά. Να μην αρρωσταίνω μέσα στο ίδιο μου το σπίτι.»
(Κάτοικος πλημμυροπαθούς χωριού της Καρδίτσας)
Το 2025, το επίδομα ενοικίου που είχε υποσχεθεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν καταβλήθηκε. Για πολλούς πλημμυροπαθείς αυτό σήμαινε επιστροφή σε σπίτια επικίνδυνα για την υγεία τους. Σήμαινε ότι η προσωρινή λύση έγινε μόνιμη, χωρίς ασφάλεια και χωρίς προοπτική.
Την ίδια στιγμή, η εξαγγελθείσα μετεγκατάσταση σε ασφαλέστερο χώρο παραμένει στα χαρτιά. Μελέτες, ανακοινώσεις και πομπώδεις υποσχέσεις, χωρίς σαφές χρονοδιάγραμμα. Για τους κατοίκους όμως, ο χρόνος μετριέται αλλιώς: σε χειμώνες που δεν αντέχονται, σε αναπνευστικά προβλήματα, σε φόβο.
«Κάθε πρωί ανοίγω το σπίτι να φύγει η μυρωδιά της υγρασίας. Δεν φεύγει. Όπως δεν φεύγει και η αγωνία. Μας είπαν “λίγο ακόμη”. Το λίγο έγινε χρόνια.»
(Ηλικιωμένη κάτοικος πλημμυροπαθούς χωριού)
Το τελευταίο διάστημα, τα χωριά αυτά μετρούν απώλειες. Άνθρωποι που άντεξαν μια ζωή σκληρής δουλειάς, δεν άντεξαν τις συνθήκες στις οποίες αναγκάστηκαν να ζήσουν μετά την πλημμύρα. Δεν καταγράφηκαν ως θύματα της φυσικής καταστροφής, όμως όλοι γνωρίζουν ότι η εγκατάλειψη έπαιξε καθοριστικό ρόλο.
Και όσο οι κάτοικοι αντέχουν, το κράτος θεωρεί πως «το θέμα κρατιέται».
Όμως δεν κρατιέται. Φθείρεται. Κάθε χειμώνα, κάθε κρίση υγείας, κάθε μέρα που περνά χωρίς λύση.
Οι πλημμυροπαθείς των χωριών της Καρδίτσας δεν ζητούν πολλά. Δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν να μη ρισκάρουν τη ζωή τους για να πάρουν φάρμακα. Να μη φοβούνται το ίδιο τους το σπίτι. Να μη νιώθουν αόρατοι.
Η εγκατάλειψη αυτή δεν είναι απλώς αδράνεια. Είναι πολιτική ευθύνη. Και όσο συνεχίζεται, γίνεται συνενοχή.
Χρυσούλα Κατσαβριά Σιωροπούλου
πρ. Βουλευτής Καρδίτσας ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ
