Ο Γιάννης Τσορτέκης βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή «The 2night Show», το βράδυ της Τρίτης 6 Οκτωβρίου του 2026 και μίλησε στον Γρηγόρη Αρναούτογλου για την πορεία του στην υποκριτική, την ανταπόκριση του κόσμου και τις δύσκολες στιγμές που ο χρόνος δεν έσβησε από τη μνήμη του.
O Γιάννης Τσορτέκης εξομολογήθηκε πως στο παρελθόν φοβόταν την τηλεοπτική κάμερα και θυμήθηκε μια από τις πιο δύσκολες στιγμές της θεατρικής του διαδρομής, όταν έπαθε το λεγόμενο «σεντόνι» πάνω στη σκηνή. Αρχικά μίλησε στον Γρηγόρη Αρναούτογλου για τις αντιδράσεις του κόσμου, όταν έγινε αναγνωρίσιμος.
«Δεν έχει αλλάξει κάτι με την αναγνωρισιμότητα. Έξω στον δρόμο απλά είναι πιο χαρούμενη η πραγματικότητα. Ο κόσμος ανταποκρίνεται και αυτό είναι ανθρώπινο. Μόνο χαρούμενο με κάνει, είναι διακριτικοί οι άνθρωποι, δεν είναι αυτό που φανταζόμαστε. Αυτό που κάνουμε είναι για τον κόσμο. Εγώ δεν έχω νιώσει ποτέ από τότε που έγινε αυτή η “έκρηξη”, ας πούμε, ότι έχει αλλάξει κάτι», είπε αρχικά ο Γιάννης Τσορτέκης.
Στη συνέχεια, η συζήτηση στράφηκε στον χώρο της υποκριτικής και στις «ταμπέλες» που για χρόνια συνόδευαν τους ηθοποιούς. «Γιατί να μην μου αρέσει η λέξη κουλτούρα; Ήταν αυτοί οι άνθρωποι που κάνανε την κουλτούρα και οι άλλοι που ήταν οι εμπορικοί.
Όλο αυτό ήταν για να αφοριστεί το πράγμα. Αλλά τα πράγματα είναι απλά. Σιγά σιγά μπολιαζόμαστε και σε αυτό που συμβαίνει έξω από το χωριό μας που λέγεται “Ελλαδάρα”, ο ηθοποιός είναι για να συμμετέχει και να υπάρχει σε ό,τι είναι ικανός και είναι εφικτό να μπορεί να υπάρχει. Δεν είναι όλα για όλους και δεν είναι όλοι για όλα. Από εκεί και πέρα το εμπορικό με το καλλιτεχνικό πλέον δεν υπάρχει γιατί βράζουμε όλοι στο ίδιο καζάνι. Επί της ουσίας είναι η ανάγκη για επιβίωση που κινεί τα πράγματα προς όλες τις κατευθύνσεις», ανέφερε ο Γιάννης Τσορτέκης.
Τέλος, ο Γιάννης Τσορτέκης διηγήθηκε τη στιγμή που έπαθε “σεντόνι” στη σκηνή, λέγοντας: «Τι πιο τρομακτικό είναι να δεις στον ύπνο σου ότι ξεχνάς τα λόγια σου στη σκηνή. Έχω πάθει σεντόνι στη σκηνή, ήταν προφανώς δύο ή τρία δευτερόλεπτα και μου φάνηκαν σαν αιώνες. Σαν να έχασα οχτακόσια χρόνια από τη ζωή μου που πήγα ακριβώς στο επόμενο, χωρίς να είμαι ούτε σίγουρος, ούτε βέβαιος, ούτε να ξέρω ότι είναι το επόμενο. Ο άνθρωπος που ήμασταν μαζί στη σκηνή ήμουνα εγώ μόνος μου και έπρεπε να βρω το νήμα από πριν στο μετά».
