Μεγάλωσα μέσα στην ισραηλίτικη κοινότητα της Λάρισας.
Το πατρικό μου συνόρευε με τις οικογένειες Νεγρή και Κοέν. Ο κ. Νεγρής έφτιαχνε και πουλούσε καπέλα με την κόρη του φίλη μου, ενώ ο παππούς Κοεν είχε το βασικό μπακάλικο της γειτονίας μας. Παραδίπλα το σπίτι του μανάβη Αβραάμ Φρανσέ, από τους στενότερους φίλους του πατέρα μου με την κοπέλα του μετά συμφοιτήτρια μου, λίγο πιο πέρα η οικογένεια Τουρόν με τα συνομήλικα αγόρια του, παρακάτω η οικογένεια Μαγρίζου. Πίσω από το πατρικό μου η οικογένεια Ζακάρ με τον γιο Ζακίνο συμμαθητή μου στο σχολείο. Πιο κάτω η οικογένειες Λεβή και Φελλούς με του συμμαθητή μου Ντάβιντ και αμέσως μετά το σπίτι των οικογενειών Μπέγα και Καπέτα με την μάνα της τελευταίας κ. Κλάρα τη μοδίστρα της γειτονιάς και τον γιο της Ζακίνο ραβίνο αργότερα στο Παρίσι να με υποδέχεται στο διαμέρισμα που βρήκε για μένα όταν πήγα στο Παρίσι για την Διδακτορική διατριβή μου υπότροφος της γαλλικής κυβέρνησης. Το ψυγείο του διαμερίσματος γεμάτο πριν καν κατοικήσω μέσα του!
Τα περισσότερα μέλη της λαρισαϊκής ισραηλιτικής κοινότητας βιοπαλαιστές, μακριά από την καθιερωμένη αντίληψη για τους Εβραίους ως ζάμπλουτους επιχειρηματίες. Η κοινότητα δεν απασχόλησε σχεδόν ποτέ αρνητικά την πόλη. Αντίθετα σχεδόν όλα τα παιδιά της σπούδασαν, έγιναν επιστήμονες και πετυχημένοι επιχειρηματίες ενώ ένας μεγάλος αριθμός τους έφυγε στο εξωτερικό, σήμερα καθηγητές πανεπιστημίου, κορυφαίοι επαγγελματίες στο αντικείμενο τους, με εντυπωσιακή πρόοδο που μας έκαναν όλους περιφανούς που ήταν στη ζωή μας. Κάποια από τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους διαπρέπουν σήμερα στο Ισραήλ. Πολλοί εξ αυτών επισκέπτονται συχνά την Λάρισα και την Ελλάδα, τη θεωρούν πατρίδα τους, επενδύουν σε αυτήν επιχειρηματικά, αγοράζουν θερινές κατοικίες και την νιώθουν σωσίβια λέμβο στα προβλήματα επιβίωσης που αντιμετωπίζει διαρκώς το Ισραήλ. Μια χώρα των 10 εκατομμυρίων, όπως η πατρίδα μας, πλήρως δημοκρατική μέσα σε μια βασικά απολυταρχική περιοχή 500 εκατομμυρίων μουσουλμάνων που αμφισβητούν βίαια και καθημερινά το δικαίωμα ύπαρξης τους στη από 4000 χρόνια πατρογονική εβραϊκή γη τους. Μια δημοκρατική, την μόνη της περιοχής, χώρα που το 21% των πολιτών της δηλαδή 2.2 εκατομμύρια είναι Άραβες μουσουλμάνοι, με αντιπροσώπευση και παρουσία βουλευτών τους στην ισραηλινή βουλή, την Κνεσέτ. Την ώρα που οι γύρω του μουσουλμανικές χώρες έχουν εκδιώξει σχεδόν κάθε Εβραίο αλλά και Χριστιανό πολίτη τους. Η Τουρκία πειστικό παράδειγμα.
Οι δεσμοί της Ελλάδας με το Ισραήλ λοιπόν δεν είναι ευκαιριακοί, όπως κάποιοι πιστεύουν λανθασμένα, αλλά βαθιά ιστορικοί και πολιτισμικοί και βέβαια κοινωνικοί, μέσω των ελλήνων Ισραηλιτών. Και οι δύο χώρες αμφισβητούνται από πολυπληθέστερες βίαιες αναθεωρητικές μουσουλμανικές χώρες με κύριο εκπρόσωπο τους την Τουρκία. Η συμμαχικοί δεσμοί αποτελούν πλέον όρο επιβίωσης εξού και η πρόσφατη άνευ προηγουμένου αμυντική εμβάθυνση τους. Οι δύο χώρες με τους υπέρ-τρισχιλιετείς πολιτισμούς τους αποτελούν το ανατολικό σύνορο του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Η τυχόν πτώση τους από το βίαιο αναθεωρητικό Ισλάμ θα αφήσει την Ευρώπη στο έλεος του τελευταίου, το οποίο ήδη δείχνει τα δόντια του εντός της Ευρώπης με την βίαιη και ανεξέλεγκτη μετανάστευση και τις ανεύθυνες ευρωπαϊκές πολιτικές ελίτ. Μια μετανάστευση που αμφισβητεί ανοιχτά πλέον τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής μέσα στην Ευρώπη: σήμερα η τελευταία διαθέτει 50 εκατομμύρια μουσουλμάνους που σε 20 χρόνια θα είναι μάλλον υπερδιπλάσιοι, εάν συνυπολογιστεί η ραγδαία επιδείνωση του δημογραφικού προβλήματος της Ευρώπης.
Το Ισραήλ έχει σήμερα τις βουλευτικές εκλογές του, και μάλιστα εντός πολέμου. Σε αντίθεση με την δική μας κοινωνία και πολιτικό συστήματα που το χαρακτηρίζουν η μισαλλοδοξία και το τοξικό διαιρετικό μίσος, οι ισραηλινοί πολίτες θα στηρίξουν μια συνθετική κυβέρνηση. Τα ισραηλινά κόμματα συνομιλούν μεταξύ τους και έτσι στηρίζουν με διάρκεια και αποτελεσματικά τις βασικές προτεραιότητες της χώρας. Στην Ελλάδα, με κύρια ευθύνη της τοξικής αριστεράς, κανένας δεν συνομιλεί με κανένα και μάλιστα με κεντρική απόφαση των υποτιθέμενων και αυτοαποκαλούμενων προοδευτικών κομμάτων. Γι αυτό το Ισραήλ προοδεύει διαρκώς και εμείς βουλοπλέουμε δίχως συνέχεια …
