Η Ελένη μεγάλωσε στο «Χαμόγελο του Παιδιού». Δεν ένιωσε ποτέ το μητρικό χάδι.
Η Ελένη σε ηλικία μόλις δύο ετών μαζί με τα αδέλφια της αφέθηκαν σε συγγενείς και από εκεί, σε χώρο φροντίδας ανηλίκων. Η μητέρα της έπειτα από την απώλεια του συζύγου της κατέρρευσε, βυθίστηκε στην κατάθλιψη και η Ελένη με τα αδέλφια της ένιωσαν την παιδική παραμέληση, την εγκατάλειψη και την έλλειψη οικογενειακής φροντίδας. Συνθήκες που μπορούν να αφήσουν βαθιά σημάδια στην ψυχή ενός παιδιού.
«Ονομάζομαι Ελένη, είμαι 21 ετών και σπουδάζω Βοηθός Εργοθεραπείας»
Ωστόσο, η αγάπη, η προστασία και η παρουσία ανθρώπων που νοιάζονται μπορούν να αλλάξουν την πορεία μιας ζωής.
Η 21χρονη σήμερα Ελένη, που μεγάλωσε στο «Χαμόγελο του Παιδιού», μοιράζεται τη δική της διαδρομή στο Αθηναϊκό-Μακεδονικο Πρακτορείο Ειδήσεων και αποδεικνύει πως ακόμη και μέσα από τις πιο δύσκολες αφετηρίες μπορεί να γεννηθεί η ελπίδα.
«Ονομάζομαι Ελένη, είμαι 21 ετών και σπουδάζω Βοηθός Εργοθεραπείας. Σήμερα θα ήθελα να μοιραστώ την προσωπική μου ιστορία και το πώς βρέθηκα στο “Χαμόγελο του Παιδιού”», έτσι ξεκινά την διήγηση της ιστορίας της, που δεν αφορά μόνο τις δυσκολίες της παιδικής ηλικίας, αλλά κυρίως τη δύναμη της φροντίδας, την αξία της προστασίας και την ελπίδα που μπορεί να γεννηθεί όταν ένα παιδί βρίσκει ανθρώπους πρόθυμους να σταθούν δίπλα του.
«Σε ηλικία μόλις δύο ετών, μαζί με τη δίδυμη αδελφή μου, τον μεγαλύτερο αδελφό μας και τον μικρότερο αδελφό μας, βρεθήκαμε στο “Σπίτι του Καρέα” του Χαμόγελου του Παιδιού. Η μητέρα μας είχε αφήσει στη φροντίδα των θείων μας. Επειδή ήταν πολύ δύσκολο για εκείνες να αναλάβουν τη φροντίδα τεσσάρων μικρών παιδιών, πάρθηκε η απόφαση να μεταφερθούμε στο Χαμόγελο του Παιδιού, κι αν θέλετε τη γνώμη μου, σήμερα μπορώ να πω με σιγουριά πως ήταν μια απόφαση για την οποία νιώθω ευγνωμοσύνη. Πάντα υπήρχαν άνθρωποι που νοιάζονταν για εμάς»
Η Ελένη αναγνωρίζει πως δεν έχει πολλές αναμνήσεις από τα πρώτα χρόνια της ζωής της. Υπάρχει, ωστόσο, κάτι που έχει χαραχτεί βαθιά μέσα της, η αίσθηση ότι δεν ήταν μόνη και διευκρινίζει πως, «Δεν θυμάμαι πολλά από εκείνη την ηλικία. Αυτό, όμως, που θυμάμαι και που έχει μείνει βαθιά μέσα μου είναι ότι πάντα υπήρχαν άνθρωποι που νοιάζονταν για εμάς. Άνθρωποι που δεν μας πρόσφεραν μόνο τα απαραίτητα, αλλά μας έδιναν αγάπη, φροντίδα, ασφάλεια και, πάνω απ’ όλα, μια αγκαλιά όταν τη χρειαζόμασταν», εξομολογείται.
Για την ίδια, αυτή η παρουσία ανθρώπων που την προστάτευσαν και τη φρόντισαν αποτέλεσε τη βάση πάνω στην οποία μπόρεσε να χτίσει την παιδική της ηλικία.
«Μέσα από το Χαμόγελο του Παιδιού είχα την ευκαιρία να ζήσω μια παιδική ηλικία όπως κάθε άλλο παιδί. Πήγα σχολείο, έκανα φροντιστήρια, ασχολήθηκα με τη ρυθμική γυμναστική και επισκέφθηκα θέατρα, κάτι που μέχρι σήμερα αγαπώ ιδιαίτερα. Τα καλοκαίρια ταξίδευα και γνώρισα όμορφα μέρη, όπως το Γύθειο, το Καρπενήσι, τη Χίο και τη Μυτιλήνη», αναφέρει.
Πίσω, όμως, από τις όμορφες αναμνήσεις υπήρχαν και στιγμές προβληματισμού. Όπως συμβαίνει συχνά με παιδιά που μεγαλώνουν μακριά από τη βιολογική τους οικογένεια, η Ελένη είχε ερωτήματα που τη συνόδευαν καθώς μεγάλωνε.
