Για την απώλεια της μητέρας του, την κατάσταση στην Ελλάδα, τον γιο του και τα επαγγελματικά σχέδια που κάνει, μίλησε ο Γρηγόρης Αρναούτογλου, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα Espresso. Ο παρουσιαστής και ραδιοφωνικός παραγωγός ανέφερε ότι η κατάσταση στην Ελλάδα τον στεναχωρεί. «Οι Έλληνες θα έπρεπε να ζουν καλύτερα» είπε μεταξύ άλλων, στο σχετικό κεφάλαιο της συζήτησης.
Το «The 2night Show» που παρουσιάζει στον ΑΝΤ1, κλείνει φέτος 10 χρόνια. Ο Γρηγόρης Αρναούτογλου δήλωσε ικανοποιημένος από την επιτυχία της εκπομπής του, που άντεξε στον χρόνο και κατέγραψε υψηλές τηλεθεάσεις.
Για τον θάνατο της μητέρας του, ο παρουσιαστής συγκίνησε για ακόμα μια φορά. Περιέγραψε τους τελευταίους μήνες της ζωής της και μίλησε για τη συντριβή του, όταν κλήθηκε να διαχειριστεί τον πόνο της απώλειας.
Αλήθεια, το «The 2Night show» πόσα κεράκια σβήνει φέτος;
Τα δέκα χρόνια. Η late night ζώνη είναι αγαπημένη ζώνη και να πούμε ότι σε αυτήν έχω περάσει καλά και με τον Δημήτρη Σταρόβα και τη Μαρία Μπεκατώρου, που κάναμε την εκπομπή «Τα Καρντάσιανς». Πάντα ζήλευα τα αμερικανικά late night στην τηλεόραση και πιστεύω εδώ στον ΑΝΤ1 κάναμε πολύ καλή δουλειά αυτά τα τελευταία δέκα χρόνια. Εχουν περάσει από το «The 2night show» πρωθυπουργοί, πολιτικοί, καλλιτέχνες, αθλητές. Θυμάμαι ακόμη και τον Μητσοτάκη να έρχεται στην εκπομπή και να κουνάει το σημαιάκι του ΠΑΣΟΚ. Σε αυτή την εκπομπή γίνανε απίθανα πράγματα, που λες «συνέβησαν»; Και όμως, ναι, τα καταφέραμε και έχουν περάσει από την εκπομπή οι περισσότεροι δημιουργοί, προσωπικότητες του ελληνικού θεάματος αλλά και των τεχνών.
Ξανάπιασες, όμως, το μικρόφωνο και βγήκες στα χωριά και στις πόλεις της Ελλάδας. Αεικίνητος. Το έκανες και με τον «Ομρφο κόσμο», το έκανες και με το «The Road Show».
Η ταξιδιωτική εκπομπή The «Road Show» την πρώτη χρονιά που ξεκίνησε έκανε πολύ υψηλά νούμερα τηλεθέασης και θέλω να ευχαριστήσω τον κόσμο για αυτό. Τη δεύτερη σεζόν ο ανταγωνισμός έβαλε απέναντί του από σόου τύπου «GNTM» μέχρι σίριαλ μυθοπλασίας πολύ δυνατά. Πήγαν να βάλουν μέχρι τη σειρά «Το σόι σου». Και είπα «όπα, ρε παιδιά, εμείς βγαίνουμε με μια κάμερα στον δρόμο, η εκπομπή κοστίζει λίγες χιλιάδες ευρώ, της τάξεως των 15.000 ευρώ, και μου βάζετε απέναντι σόου 140.000 ευρώ. Πώς να μπορέσω να αντεπεξέλθω;». Ο κόσμος είδε το «Τhe Road Show» τη δεύτερη σεζόν, αλλά δεν είχε την επιτυχία της πρώτης χρονιάς γιατί βρέθηκαν προγράμματα ψυχαγωγίας «θηρία». Οταν βρίσκονται προγράμματα ψυχαγωγίας απέναντι και είναι πολύ καλά και τα δύο, στεναχωριέμαι, γιατί τι να πρωτοδεί και ο κόσμος. Γιατί δεν έχουμε πολλή ψυχαγωγία στην ελληνική τηλεόραση. Εχουμε πολλή ενημέρωση και infotainment. Παρακαλάω να μην παλεύουν τα ψυχαγωγικά προγράμματα μεταξύ τους, γιατί είναι λίγα. Και είναι άδικο το ψυχαγωγικό να παλεύει το ψυχαγωγικό. Γιατί αν τα έβαζαν οι σταθμοί κάποια άλλη ώρα, όλα τα ψυχαγωγικά θα πηγαίνανε καλά. Αυτή είναι η στενοχώρια μου. Γιατί θέλω να κερδίζει στην τηλεόραση η ψυχαγωγία. Να μου πεις, «δεν έχεις μάθει να είσαι αντίπαλος με μεγάλα κόνσεπτ;». Ναι, έχω μάθει. Γιατί στην τηλεόραση τόσα χρόνια έχω μπει για τα καλά στον πρωταθλητισμό.
