Ο Μάριος Οικονόμου υπήρξε άξιο μέλος της ομάδας του ΠΑΣ Γιάννινα που έγραψε τη δική του ιστορία στη Super League από το 2011 έως και το 2013.
Το ελληνικό ποδόσφαιρο πενθεί. Μιας και το άκουσμα της είδησης του Μάριου Οικονόμου είναι κάτι που κανείς δεν μπορεί να το πιστέψει. Αλλά είναι μία ζοφερή πραγματικότητα. Ειδικά για την οικογένεια του ΠΑΣ Γιάννινα το πένθος είναι διπλό.
Μιας και ο Μάριος Οικονόμου με τη φανέλα του «Άγιαξ της Ηπείρου» πήρε τις πρώτες του ευκαιρίες στα γήπεδα της Super League και έδειξε σε όλη την Ελλάδα ποιος είναι και τι μπορεί να κάνει.
H αρχή της καριέρας του Μάριου Οικονόμου στον ΠΑΣ Γιάννινα
Ο Μάριος Οικονόμου από μικρή ηλικία είχε δείξει την έφεσή του στο ποδόσφαιρο. Ήταν από εκείνα τα παιδιά που δεν ξεχώριζαν μόνο για το ύψος τους, αλλά και για την επαφή που είχαν με την μπάλα στα πόδια τους. Ήταν ένα ταλέντο που αν και εφόσον δούλευε σωστά, τότε θα μπορούσε να εξελιχτεί.
Από την ώρα που πήγε στις ακαδημίες του ΠΑΣ Γιάννινα έκανε… μπαμ. Ο ίδιος ναι μεν μπορεί να ήθελε να αγωνίζεται μπροστά ή γενικότερα να προσπαθεί να βάλει γκολ. Ωστόσο, οι προπονητές του δεν άργησαν να καταλάβουν ότι η μεγάλη του δύναμη ήταν αλλού. Στο κέντρο της άμυνας και γενικότερα εκεί έδειχνε να παίζει καλύτερα και πιο άνετα. Οπότε όσο περνούσαν τα χρόνια ολοένα και πιο πολύ φαινόταν ότι η θέση στην άμυνα είχε «κλειδώσει» για τον ίδιο.
Η ευκαιρία που δεν πήγε χαμένη
Ο ΠΑΣ Γιάννινα πάντα έδινε ευκαιρίες σε παιδιά της επαρχίας. Οπότε ήταν θέμα χρόνου αυτό να συμβεί και σε ένα δικό του… σπλάχνο. Τον Μάριο Οικονόμου. Εκείνος άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις στον τότε τεχνικό της ομάδας, Γιάννη Χριστόπουλο, που καταλάβαινε ότι στα χέρια του έχει ένα πολύ μεγάλο και σπάνιο ταλέντο.
Έναν παίκτη που ναι μεν δήλωνε… κεντρικός αμυντικός, όμως, οι αρετές του μόνο στόπερ δεν θύμιζαν και αυτό, γιατί ο Μάριος Οικονόμου δεν ήταν μόνο δυνατός στο ψηλό παιχνίδι ή «διάβαζε» εύκολα τις φάσεις και έκοβε τους αντίπαλους επιθετικούς. Ήταν ένας από εκείνους τους αμυντικούς που ζήταγαν συνέχεια την μπάλα και χωρίς άγχος ή άτσαλες κινήσεις οργάνωνε από πίσω τις επιθέσεις της ομάδας του. Κάτι που εκείνη την εποχή το βλέπαμε σπάνια ακόμα και από συλλόγους του εξωτερικού.
Ο Χριστόπουλος δεν άργησε να τον εμπιστευτεί και να του δίνει ολοένα και περισσότερα παιχνίδια στα πόδια. Ο έμπειρος προπονητής δεν άργησε να τον καθιερώσει στο κέντρο της άμυνας και δουλεύει μαζί του, ώστε να γίνεται καλύτερος μέρα με την ημέρα. Δεν είναι τυχαίο ότι τη σεζόν 2011-2012 έπαιξε σε δύο ματς του Κυπέλλου, ενώ την ακριβώς επόμενη έφτασε να έχει 1.334 λεπτά σε 17 ματς, χάνοντας μόνο 120 λεπτά από τα διαθέσιμα που θα μπορούσε να πάρει στα ματς των playoffs.
Άξιο μέλος μιας υπέροχης ομάδας και μιας απίθανης παρέας
Ο Μάριος Οικονόμου δεν έγραψε μόνο εκείνος ιστορία με τον ΠΑΣ Γιάννινα. Μπορεί να ήταν η ψυχή της άμυνας και της παρέας. Αλλά δεν ήταν μόνος του. Ήταν μέλος μιας υπέροχης ομάδας στηριζόταν τόσο στα νιάτα, όσο και στην εμπειρία.
Μία ομάδα που έφτασε να τερματίσει πέμπτη στον βαθμολογικό πίνακα της Super League, έχοντας παίκτες, όπως ο Καρίμ Φεγκρούς στο τέρμα που έκανε τη διαφορά όποτε και όταν έπρεπε. Αλλά και στην άμυνα υπήρχε αρκετή ποιότητα, όπου πέρα από τον Οικονόμου, ο ΠΑΣ Γιάννινα μπορούσε να στηριχτεί στους: Κώτσιο, Πάντο, Τζημόπουλο και Κολοβέτσιο.
Λίγο πιο μπροστά ήταν ο Αργεντινός, Τόμας Ντε Βινσέντι, όπου έκανε πράγματα και θαύματα με την μπάλα στα πόδια του, σημειώνοντας μερικά από τα πιο σπάνια και εντυπωσιακά γκολ στη Super League εκείνη την εποχή, ενώ στη θέση του επιθετικού ήταν ο Μπράνα Ίλιτς. Μια μεταγραφή ουσίας που δεν κόστισε σχεδόν τίποτα για τον «Άγιαξ της Ηπείρου».
Ένα σύνολο που δεν είχε απλά ταλέντο. Δεν ήταν απλά καλό. Ήταν κάτι παραπάνω. Ήταν μία παρέα που έμελλε να γράψει ιστορία με τη φανέλα του ΠΑΣ Γιάννινα.
