RFF 2026: O Πολ Μπέτανι για το «VisionQuest»​ του Disney+

Με αφορμή την παρουσίαση των πρώτων επεισοδίων στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Ρώμης, ο πρωταγωνιστής της σειράς του Disney+ μιλά για την πατρότητα, τη μνήμη και την ανάγκη να βρούμε τη θέση μας στον κόσμο. Συμμετείχαμε ως ertnews.gr λίγες μέρες πριν σε μια διαδικτυακή συνέντευξη τύπου και σας παρουσιάζουμε τα σημαντικότερα σημεία.

«Ένα ανδροειδές μπορεί να θυμάται ότι αγάπησε, μπορεί, όμως, να νιώσει ξανά αυτή την αγάπη;», ερωτήσεις που στην εποχή του ΑΙ αποκτούν περισσότερη σημασία. Θα μπορούσε άραγε να ζυγίσει τη σημασία της πατρότητας όσο ακόμη προσπαθεί να καταλάβει ποιος είναι; Αυτά τα ερωτήματα βρίσκονται στον πυρήνα του «VisionQuest», της νέας σειράς της Marvel Television, που φέρνει τον Πολ Μπέτανι ξανά στον ρόλο ενός από τους πιο ευάλωτους χαρακτήρες του υπερηρωικού της σύμπαντος.

Με αφορμή την παρουσίαση των δύο πρώτων επεισοδίων και μιας πρώτης ματιάς στο τρίτο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Ρώμης 2026, επιστρέφουμε σε όσα μοιράστηκε ο ηθοποιός σε διαδικτυακή συνέντευξη Τύπου, λίγο πριν από την κυκλοφορία της σειράς. [Το «VisionQuest» έκανε πρεμιέρα στο Disney+ στις 14 Οκτωβρίου, ολοκληρώνοντας την τηλεοπτική τριλογία που άρχισε με το «WandaVision» και συνεχίστηκε με το «Agatha All Along»].

Για όσους δεν παρακολουθούν συστηματικά το σύμπαν της Marvel, ο Vision είναι ένα τεχνητό ον που απέκτησε δεσμούς, αγάπησε τη Wanda και βρέθηκε αντιμέτωπο(ς) με διαδοχικές ανατροπές της ίδιας του της ύπαρξης. Στη νέα σειρά, έχοντας ξεφύγει από εκείνους που ήθελαν να τον χρησιμοποιήσουν ως όπλο, ζει κρυμμένος και απομονωμένος, όταν όμως «σκάει» μια επικήρυξη, τον αναγκάζει να τραπεί σε φυγή μαζί με έναν μυστηριώδη νεαρό, ο οποίος ενδέχεται να είναι ο γιος του. Ταυτόχρονα, μέσα στον προγραμματισμό του παραμένει ο Ultron, η επικίνδυνη τεχνητή νοημοσύνη που ερμηνεύει ο Τζέιμς Σπέιντερ. [ξέρω-ξέρω ακούγεται -και είναι-μπερδευτικό].

Ο Μπέτανι, που συμμετέχει και ως εκτελεστικός παραγωγός, περιγράφει αυτή την περιπέτεια ως μια ιστορία για πατέρες και γιους, για τα τραύματα που κληρονομούμε και για όσα χρειάζεται να ακούσουμε προκειμένου να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε τον εαυτό μας.

[Ακολουθούν επιλεγμένα αποσπάσματα της συνέντευξης Τύπου, σε μετάφραση και συντομευμένη απόδοση, πάτα με σκοπό την καλύτερη απόδοση για τους αναγνώστες του ertnews.gr].

Έχετε περιγράψει τον Vision ως μια «μορφή Πινόκιο», παραμένει όμως ένα τεχνητό πλάσμα που θέλει να γίνει άνθρωπος;

Υπάρχουν μερικά πράγματα που μπορείς να κάνεις πολύ καλά όταν αφηγείσαι ιστορίες με ρομπότ. Το ένα είναι… ο Πινόκιο, δηλαδή το «Τώρα είμαι αληθινό αγόρι». Νομίζω, όμως, ότι αυτό το έχουμε ήδη κάνει (άρα δεν χρειάζεται να το επαναλάβουμε). Το άλλο είναι… ο Φρανκενστάιν (σ.σ. τί στην ευχή; Και τα δύο έγιναν ταινίες από τον Ντελ Τόρο. Τυχαίο; Δε νομίζω!): Τα ερωτήματα όμως: Ποιος είμαι; Ποιος με έφτιαξε; Για ποιον λόγο υπάρχω; Είμαι καλός ή κακός; Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τα τεχνητά όντα στο «Blade Runner». Ήθελα έναν συνδυασμό αυτών των δύο κατευθύνσεων.

