Η Ελεονώρα Μελέτη μέσα από ανάρτησή της στο Instagram, έδωσε τη δικής της άποψη στη δημόσια συζήτηση που προκάλεσε η συνέντευξη της Εριέττας Μαυρουδή, μητέρα της Ναταλίας Γερμανού, και τις δηλώσεις της για τη μητρότητα.
Η Ελεονώρα Μελέτη μέσα από μια εκτενή ανάρτηση, υπερασπίστηκε το δικαίωμα κάθε γυναίκας να μιλά ανοιχτά για την προσωπική της εμπειρία ως μητέρα, χωρίς να βρίσκεται αντιμέτωπη με επικρίσεις και αυθαίρετα συμπεράσματα.
«Μια γυναίκα πρέπει να μπορεί να μιλά ελεύθερα για το πώς βίωσε τη μητρότητα, χωρίς εμείς να αποφασίζουμε πώς μπορεί να ένιωθε εκείνη ή το παιδί της. Γινόμαστε σχολιαστές μιας δημόσιας τοποθέτησης που σε μια στιγμή δεν χωράει τα συναισθήματα ζωής μιας μητέρας κι ενός παιδιού, ούτε τα όσα έχουν πει μεταξύ τους, την ώρα που η ουσία αυτής της τοποθέτησης ίσως να βρίσκεται αλλού», έγραψε αρχικά η ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας.
«Ίσως στο ότι θα πρέπει να αναρωτηθούμε πόσες γυναίκες εκεί έξω έγιναν μητέρες επειδή αυτό περίμεναν οι άλλοι από εκείνες. Πόσες δεν ένιωσαν με τη μητρότητα όλα τα «τέλεια» που τους είχαν περιγραφεί», πρόσθεσε.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στις επιπτώσεις που μπορεί να έχει στα παιδιά μια μητρότητα η οποία βιώνεται μέσα από εσωτερικές συγκρούσεις, υπογραμμίζοντας ότι η ειλικρινής αναγνώριση μιας δυσκολίας δεν πρέπει απαραίτητα να αντιμετωπίζεται ως κάτι αρνητικό.
«Πόσες προσπάθησαν να ανταποκριθούν όσο καλύτερα μπορούσαν σε έναν ρόλο που ποτέ δεν θέλησαν, υιοθετώντας το προσωπείο του τίτλου , αλλά χωρίς να αγκαλιάσουν ποτέ με αγάπη τον πυρήνα του.
Πόσα παιδιά πληγώθηκαν όχι από την αλήθεια μιας γυναίκας που είχε θάρρος να πει “το έκανα αλλά δεν είμαι ικανή γι’ αυτό”, αλλά από μια μητρότητα που γεννήθηκε μέσα από μια εσωτερική σύγκρουση την εξέλιξη της οποίας δεν κατανόησε ποτέ κάνεις.
Ένα γεγονός μπορεί να μας ακούγεται σκληρό, αλλά δεν είναι αυτή η απόλυτη αλήθεια αν το γεγονός δεν είναι δικό μας βίωμα. Ό,τι συζητάμε είναι εικασίες κ προβολές σε ένα δυνητικά δικό μας βίωμα.
Η άψυχη, αποσυνδεδεμένη παρουσία μια μάνας μπορεί να είναι πολύ πιο τραυματική από την ωμή αναγνώριση κ αποδοχή ( κυρίως από την ίδια ) της αδυναμίας της να είναι η μάνα που θα ήθελε. Εκείνη το είπε «αναπηρία». Μήπως καλύτερα « μια άλλη εκδοχή κάποιων γυναικών;» «Μια επίσης πραγματικότητα που μπορεί να συμβαίνει;», σημείωσε.
«Ξέρετε, μια αλήθεια μπορεί να μας ακούγεται σκληρή επειδή έχουμε συνηθίσει να μη μιλάμε γι’ αυτήν. Ας δίνουμε χώρο στην ειλικρίνεια λοιπόν , χωρίς να τη δικάζουμε. Η ειλικρίνεια δίνει με τη σειρά της χώρο , στον άλλον να επιλέξει πώς θα διαχειριστεί αυτό που του συμβαίνει», κατέληξε η Ελεονώρα Μελέτη.
