Τις προηγούμενες ημέρες καταγράφηκαν δύο -φαινομενικά- άσχετα γεγονότα μεταξύ τους. Το ένα πήρε διαστάσεις ως προς τον τομέα της προβολής του. Το δεύτερο δεν απασχόλησε κανέναν.
Αναφερόμαστε στην αναστολή μεταφοράς μαθητών με το υπεραστικό ΚΤΕΛ από τη μία και σε μία απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΔΕΥΑ Σοφάδων από την άλλη.
Η απόφαση αυτή αφορά έργο εγκατάστασης ψηφιακών υδρομέτρων και συστήματος τηλεμετρίας στον Δήμο Σοφάδων και, εν ολίγοις, λέει πως οι θέσεις εγκατάστασης των τοπικών σταθμών ελέγχου της μελέτης είχαν επιλεγεί στην λογική λειτουργίας των διυλιστηρίων Σμοκόβου και της κατάργησης γεωτρήσεων. Και, αφού αυτό δεν έγινε, αντικαθίστανται 22 θέσεις με νέες και συγκεκριμένα με 22 γεωτρήσεις.
Προφανώς το θέμα δεν είναι η μεταφορά των σταθμών αλλά το ότι δεν έχουν λειτουργήσει τα διυλιστήρια με αποτέλεσμα ένα έργο εκατομμυρίων ευρώ, που εγκαινιάστηκε και από τον πρωθυπουργό, μετά των σχετικών τυμπανοκρουσιών, παραμένει «διασωληνωμένο». Γιατί; Γιατί δεν μπορεί να στελεχωθεί με προσωπικό ο Σύνδεσμος Ύδρευσης Σμοκόβου.
Η σχέση αυτών των δύο γεγονότων, θα πει δικαιολογημένα κάποιος, είναι όσο του φάντη με το ρετσινόλαδο. Κι όμως υπάρχει μία παρουσία στο ένα και μία απουσία -που θα έπρεπε να είναι παρουσία-στο άλλο που τα συνδέει.
Αναφερόμαστε στην κοινή επιστολή των δημάρχων στην πρώτη περίπτωση που απαίτησαν άμεσα λύση στο πρόβλημα της μεταφοράς των μαθητών. Κάτι που στην περίπτωση του έργου της ύδρευσης της ανατολικής πλευράς του νομού δεν το είδαμε ποτέ. Εντάξει, δεν αφορά όλο το νομό. Εμπλέκονται όμως τρεις Δήμοι, οι μεγαλύτεροι, και δεν διαμαρτυρήθηκαν ποτέ από κοινού ή δεν αναζήτησαν λύσεις συντεταγμένα από κοινού.
Αποσπασματικά αιτήματα για προσωπικό που δεν ικανοποιήθηκαν σε καμία των περιπτώσεων, Πρόταση λύσης μέσω συγχώνευσης Συνδέσμων που ποτέ στην πραγματικότητα δεν αποτέλεσε κοινή επιθυμία (αλλιώς θα είχε ήδη γίνει), προσφυγές σε προγράμματα ΔΥΠΑ και γενικότερα κινήσεις που εκ των πραγμάτων αποδείχθηκαν αναποτελεσματικές.
Η ουσία είναι ότι το τεράστιο έτοιμο έργο παραμένει ανενεργό και δεν ιδρώνει το αυτί «κανενός» γιατί κανείς δεν φροντίζει να το πιέσει απαιτώντας να εξασφαλισθεί, όχι κάτι συγκλονιστικό, αλλά μισθοδοσία μίας χούφτας ανθρώπων για να δουλέψουν τα διυλιστήρια.
Βεβαίως δεν είναι το μόνο θέμα που απαιτεί σύμπνοια και πίεση αλλά συναντά έλλειψη διάθεσης (το λέμε ευγενικά). Να θυμίσουμε το φράγμα του Μουζακίου. Δεν αφορά μόνο στο Δήμο Μουζακίου αλλά στην αντιπλημμυρική προστασία του μεγαλύτερου μέρους του νομού. Δεσμεύτηκε γι αυτό ο πρωθυπουργός αλλά στα λόγια μείναμε από μέρους του και στα ευχολόγια από μέρους των φορέων και δη της αυτοδιοίκησης. Το «ανέκδοτο» με το νερό από τον Αχελώο, το ξανακούσαμε προ ολίγων ημερών από τη Λάρισα.
Άλλο θέμα είναι η ευλογιά των αιγοπροβάτων. Σαφώς αρμοδιότητα της Περιφέρειας, όπως και η μεταφορά των μαθητών αλλά όταν έκλειναν οι απολυμαντικοί σταθμοί λόγω αδυναμίας πληρωμής κανείς Δήμος δεν αντέδρασε, πόσο μάλλον όλοι μαζί.
Δεν είμαστε εδώ για να καταλογίσουμε ευθύνες, δεν μπορούμε όμως και να μην καταγράψουμε στάσεις και γεγονότα που λειτουργούν εις βάρος των κατοίκων του νομού. Τήρηση βολικών αποστάσεων από τα δύσκολα και από την πιθανότητα συγκρούσεων και κυρίως μία μεμψιμοιρία που περικλείεται στο «έκανα ότι μπορούσα» και στο «δεν είναι δική μας αρμοδιότητα».
Μ’ αυτά και μ’ αυτά χιλιάδες σπίτια που θα έπρεπε να υδρεύονται από το Σμόκοβο συνεχίζουν να πίνουν νερό από γεωτρήσεις και γίνονται κουβέντες στα δημοτικά συμβούλια περί καταλληλότητας και ελέγχων αλλά όχι περί ευθυνών κυβερνήσεων και πολιτικών προσώπων και κυρίως περί οργανωμένου σχεδίου δράσης για να διεκδικηθούν τα αυτονόητα.
Π.Κ.