Με τον Τέρι Ματάλας, τον δημιουργό της σειράς, συζητούσαμε για σχέσεις με πατέρες και γιους. Ήθελα η σειρά να έχει τη δική της ενέργεια, μια ανδρική ενέργεια με θετικό πρόσημο, γιατί δεν νομίζω ότι βλέπουμε αρκετή από αυτή. Όταν ο Τέρι πρότεινε να επιστρέψει ο Τζέιμς Σπέιντερ, σκέφτηκα: «Πλέον η σειρά, θα έχει νόημα». Είχαμε πλέον παππού, πατέρα και γιο [μια πλήρη οικογένεια].

Ο Vision έχει τις αναμνήσεις του παλιού του εαυτού, χωρίς απαραίτητα τα συναισθήματα που τις συνόδευαν. Πώς παίζετε τη διαφορά ανάμεσα στο να θυμάται κάποιος ότι αγάπησε και στο να αισθάνεται αυτή την αγάπη;

Αναρωτήθηκα αν ο Vision αδυνατεί να συνδέσει τα συναισθήματα με τις αναμνήσεις του ή αν δεν θέλει να το κάνει. Νομίζω ότι όλοι έχουμε αναμνήσεις από τις οποίες προσπαθούμε να απομακρύνουμε το συναίσθημα, πράγματα απέναντι στα οποία βρισκόμαστε σε άρνηση.

Η ζωή θα ήταν αδύνατη αν κάθε φορά που σκεφτόμουν τον αδελφό μου, που έχει πεθάνει, αυτό με κατέστρεφε. Δεν θα μπορούσα να είμαι πατέρας ούτε να βρίσκομαι τώρα σε αυτή τη συζήτηση (με δημοσιογράφους από όλο τον κόσμο). Κάπως έτσι το προσέγγισα: ως αναμνήσεις από τις οποίες επιλέγει να κρατά απόσταση.

Μήπως αυτό το τεχνητό ον καταλαβαίνει μερικές φορές την ανθρώπινη φύση καλύτερα από τους ανθρώπους (αφού την παρατηρεί με ή χωρίς συναίσθημα);

Νομίζω ότι αυτό είναι το όμορφο με τον Vision. Συχνά έχει πιο ανθρώπινες αντιδράσεις από άλλους χαρακτήρες.

Πάντα προσπαθούσα απλώς να παίξω έναν άνθρωπο. Είναι σχεδόν αδύνατο να παίξεις ένα ρομπότ. Αυτό το κομμάτι το αναλαμβάνει ήδη η στολή. Είναι σαν να φοράς στρατιωτική στολή, να κρατάς όπλο και να προσπαθείς επιπλέον να «παίξεις τον στρατιώτη». Η εικόνα το έχει ήδη εξηγήσει. Εσύ χρειάζεται να ασχοληθείς με το ανθρώπινο κομμάτι.

Τι σας προσέφερε η επιστροφή του Τζέιμς Σπέιντερ ως Ultron;

Η πρώτη μας συνεργασία μού είχε φανεί πολύ σύντομη, οπότε η ευκαιρία να δουλέψουμε ξανά μαζί ήταν πραγματική απόλαυση. Είναι υπέροχη παρέα, αλλά και ένας ηθοποιός που έρχεται απολύτως προετοιμασμένος. Ξέρει το κείμενό του σε βάθος, είναι σχολαστικός και σε εκπλήσσει διαρκώς.

Δεν νομίζω ότι γυρίσαμε σκηνή στην οποία να μη με εξέπληξε με κάποιον τρόπο. Κι εγώ πηγαίνω στη δουλειά με ένα σχέδιο, αλλά δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να εγκαταλείπεις το σχέδιό σου όταν προκύπτει μια καλύτερη ιδέα.

Οι σκηνές μας αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της σειράς. Υπάρχει η εσωτερική αναζήτηση του Vision, η προσπάθειά του να καταλάβει και να αποδεχτεί τον εαυτό του, αλλά και η εξωτερική διαδρομή, στην οποία προσπαθεί να σώσει τον γιο του. Μπορούμε πάντοτε να επιστρέφουμε σε αυτή την πιο προσωπική διάσταση, γιατί εκτυλίσσεται μέσα στο κεφάλι του.