Οσον αφορά τον γιο σου, τον Αναστάση, θα ήθελες να πατήσει στα βήματά σου, αυτά της τηλεόρασης;
Δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Τι είναι η τηλεόραση; Κληρονομικό χάρισμα; Του Αναστάση του λέω από τώρα «βρες μια δουλειά να κάνεις και να είσαι ευτυχισμένος». Του έχω δώσει, λοιπόν, μία ευχή: «Να ξυπνάς κάθε πρωί και να πηγαίνεις με χαρά στη δουλειά σου». Σκέψου να ξυπνάς επί σαράντα χρόνια, να πηγαίνεις στη δουλειά σου και να βρίζεις μέσα σου ή να οδηγείς στο αμάξι σου και να λες «Θεέ μου, πού θα πάω πάλι και πώς θα περάσουν οι επόμενες ώρες;». Για μένα αυτή είναι η μεγαλύτερη δυστυχία, ο ορισμός της δυστυχίας. Ας κοιτάξει, λοιπόν, ο Αναστάσης, αλλά και όλα τα παιδιά του κόσμου, να κάνει αυτό που τον κάνει ευτυχισμένο και εγώ είμαι εδώ για να τον βοηθήσω. Δεν με ενδιαφέρει τι δουλειά θα επιλέξει. Απλά θέλω να ξυπνάει, και ας νιώθει νυσταγμένος, και με το που πάει στη δουλειά να του ανάβει η σπίθα και να το κάνει με όρεξη.
Αν θες απαντάς σε αυτήν την ερώτηση, αλλιώς δεν θέλω να σε πιέζω, γιατί ήξερα και προσωπικά τη μητέρα σου και την εκτιμούσα πάρα πολύ, ήταν μαμά με όλη τη σημασία της λέξης. Πώς βιώνεις την απώλειά της; Μας συγκίνησες όλους με αυτά που είπες για τη μάνα σου…
Η μητέρα μου ταλαιπωρήθηκε πολύ τα δύο τελευταία χρόνια. Ταλαιπωρήθηκε τόσο πολύ, και όταν ταλαιπωρείται ένας άνθρωπος που αγαπάς, άνθρωπος δικός σου, της οικογένειάς σου, λες από μέσα σου «ας λυτρωθεί, ας πετάξει ψηλά, ας φύγει η ψυχή της». Είναι πάρα πολύ δύσκολο να πηγαίνεις να συναντήσεις τη μητέρα σου και να μη σε αναγνωρίζει, να σε λέει με άλλο όνομα, να μην ξέρει ποιος είσαι. Αυτό ήθελε πολλή δύναμη, και εγώ είχα πολλή αδυναμία στη μητέρα μου. Οταν, λοιπόν, πήγαινα και την έβλεπα και τη μια μέρα με έλεγε με το όνομά μου και με αγκάλιαζε και την άλλη μέρα δεν με αναγνώριζε, τη μια εβδομάδα με καταλάβαινε και την άλλη όχι, αυτή ήταν μεγάλη στενοχώρια, μεγάλος πόνος και θλίψη. Η μάνα μου είχε χάσει κιλά και δεν θύμιζε τη δυνατή μητέρα μου, αυτή που ήξερα. Κάποια στιγμή την έβλεπα να ταλαιπωρείται τόσο, και έλεγα «όλος αυτός ο αγώνας που κάνουμε με τους γιατρούς για να της δώσουμε χρόνο την ωφελεί;». Τελικά, την πήρε ο Θεός στους ουρανούς και η μάνα μου πέταξε. Έρχονται στιγμές όλη αυτή την περίοδο που η μάνα μου μού λείπει πάρα πολύ. Έπαιρνε η μάνα μου τηλέφωνο και της έλεγα «μαμά, να κλείσουμε τώρα το τηλέφωνο γιατί έχω δουλειά», και τώρα λέω στους φίλους μου, στον κόσμο στο ραδιόφωνο, «μην κλείνετε ποτέ το τηλέφωνο στη μάνα σας, βρείτε πέντε λεπτά, γιατί όταν θα θέλετε να την ακούσετε, δεν θα είναι εδώ». Οι μάνες παίρνουν τηλέφωνο για να σε ακούσουν, τι κάνεις. Τι θέλουν; Να μάθουν αν είσαι καλά και τους αρκεί. Μη σας παίρνει η μαμά σας και κάνετε μια μέρα να την πάρετε πίσω τηλέφωνο και εκείνη στενοχωριέται. Τώρα μου λείπουν όλα αυτά τα τηλέφωνα που δεν σήκωσα για να πούμε μια κουβέντα. Τι ρωτούσε η μάνα μου; Αν έφαγα, αν ντύθηκα καλά και αν φόρεσα ζακέτα.
