Το να παρακολουθείς τον Λιονέλ Μέσι και τον Νόβακ Τζόκοβιτς, την ίδια μέρα, με διαφορά λίγων ωρών να δίνουν το δικό τους σόου, αγγίζει τα όρια του μεταφυσικού.
Λες και πρόκειται για κάποιο όνειρο. Σηκώνεσαι και… τσιμπιέσαι να δεις αν το ημερολόγιο δείχνει πως βρισκόμαστε στα μέσα του 2026. Και όμως, τα «γερασμένα» χείλη τους τραγουδούν ακόμα.
Πριν από αρκετά χρόνια, κοιτάζοντας την ανατολική πλευρά της Νεβάδα, ο Μπράντον Φλάουερς σκαρφίστηκε και έγραψε μέσα σε οκτώ λεπτά το «Smile like you mean it».
Γεμάτο με εικόνες και αναμνήσεις. Μια ματιά σε μια ζωή που δεν είναι όπως την ονειρευόταν. Μπορεί η Ατλάντα από τη Νεβάδα να απέχει περίπου 3.000 χιλιόμετρα, αλλά η εικόνα του «σπασμένου» Λιονέλ Μέσι να αρνείται την παράδοση στον χρόνο, μένει εντυπωμένη μια και καλή.
Λίγες ώρες αργότερα, ένας άλλος θρύλος αντίστοιχου διαμετρήματος, έδωσε ένα σόου εφάμιλλο. Ο Νόβακ Τζόκοβιτς άντεξε, επίσης στα 39 του, σε ένα ματς -άκουσον, άκουσον- πέντε ωρών.
Στον μεγαλύτερο χρονικά προημιτελικό του Wimbledon, ο Σέρβος πήρε επική πρόκριση απέναντι στον -κατά 14 έτη νεότερό του- Φελίξ Οζέ Αλιασίμ. Κοιτάζοντάς τους από απόσταση, αδυνατείς να βάλεις μερικές σκέψεις σε τάξη. «Τι κάνουν, αυτοί δεν είναι άνθρωποι» αναφωνείς και προχωράς.
Αποσβολωμένος και γοητευμένος παράλληλα από το μεγαλείο τους. Μπορεί στην πραγματικότητα να μη φαίνεται πως έχουν κοινά, αλλά η συνθήκη ήταν βγαλμένη από σενάριο ταινίας, να διαδεχθούν ο ένας τον άλλον σε ένα ακόμα βράδυ που τα κατορθώματά τους σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό.
Ένα ακόμα από αυτά που προσφέρουν όλα τα χρόνια. Ο μάστερ της επικοινωνίας, Νόβακ Τζόκοβιτς, φρόντισε να τον αναφέρει στη δική του συνέντευξη Τύπου. «Θα ήταν υπέροχο να μπορούσα να παίζω μόνο 90 λεπτά όπως εκείνος» είπε με την απαιτούμενη δόση χιούμορ που τον συνοδεύει πάντοτε.
Ο Μέσι, ο Τζόκοβιτς και η ατέρμονη συζήτηση από γενιά σε γενιά
Το χάσμα μεταξύ των γενεών γίνεται αρκετές φορές πεδίο συζητήσεων που στην πραγματικότητα δε γίνεται να φτάσουν σε ένα συμπέρασμα.
Για κάθε έναν από εμάς, ο ήρωας των παιδικών χρόνων αποτυπώνεται ανεξίτηλα στο θυμικό. Πράγμα λογικό άλλωστε. Όσοι έχουν ζήσει τον Τζόρνταν ή τον Μαραντόνα, δε θα πειστούν ποτέ πως θα δουν κάποιον καλύτερο από αυτόν.
Όσοι πρόλαβαν τον Γκάλη, δε θα πειστούν ποτέ ότι ο Γιάννης Αντετοκούνμπο μπορεί να τον ξεπεράσει. Μπορεί να έχουν και απόλυτο δίκιο, δε θα το εξετάσουμε αυτό.
Αλλά αυτή η εποχή, είναι η εποχή του Μέσι, του Τζόκοβιτς, του Μπολτ, του Ντουπλάντις και ούτω καθεξής. Και εντάξει, ο Τζόκοβιτς έχει έναν βάναυσο ανταγωνισμό, προερχόμενο από τους Φέντερερ, Ναδάλ, αντιπαραβάλλοντας 24 Grand Slam για να τον υπερκεράσει.
Στον Μέσι μπαίνει η τελεία για τον κορυφαίο όλων. Δε χρειάστηκε ούτε το φετινό Μουντιάλ για να πιστοποιηθεί αυτό, ούτε το προηγούμενο, το 2022. Η αξία ενός αθλητή παραμένει ανεξάρτητη από τα τρόπαια. Το legacy μπορούμε να το συζητήσουμε φυσικά, αν και σε αυτό έχει βάλει εδώ και καιρό οριστική τέλος τόσο εκείνος, όσο και ο Σέρβος.
Οι μοναδικές τους παραστάσεις σχεδόν συνέπεσαν χρονικά. Σε 20 χρόνια από σήμερα, θα έρθει η γενιά των 90άρηδων να σηκώσει τη δική της σημαία. Δε θα υπάρξει ποτέ κανένας σαν αυτούς. «Αν είχατε δει όσα έκαναν». Και μπορεί να μην υπάρξει, αλλά και αυτό να συμβεί, η δική τους οπτική δε θα αλλάξει.
Γιατί είναι οι ήρωες των παιδικών, των εφηβικών χρόνων. Είναι οι ήρωες με τους οποίους μεγάλωσαν μαζί και αυτό παίζει πολύ μεγαλύτερο ρόλο από οτιδήποτε άλλο.
«Boy, one day you’ll be a man»…