Μιλάτε για πατέρες, γιους και τραύματα που περνούν από γενιά σε γενιά (σ.σ. γνωστά και ως διαγενεακό τραύμα). Πώς μεταφέρεται αυτό σε μια ιστορία με τεχνητά όντα;

Σκεφτήκαμε το τραύμα που μεταβιβάζεται από τη μία γενιά στην επόμενη σαν ένα «κατεστραμμένο αρχείο» που περνά από το ένα λειτουργικό σύστημα στο άλλο. Είναι ένας τρόπος να μιλήσουμε για κάτι πολύ συνηθισμένο στις ανθρώπινες οικογένειες μέσα από αυτούς τους χαρακτήρες.

Αυτό που έχει να πει η σειρά είναι, κατά μία έννοια, απλό: ο Vision αρχίζει να καταλαβαίνει τις πληγές του και να αποδέχεται όσα του έχουν συμβεί όταν πραγματικά βλέπει τον γιο του και ακούει τη δική του αλήθεια.

Ο γιος του τού λέει ποιος είναι και εκείνος δυσκολεύεται να το πιστέψει. Πώς γίνεται ένα ρομπότ να έχει έναν ανθρώπινο γιο; Αναζήτησα κάτι από τη δική μου ζωή για να το προσεγγίσω. Έχω τρία παιδιά. Ο μεγαλύτερος γιος μου δεν είναι βιολογικά δικός μου, αλλά είναι απολύτως δικός μου. Χρειάζεται, τελικά, να ακούμε τα παιδιά μας.

Ποια πλευρά του Vision θέλατε περισσότερο να εξερευνήσετε αυτή τη φορά;

Τον θυμό, την απογοήτευση και την ανυπομονησία. Είναι πράγματα που δεν έχουμε δει συχνά από εκείνον, γιατί συνήθως είναι πολύ συγκρατημένος.

Μέσα στην κρίση ταυτότητας που περνά, υπάρχουν στιγμές πραγματικού θυμού και ανυπομονησίας, ειδικά απέναντι σε αυτόν τον κάπως εκνευριστικό γιο με τον οποίο προσπαθεί να δημιουργήσει σχέση. Αυτό είχε πολύ ενδιαφέρον για μένα.

Τι καταλάβατε για τον χαρακτήρα μέσα από την επαφή σας με το κοινό όλα αυτά τα χρόνια;

Χρειάστηκε να περάσουν μερικά χρόνια για να καταλάβω τι σημαίνει ο Vision για τους ανθρώπους που τον αγαπούν. Το ανακάλυψα συναντώντας τους.

Συνειδητοποίησα ότι πολλοί από εκείνους που με πλησίαζαν έμοιαζαν με το παιδί που ήμουν εγώ. Είχα υποστεί εκφοβισμό στο σχολείο. Ένιωθα ότι ήμουν απέξω. Δεν ήξερα πού θα ταίριαζα, ούτε αν θα υπήρχε μια θέση για μένα στον κόσμο των ενηλίκων.

Γι’ αυτό θεωρώ σημαντικό ο Vision να βρίσκεται διαρκώς σε μια διαδικασία αλλαγής και αυτογνωσίας. Το ίδιο συμβαίνει και σε αυτούς τους ανθρώπους, και για εκείνους είναι επείγον. Υπάρχει μια σχέση ανάμεσα στο κοινό και στον χαρακτήρα: πρέπει να συνεχίσει να εξελίσσεται. Στη νέα σειρά θέλαμε να το σεβαστούμε και να το προχωρήσουμε όσο μπορούσαμε.

Μία από τις πιο αγαπημένες φράσεις του «WandaVision» είναι: «Τι είναι το πένθος, αν όχι η αγάπη που επιμένει;». Πώς προέκυψε;

Έχουν έρθει άνθρωποι και μου έχουν δείξει ότι την έχουν κάνει τατουάζ. Είναι μια πανέμορφη φράση, ακόμη κι αν την απομονώσεις από τη σκηνή.

Δεν γράφτηκε μόνο από έναν άνθρωπο. Η Τζακ Σέιφερ, η δημιουργός του «WandaVision», μου είχε πει ότι δεν ήταν σίγουρη πως είχαμε βρει τη σωστή διατύπωση. Τη δουλεύαμε για εβδομάδες, γιατί γνωρίζαμε πόσο σημαντική ήταν αυτή η στιγμή για να αρχίσει η Wanda να αποδέχεται την απώλειά της.

Και τότε μπήκε η βοηθός της Τζακ, κρατώντας καφέδες για όλους, και πρότεινε τη λέξη «επιμένει». Αυτή η φράση δημιουργήθηκε από μια ολόκληρη ομάδα. Για μένα, αυτό λέει πολλά για τον συνεργατικό τρόπο με τον οποίο έχω δουλέψει στη Marvel.