Τώρα είσαι πιο κοντά με τον μπαμπά;
Να, το προσπαθώ. Αλλά και εκείνος έχει απομονωθεί, περνά το πένθος του. Αυτά τα ζευγάρια, που ζουν πολλά χρόνια μαζί, πενήντα χρόνια μαζί, πώς να ξεπεράσουν την απώλεια; Ο πατέρας θέλει χρόνο. Περνά και εκείνος τον δικό του Γολγοθά, το δικό του δράμα, που είναι τεράστιο. Μπορώ να καταλάβω εγώ τον πατέρα μου, τι είναι να χάνει τη σύντροφό του, το έτερόν του ήμισυ για εξήντα χρόνια; Ουσιαστικά είναι σαν να έχει φύγει η μισή του ζωή. Τι να καταλάβω; Ζει στη Θεσσαλονίκη, του έχω πει πολλές φορές «πατέρα, κατέβα στην Αθήνα», δεν θέλει. Θέλει να είναι στην πόλη του, τη Θεσσαλονίκη, ή στη Χαλκιδική, εκεί όπου ζούσε με τη μάνα μου. Τι να κάνουμε, δύσκολα είναι τα πράγματα, θέλουμε χρόνο όλοι στην οικογένεια, θα τα καταφέρουμε.
Πώς βλέπεις σήμερα την Ελλάδα, Γρηγόρη;
Τι να πω τώρα… Εχω πάει σε πιο φτωχές χώρες από την Ελλάδα και έχω δει πιο ευτυχισμένους λαούς και ανθρώπους που προσπαθούν να περάσουν καλά με αυτά που έχουν. Στην Ελλάδα στενοχωριέμαι γιατί οι Έλληνες πλέον τα φέρνουν πολύ δύσκολα βόλτα και δεν περνούν καλά γενικά. Είμαστε μια χώρα δέκα εκατομμυρίων ανθρώπων. Μια χώρα μικρότερη από πόλεις όπως το Λονδίνο, η Νέα Υόρκη, το Παρίσι, η Κωνσταντινούπολη, και λες «τι γίνεται;». Ο Θεός μάς τα έχει δώσει όλα. Παραλίες, θάλασσες, βουνά, χωράφια. Οι αγρότες μας θα έπρεπε να ήταν στην ευμάρεια, γιατί βγάζουμε συγκλονιστικά προϊόντα. Το καλοκαίρι βγάζουμε λεφτά από τον τουρισμό. Οι Έλληνες θα έπρεπε να ζούσαμε όλοι πάρα πολύ καλά. Τι έχει πάει στραβά όλα αυτά τα χρόνια και το 2026 μιλάμε ακόμη για οικονομική κρίση; Μα, δεν είμαστε μια χώρα με ένα δισεκατομμύριο πληθυσμό, όπως η Ινδία, η Κίνα. Αυτή η χώρα έχει όλα τα εχέγγυα να μπορεί να περνά αξιοπρεπέστατα και, δυστυχώς, κάποιοι συμπολίτες μας δεν μπορούν να περάσουν ούτε τις 15 ημέρες του μήνα με τα λεφτά που βγάζουν, και αυτό με πληγώνει πάρα πολύ. Ειλικρινά, εύχομαι να βρεθεί μια λύση. Ταξιδεύω με το «The Road Show» και βλέπω μια Ελλάδα έρημη. Αδειάζουν τα χωριά. Πήγα στον Εβρο πάνω, στα συνοριακά χωριά. Έχουν φύγει όλοι οι νέοι, υπάρχει υπογεννητικότητα. Υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Δεν μιλάω πολιτικά. Παλιά ήμουν πασοκτζής, αγαπούσα τον Ανδρέα Παπανδρέου, γιατί τον αγαπούσε ο πατέρας μου. Μεγαλώνοντας, κατάλαβα και τα λάθη του Ανδρέα, παρόλο που είχε καλές προθέσεις και ήθελε να βοηθήσει τον λαό του, αλλά δεν έβαλε και μέτρο, και υπήρχε κατάχρηση αυτής της καλής διάθεσης. Μετά ψήφισα Νέα Δημοκρατία. Απ’ όσο με θυμάμαι, δεν είμαι κολλημένος πολιτικά, είμαι ανοιχτός.
Τι πρέπει να κάνει ο κόσμος, αν θέλει μια καλύτερη Ελλάδα;
Να πάει να ψηφίσει. Για να έχει φωνή. Εχουμε το δικαίωμα να αλλάξουμε τα πράγματα και δεν το έχουμε κάνει ποτέ. Μα, είναι δυνατόν ένα 40% να βγάζει κυβέρνηση; Γιατί συμβαίνει αυτό στην Ελλάδα; Εχουμε μια υπέροχη χώρα, με πολύ καλούς ανθρώπους.
