«Οφείλω να ομολογήσω ότι υπάρχει ένα bullying, να το πω; Μια επιλεκτική κίνηση απέναντι σε πολύ νεότερους και μία τάση να αποφεύγονται οι μεγαλύτεροι από τις παραγωγές», είπε μεταξύ άλλων η Νικολέτα Βλαβιανού.
Η γνωστή ηθοποιός μίλησε στην κάμερα της εκπομπής «Buongiorno» και αναφέρθηκε τόσο στα επαγγελματικά της σχέδια όσο και στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι ηθοποιοί μεγαλύτερης ηλικίας. Η Νικολέτα Βλαβιανού εξέφρασε την άποψή της για τον ηλικιακό ρατσισμό στον χώρο της υποκριτικής, ενώ μίλησε για την οικογένεια, τα όρια στην ανατροφή των παιδιών και το πόσο ανασφαλές είναι το επάγγελμα του ηθοποιού.
«Συζητάμε πράγματα. Δεν μου έχει επιτραπεί να πω τώρα ακριβώς τι πρόκειται, πού είμαστε ή τι λέμε. Συζητιούνται πράγματα. Βέβαια, οφείλω να ομολογήσω ότι υπάρχει ένα bullying, να το πω; Μια επιλεκτική κίνηση απέναντι σε πολύ νεότερους και μία τάση να αποφεύγονται οι μεγαλύτεροι από τις παραγωγές και πιστεύω ότι είναι κυρίως οικονομικοί οι λόγοι», είπε αρχικά.
«Ήμουν και από τις πρώτες που το είχα πει τότε για τον ηλικιακό ρατσισμό. Συνέχεια ακούω αυτό το πράγμα το οποίο γίνεται ειδικά στις γυναίκες. Είναι εξωπραγματικά αυτά που κάνουν, ειδικά με τις γυναίκες. Εμείς δεν έχουμε πρόβλημα, και γιαγιάδες λέμε ότι είμαστε και να, στο “Τελευταίο Νησί” έκανα μια εντελώς μεγάλη γυναίκα», πρόσθεσε.
Και συμπλήρωσε: «Όλη μου η ζωή μία θυσία. Εγώ δεν συστήνω στους ανθρώπους. Και αν ξαναγεννιόμουν, θα γινόμουν δικηγόρος, δεν θα γινόμουν ηθοποιός. Είναι μια εργασία η οποία δεν σου δεν σου εγγυάται ποτέ τίποτα, παρά μόνο ανασφάλεια».
Αναφερόμενη στην ανατροφή των παιδιών και των εγγονιών, η Νικολέτα Βλαβιανού τόνισε: «Δεν με βλέπεις ότι είμαι αυστηρή; Ως γιαγιά είμαι πολύ. Ναι, είμαι κρυφή πληγή. Πιστεύω ότι ο άνθρωπος πρέπει να βάζει όρια. Εμείς τα έχουμε μάθει αυτά λόγω εργασίας, γιατί αλλιώς δεν μπορούμε να είμαστε καλοί επαγγελματίες. Έτσι μαθαίνουμε να έχουμε όρια.
Αυτό προσπαθούμε να το μεταλαμπαδεύσουμε και στα παιδιά μας, είναι καλό, και στα εγγόνια μας. Και είναι καλό γενικότερα για την κοινωνία να μαθαίνουν όρια στα παιδιά. Εμείς κρατάμε τα ηνία, όχι τα παιδιά να κρατάν τα ηνία στους γονείς. Είναι, ή στους παππούδες, είναι πολύ σημαντικό αυτό. Και έχω να σας πω ότι τα παιδιά νιώθουν μεγαλύτερη ασφάλεια έτσι. Δηλαδή ο εγγονός μου με λατρεύει κι εγώ τον λατρεύω. Αλλά πρέπει να του βάζω κάποια όρια».
