Η αφρόκρεμα του Broadway συγκεντρώθηκε το βράδυ της Κυριακής (07.06.2026) στο Radio City Music Hall της Νέας Υόρκης για τα 79α βραβεία Tony 2026, σε μια τελετή γεμάτη εντυπωσιακές εμφανίσεις, συγκινητικές ομιλίες και μεγάλες νίκες. Παρουσιάστρια της βραδιάς ήταν η Pink, η οποία φρόντισε από τα πρώτα λεπτά να κλέψει την παράσταση, ενώ το «Death of a Salesman» και το «Schmigadoon!» αναδείχθηκαν στους μεγάλους πρωταγωνιστές των φετινών βραβείων.
Η Pink άνοιξε το σόου με έναν τρόπο που θύμισε τις πιο θεαματικές συναυλίες της. Αιωρούμενη πάνω από τη σκηνή, ερμήνευσε το «I’m Flying» από το «Peter Pan», συνδυάζοντας τραγούδι, χορό και ακροβατικά. Λίγο αργότερα, μαζί με τον Νιλ Πάτρικ Χάρις, παρουσίασε ένα φαντασμαγορικό εναρκτήριο νούμερο που απέσπασε θερμό χειροκρότημα από το κοινό. Η τραγουδίστρια χάρισε μια εντυπωσιακή εναρκτήρια εμφάνιση γεμάτη ακροβατικά, χιούμορ, αναφορές στο Broadway και πολιτικά μηνύματα.
Η Pink έκλεψε την παράσταση στην έναρξη των Tony Awards 2026, προσφέροντας ένα φαντασμαγορικό μουσικό σόου εμπνευσμένο από το Broadway και βασισμένο στη μεγάλη επιτυχία της «Lady Marmalade» από το soundtrack της ταινίας «Moulin Rouge».
Pink performing All That Jazz from Chicago during the Tonys…she really is so talented wow pic.twitter.com/R1jnatvz2x
— Spencer Althouse (@SpencerAlthouse) June 8, 2026
Η βραδιά ξεκίνησε με έναν φόρο τιμής σε ένα κλασικό μιούζικαλ. Αιωρούμενη ψηλά πάνω από τη σκηνή και εκτελώντας εντυπωσιακές περιστροφές στον αέρα, η Pink τραγούδησε το «I’m Flying» από το Peter Pan. Ωστόσο, η εμφάνισή της διακόπηκε χιουμοριστικά από τον ηθοποιό και πρώην παρουσιαστή των Tony Awards, Νιλ Πάτρικ Χάρις.
«Γιατί να παρουσιάζεις ένα τόσο παλιό έργο;» τη ρώτησε αστειευόμενος, προσθέτοντας πως «τα ιπτάμενα αγόρια τώρα είναι όλοι βρικόλακες», σε μια αναφορά στο μιούζικαλ The Lost Boys, το οποίο διεκδικούσε 12 βραβεία εκείνο το βράδυ.
Η Pink απάντησε ότι ήθελε απλώς να δείξει την αγάπη της για το θέατρο, παρότι δεν έχει εμφανιστεί ποτέ στο Broadway.
«Απλώς ανησυχώ μήπως κάποιοι σκέφτονται: “Γιατί παρουσιάζει η Pink τα Tony Awards;”», είπε ενώ συνέχιζε τα ακροβατικά της και κρεμόταν ανάποδα πάνω από τη σκηνή.
Στη συνέχεια ερμήνευσε αποσπάσματα από τα θρυλικά μιούζικαλ The Phantom of the Opera, Les Misérables και Wicked, σηκώνοντας μάλιστα τον Harris από το έδαφος με τα πόδια της κατά τη διάρκεια του «Defying Gravity».
Τελικά, ο Χάρις την προέτρεψε να είναι απλώς ο εαυτός της, χαρακτηρίζοντάς την «πρωταγωνίστρια που όλοι ξέρουμε ότι μπορεί να γίνει».
Λίγο αργότερα, μια ολόκληρη στρατιά από αστέρες του Broadway κατέκλυσε τη σκηνή για να τη συνοδεύσει.
Το «Leading Lady Marmalade»
Το κεντρικό μουσικό νούμερο της βραδιάς είχε τίτλο «Leading Lady Marmalade». Η Pink εμφανίστηκε με κοστούμι που παρέπεμπε στην εμφάνισή της στο διάσημο βιντεοκλίπ του «Lady Marmalade», ενώ στη σκηνή βρέθηκαν περισσότεροι από 170 καλλιτέχνες, οι περισσότεροι από τις φετινές υποψήφιες παραγωγές.
Οι στίχοι του τραγουδιού ήταν γεμάτοι αναφορές στα φετινά μιούζικαλ και στους πρωταγωνιστές τους, ενώ το κοινό ανταποκρίθηκε με ενθουσιασμό.
Στο πλευρό της εμφανίστηκαν η Lea Michele, η Dylan Mulvaney, η Shaina Taub και η Megan Thee Stallion, η οποία επέστρεψε στον ρόλο της από το Moulin Rouge που είχε υποδυθεί νωρίτερα μέσα στη χρονιά.
Χιούμορ, Broadway και πολιτικά μηνύματα
Στον εναρκτήριο μονόλογό της, η Pink δεν δίστασε να αυτοσαρκαστεί.
«Για κάποιον λόγο είμαι η παρουσιάστριά σας, η Pink», είπε. «Βρίσκομαι εδώ για να τιμήσω τους πιο εργατικούς ανθρώπους της βιομηχανίας του θεάματος. Κυρίως εκείνους που καταφέρνουν να στριμώξουν τον Λουκ Έβανς μέσα σε εκείνον τον κορσέ».
Η τραγουδίστρια δήλωσε πως είναι η δεύτερη μεγαλύτερη θαυμάστρια του Broadway στο σπίτι της, αφού την πρώτη θέση κατέχει η κόρη της, Γουίλοου, η οποία λατρεύει το μουσικό θέατρο.
Στη συνέχεια, η Pink αναφέρθηκε στο πολιτικό και κοινωνικό κλίμα της εποχής, συνδέοντας τα φετινά υποψήφια έργα με τα ζητήματα που απασχολούν την αμερικανική κοινωνία.
Σημείωσε ότι «τα χειρότερα κομμάτια της ιστορίας επαναλαμβάνονται» με αφορμή τις παραστάσεις «Ragtime» και «Liberation», ενώ σχολίασε με νόημα τον κοινωνικό διχασμό και την απώλεια δικαιωμάτων της τρανς κοινότητας, κάνοντας αναφορές στα έργα «Two Strangers (Carry a Cake Across New York)» και την αναβίωση του «Cats», («Jellicle Ball»).