Σε μια εποχή που η τεχνητή νοημοσύνη εξελίσσεται τόσο γρήγορα, τι σας κάνει να σκέφτεστε ο Vision για το ανθρώπινο στοιχείο;

Είναι παράξενο να παίζω αυτόν τον ρόλο και να με ρωτούν για την τεχνητή νοημοσύνη και το μέλλον της ανθρωπότητας. Είμαι, άλλωστε, κάποιος που βγάζει το ψωμί του φορώντας τα ρούχα άλλων ανθρώπων. Δεν έχω πτυχίο πληροφορικής.

Αυτό που σκέφτομαι τελευταία είναι πόσο αποτελεσματική είναι η τεχνητή νοημοσύνη και πόσο αναποτελεσματικοί είμαστε εμείς. Όμως πολλά υπέροχα πράγματα στους ανθρώπους προκύπτουν ακριβώς από αυτή την αναποτελεσματικότητα. Η τέχνη δεν είναι «αποτελεσματική». Τα παιδιά δεν γίνονται ιδιαίτερα «χρήσιμα» μέχρι να μεγαλώσουν, κι όμως είναι πανέμορφα και εκπληκτικά.

Νομίζω ότι πρέπει να γιορτάζουμε αυτή την πλευρά μας. Εγώ είμαι εξαιρετικά αναποτελεσματικός. Ρωτήστε τη γυναίκα μου.

Και τι σας δίδαξε προσωπικά η τόσα χρόνια ερμηνεία ενός υπερήρωα;

Θα μπορούσα να σας πω ψέματα και να επινοήσω κάτι, αλλά όσα έμαθα και μου είναι πραγματικά χρήσιμα ως άνθρωπο τα έμαθα από τη γυναίκα μου, τα παιδιά μου και τους φίλους μου. Όχι παίζοντας έναν υπερήρωα.

Έμαθα πράγματα χρήσιμα για τον ρόλο. Έμαθα να διαχειρίζομαι τη διάθεσή μου μέσα σε μια στολή που είναι πολύ ζεστή, βαριά και κλειστοφοβική. Με βοηθούν τα διηγήματα και η ποίηση. Και, κυρίως, με βοηθά να κλείνω τα μάτια και να σκέφτομαι τη μεγάλη ουρά των ηθοποιών που θα έκαναν τα πάντα για να βρίσκονται στη θέση μου.

Αλλά τα ουσιαστικά μαθήματα ήρθαν από το μεγάλωμα των παιδιών μου και τον γάμο μου. Αυτή είναι η αλήθεια.

Όταν μια σκηνή απαιτεί έντονο συναίσθημα, πού αναζητάτε το σημείο εκκίνησης;

Μπορείς να χρησιμοποιήσεις προσωπικά βιώματα για να φτάσεις στον θυμό ή στα δάκρυα. Δεν πιστεύω, όμως, ότι αυτό είναι που κάνει μια σκηνή συγκινητική. Πιστεύω ότι μας συγκινούν οι ιδέες.

Φανταστείτε μια μητέρα με το τρίχρονο παιδί της μέσα σε ένα δωμάτιο, ενώ έξω πέφτουν βόμβες. Κλαίει, κρατά το παιδί και είναι τρομοκρατημένη.

Τώρα φανταστείτε ακριβώς την ίδια κατάσταση, αλλά εκείνη προσπαθεί να κάνει το παιδί να γελάσει, για να μη σκέφτεται τις βόμβες. Του χαμογελά και γελά μαζί του. Αυτό που μας συγκινεί είναι η ίδια η ιδέα, όχι απλώς η ερμηνεία.

Η τελευταία αυτή εικόνα εξηγεί ίσως καλύτερα από οποιαδήποτε περιγραφή υπερδυνάμεων τον τρόπο με τον οποίο ο Μπέτανι προσεγγίζει τον Vision. Τον ενδιαφέρει η προσπάθεια ενός πλάσματος να σχετιστεί με τους άλλους: να ακούσει το παιδί του, να αντέξει τις αναμνήσεις του, να αποδεχτεί ότι μπορεί να αλλάξει χωρίς να χάσει ό,τι τον κάνει αναγνωρίσιμο.

Η παρουσία του «VisionQuest» στο Φεστιβάλ της Ρώμης δίνει την αφορμή να ακούσουμε αυτή την πλευρά της ιστορίας. Πίσω από την τεχνολογία και τις επιστροφές των ηρώων, ο Μπέτανι μιλά για μια πολύ οικεία αγωνία: αν υπάρχει χώρος στον κόσμο για εκείνον που αισθάνεται διαφορετικός. Και για την ανακούφιση που μπορεί να προσφέρει ακόμη κι ένας φανταστικός χαρακτήρας όταν του απαντά πως υπάρχει.

Το «VisionQuest» προβάλλεται στο Disney+.