«Φυσικά, υπήρχαν και στιγμές που αναρωτιόμουν: “Τι έχω κάνει; Γιατί να μην αξίζω κι εγώ να μεγαλώνω σε μια οικογένεια όπως όλα τα άλλα παιδιά;”. Ήταν ερωτήματα που με συνόδευαν μεγαλώνοντας», αναφέρει με ειλικρίνεια.
Η Ελένη, ωστόσο, μέσα από τη διαδρομή της, κατάφερε να δημιουργήσει δεσμούς που παραμένουν ζωντανοί μέχρι σήμερα.
«Μέσα από αυτή τη διαδρομή γνώρισα ανθρώπους που έγιναν οικογένειά μου και παραμένουν μέχρι σήμερα στη ζωή μου. Ανάμεσά τους είναι η καλύτερή μου φίλη, η εθελόντριά μου και ολόκληρη η οικογένειά της. Άνθρωποι που μου απέδειξαν ότι η οικογένεια δεν καθορίζεται μόνο από τους δεσμούς αίματος, αλλά κυρίως από την αγάπη, την παρουσία και τη φροντίδα. Έμαθα να νοιάζομαι, να προσφέρω και να θέλω να κάνω καλό».
Όπως η ίδια υπογραμμίζει, «Αυτός είναι και ένας από τους σημαντικότερους λόγους που επέλεξα να ακολουθήσω τον χώρο της εργοθεραπείας. Θέλω μέσα από το επάγγελμά μου να μπορώ να βοηθάω ανθρώπους που χρειάζονται υποστήριξη, ακόμη κι όταν δυσκολεύονται να εκφράσουν ή να ζητήσουν οι ίδιοι τη βοήθεια που έχουν ανάγκη».
Σήμερα, η Ελένη θέλει να μετατρέψει όσα έμαθε και όσα έζησε σε δύναμη προσφοράς προς τους άλλους.«Κάθε παιδί αξίζει να ακούγεται η φωνή του. Η παιδική κακοποίηση και η παραμέληση δεν αφήνουν πάντοτε ορατά σημάδια. Μπορούν να εκφραστούν μέσα από την ανασφάλεια, τη μοναξιά, τα αναπάντητα ερωτήματα και την ανάγκη ενός παιδιού να αισθανθεί ότι ανήκει κάπου. Γι’ αυτό και η προστασία των παιδιών δεν περιορίζεται μόνο στην απομάκρυνσή τους από ένα δύσκολο περιβάλλον. Απαιτεί σταθερή φροντίδα, συναισθηματική ασφάλεια, αποδοχή και ανθρώπους που θα τα βοηθήσουν να πιστέψουν ξανά στον εαυτό τους και στις δυνατότητές τους».
Η Ελένη δεν παραλείπει να εκφράσει την ευγνωμοσύνη της προς όλους όσοι στάθηκαν δίπλα της και στα αδέλφια της.
«Για όλα αυτά νιώθω ευγνωμοσύνη απέναντι στους παιδαγωγούς και σε όλους τους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα μας, μας μεγάλωσαν με φροντίδα, αγάπη και σωστές αξίες. Ένα μεγάλο μέρος του ανθρώπου που είμαι σήμερα το οφείλω σε εκείνους», αναφέρει.
Το μήνυμα της Ελένης
Κλείνοντας την προσωπική της αφήγηση, θέλει να στείλει ένα μήνυμα που αφορά κάθε παιδί που χρειάζεται προστασία και υποστήριξη, «αν κάτι θέλω να κρατήσετε από την ιστορία μου, είναι πως αισθάνομαι πραγματικά τυχερή που βρέθηκα στο Χαμόγελο του Παιδιού. Γιατί κάθε παιδί αξίζει να ακούγεται η φωνή του, να προστατεύεται και να έχει την ευκαιρία να χτίσει το μέλλον που ονειρεύεται. Κανένα παιδί δεν πρέπει να χρειάζεται να περάσει από “σαράντα κύματα” για να αποκτήσει μια όμορφη ζωή. Κάθε άνθρωπος αξίζει να έχει ίσες ευκαιρίες, αγάπη, ασφάλεια και ανθρώπους που θα πιστεύουν σε αυτόν».
Σήμερα, στα 21 της χρόνια, η Ελένη δεν αντιμετωπίζει το παρελθόν της μόνο ως μια δύσκολη αφετηρία. Το βλέπει ως ένα κομμάτι της ζωής της που τη διαμόρφωσε και της έδωσε έναν λόγο να θέλει να προσφέρει.«Σήμερα, στα 21 μου χρόνια, δεν βλέπω την ιστορία μου μόνο ως κάτι που μου συνέβη. Τη βλέπω ως τον λόγο που θέλω να προσφέρω κι εγώ στους άλλους όσα κάποτε προσφέρθηκαν σε εμένα. Γιατί κάποτε ήμουν ένα παιδί που χρειαζόταν μια αγκαλιά. Και σήμερα θέλω να είμαι ένας άνθρωπος που μπορεί να προσφέρει αυτή την αγκαλιά σε κάποιον άλλον» σημειώνει.
ΑΠΕ-ΜΠΕ















